Το ποίημα της Δευτέρας: «Χρεία ονόματος» της Διώνης Δημητριάδου
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα
29/06/2026
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί
Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών Τελικά ο θολός αστικός ουρανός δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα -αστέρια πουθενά στον ορίζοντα- Η κορυφογραμμή των πολυκατοικιών μοιάζει με
Μπλόσομ Θέλω να βλέπω τα πέπλα σου να ανασαίνουν πέταλα τρυφερά σε κήπους ακατέργαστους Σαν μελωδία υπόκωφη να χαϊδεύεις τον κοχλία των αυτιών μου και
Αυτοβούλως Όταν πέφτει ο αέρας στη θάλασσα κάνει ένα μικρό θόρυβο Έρχονται λέξεις εχθρικές Στην ποίηση απέναντι Με μακριά τσαλακωμένα μαλλιά Στα παράθυρα με δέντρα
Ο δρόμος με τα παλιά σπίτια Περπατούσα απορημένη πώς βρέθηκε τόσος κόπος ποιος πρώτος σήκωσε το χέρι και έδειξε το σπίτι που πριν απ’ όλα