Το ποίημα της Δευτέρας: “Τι αστείο!” του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη
Τι αστείο! Τι αστείο! Άνοιξα πάλι να δω τις ζωγραφιές. Τέσσερα χρόνια τις είχα ριγμένες μέσα στο συρτάρι. Κι ούτε μου έκανε αίσθηση να τις
09/11/2026
Τι αστείο! Τι αστείο! Άνοιξα πάλι να δω τις ζωγραφιές. Τέσσερα χρόνια τις είχα ριγμένες μέσα στο συρτάρι. Κι ούτε μου έκανε αίσθηση να τις
Το τηλέφωνο Τα φρεσκοσιδερωμένα είναι επάνω στην μπερζέρα. Τις νύχτες μένει ανοιχτός ο πολυέλαιος τη μέρα μπαίνει φως από τις ανοιχτές κουρτίνες. Εκείνη πηγαίνει πάνω
Ανν Σέξτον Η ανομβρία του τόπου σάλεψε κατοίκους, ιερείς και δημοτικούς συμβούλους. Στους μεγάλους θαλάμους του νοσοκομείου Glenside, άνδρες και γυναίκες μαζί. Ο ένας δίπλα
Η μαύρη σελήνη και ο ιαγουάρος Στον δρόμο με τις καρυδιές βαδίσαμε ξυπόλυτοι. Στο μαγικό βουνό δεν φτάσαμε ποτέ. Πόσο σκοτεινή η νύχτα, ασέληνη, μας
Δύσκολη απόφαση Ύστερα από τόσα χρόνια σκέφτομαι πως θα έχω κι εγώ μια ευθύνη για το ναυάγιο Αλλά κοίτα τώρα που κατοικώ
Μίλτος Σαχτούρης Ανθίζαν λουλούδια μεσ’ απ’ τους στίχους του, μια ευωδιά σκορπούσαν τις νύχτες τα ποιήματά του, εκεί στο μικρό του δωμάτιο που μια ολόκληρη