
Το ποίημα της Δευτέρας: “Πού πάνε τα LADA για να μην πεθάνουν;” του Γιώργου Κοζία
Πού πάνε τα LADA για να μην πεθάνουν; Πωλούνται τύρφης υλικά Οι λάμπες του Ίλιτς, ο Τύμβος του Τσάρου Άγγελοι χωρίς φτερά, μολυβένιοι στρατιώτες Τα

Πού πάνε τα LADA για να μην πεθάνουν; Πωλούνται τύρφης υλικά Οι λάμπες του Ίλιτς, ο Τύμβος του Τσάρου Άγγελοι χωρίς φτερά, μολυβένιοι στρατιώτες Τα

Η μικρή Σε πήγαν εκκλησία από μικρή. Σου έμαθαν τον πληθυντικό από μικρή. Επειδή το πλήθος έχει μέσα του το ήθος. Σου πήραν κούκλες από

Τα πρωινά Πίσω από τους τοίχους ακούω το νερό να τρέχει δεν υπάρχουνε τοίχοι μα το ακούω δεν υπάρχει κανείς τόσο μην τρέξω κι εγώ

Με τις ώρες Η συντροφιά Ένας βαθμός στο εφόδιο Έτσι που να προμηνύει την παρακμή. Η συντροφιά Δύο ατυχήματα στο βάθρο Και μία πολύ άδικη

IV Δασκάλευε τη μάνα του κάθε πρωί Απ’ την αρχή τη γεννούσε Να μάθει τις λέξεις Μίσος Φόβος Πόλεμος Μ’ αυτή κουνούσε το κεφάλι Αμετανόητη

Ζήτημα αντίληψης Σ’ όλο τον κάμπο βλέπει εκείνο το πουλί απ’ το ψηλότερο κλαδί σκυφτούς ανθρώπους ηττημένους Ξεκρίνει μόνο του μακριά, πιο πέρα, τη λεπτή
Για την καλύτερη εμπειρία, χρησιμοποιούμε cookies για αποθήκευση ή πρόσβαση σε πληροφορίες συσκευής. Η συναίνεση επιτρέπει την επεξεργασία δεδομένων όπως συμπεριφορά περιήγησης. Η άρνηση ενδέχεται να επηρεάσει λειτουργίες του ιστότοπου.