Το ποίημα της Δευτέρας: “Τα χαρτόκουτα” της Αντζελίνας Αβράμογλου
Τα χαρτόκουτα Μετακομίζω απόψε, μαμά Παίρνω τη ζωή στα χέρια μου μέσα σε μια νύχτα Μόνη Με τις δυο μου φτερούγες τις Ικάριες θα πετάξω
21/10/2024
Τα χαρτόκουτα Μετακομίζω απόψε, μαμά Παίρνω τη ζωή στα χέρια μου μέσα σε μια νύχτα Μόνη Με τις δυο μου φτερούγες τις Ικάριες θα πετάξω
Μη φοβού Είδες το μισοφέγγαρο; Έτοιμο ν’ αναποδογυρίσει Στη μια του άκρη το βάρος των παθών σου. Εμείς στην άλλη με άνεμο λεβάντε, σπάρτα και
Σκοτάδι Τα βράδια φοβάμαι να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου Ένα μαύρο πουλί στέκει στο προσκεφάλι μου Κρώζει κάτι ακατάληπτα λόγια στο αυτί μου Δεν μπορώ
Κρύπτες από δάφνη ΙΙ (απόσπασμα) …”εδώ δεν υπάρχει ζάχαρη ούτε καμπυλότητα μοναχά κατάλευκη πυκνότητα εδώ φυτρώνουν μόνο κάτι χούφτες σαν περιστύλια από ψαράδες που μετανοημένοι
Ο σταυρός στην πλαγιά υποδεικνύει τόπο μαρτυρίου Κι όμως από ένα σημείο και μετά η αγωνία οφείλει να είναι εθελούσια και ας σημαίνει αυτό πως
Γέρμα Ζούσε μακριά από τα όνειρα κι είχε ώμους τιτάνιους ν’ αντέχει το βάρος του κενού. Έγερνε σαν σκιά, όπως η δειλινή του ώρα, και