Και το ποίημα σε μετάφραση της Αντιγόνης Κατσαδήμα: ΑΥΤΗ, Η ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ Εκείνο το απόγευμα, μετά το μεσημέρι, όταν η σιωπή βαραίνει από
Δεκανίκι Δεν κρατάω λύσεις. Κρατάω βάρδιες. Στέκομαι δίπλα σου όταν το μυαλό σου αφρίζει κι οι λέξεις σπάνε πριν γίνουν φωνή. Δεν σε ηρεμώ. Σε
Ένα βήμα κάθε μέρα (απόσπασμα) …Πριν ακόμη στερηθεί τον ίδιο της τον εαυτό, δυσκολευόμουν να ανεχθώ την αδυναμία της, τη μειωμένη αντοχή της στον σωματικό
[άτιτλο] Κατάντικρυ πάνω στον τοίχο τον ωχρό τον στέρφο σε πρόχειρο ευτελές χαρτί επιγραφή βαρύνουσας αξίας απλωνόταν: “Σχέδιο διαφυγής” κι ένα καρφί μονάχο και βουβό
Back and forth Πηγαινοερχόταν. Μπρος πίσω, μπρος πίσω. Back and forth μέχρι την άκρη του πεζοδρομίου της μεγάλης λεωφόρου, ως εκεί. Και πριν από την
Έχουμε συνηθίσει, στη σημερινή εποχή του ικανοτισμού και της θεοποίησης του ωραίου σώματος, ένα σώμα που νοσεί ή είναι ανάπηρο και άρα παραμορφωμένο ή μη