Τσουκνίδα στην άσφαλτο Πλήξη, εμμονή, σπασμωδικές κινήσεις Η σιωπή σου ένας ουρανός-μαχαίρι Φιλιά στα δόντια Βγάλτε τα κουδούνια απ’ τα διαμερίσματα και βάλτε τα στα
Τα ποιήματα βρίσκουν μονάχα τους φαροφύλακες Τα ποιήματα γράφονται στη ρωγμή του μετώπου ανθρώπων που γεννήθηκαν λειψοί, μα δεν το ξέραν γιατί τους βρήκε η
Στ(ρ)έλλα Ας ξεμπερδεύουμε επιτέλους μ’ ετούτο το σαρκίο που σωρεύει αγωνίες κι ενοχές, κάμαρες άδειες από πόθο (μαυσωλεία μιας κανονικής ζωής). Κι αν ό,τι έπεται
Τα παράθυρα θροΐζουν στον αέρα Τα κύματα κάθε λογής Μεταφέρουν στους θαλάμους τους Κάθε είδους επιβάτη Να επινοεί διαρκώς μια ιστορία Αυτό το λέμε
[απόσπασμα] …Εδώ περπάτησαν άνθρωποι πολλοί που δεν κατάφεραν ποτέ τους να μιλήσουν Άνθρωποι που αισθάνονται το κρύο δικό τους που αγάπησαν κι εκείνοι που έφτυσαν
Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΠΑΕΙ ΣΑΝ ΣΤΑΜΝΑ μπροστά σε διψασμένο οδοιπόρο. Ούτε οι μυρωδιές της, ούτε το λιβάνι, ούτε κανένας που να πεθαίνει και ν’ αναστένεται ούτε