Το ποίημα της Δευτέρας: “Τα πρωινά” του Παναγιώτη Καλυβίτη
Τα πρωινά Πίσω από τους τοίχους ακούω το νερό να τρέχει δεν υπάρχουνε τοίχοι μα το ακούω δεν υπάρχει κανείς τόσο μην τρέξω κι εγώ
22/09/2025
Τα πρωινά Πίσω από τους τοίχους ακούω το νερό να τρέχει δεν υπάρχουνε τοίχοι μα το ακούω δεν υπάρχει κανείς τόσο μην τρέξω κι εγώ
Με τις ώρες Η συντροφιά Ένας βαθμός στο εφόδιο Έτσι που να προμηνύει την παρακμή. Η συντροφιά Δύο ατυχήματα στο βάθρο Και μία πολύ άδικη
IV Δασκάλευε τη μάνα του κάθε πρωί Απ’ την αρχή τη γεννούσε Να μάθει τις λέξεις Μίσος Φόβος Πόλεμος Μ’ αυτή κουνούσε το κεφάλι Αμετανόητη
Ζήτημα αντίληψης Σ’ όλο τον κάμπο βλέπει εκείνο το πουλί απ’ το ψηλότερο κλαδί σκυφτούς ανθρώπους ηττημένους Ξεκρίνει μόνο του μακριά, πιο πέρα, τη λεπτή
Αύγουστος Αύγουστε, τα χρυσά μαλλιά σου απλώνεις στα μαξιλάρια μας, χρώμα να πάρουνε του ήλιου τα όνειρά μας. Τα γιασεμιά σου, οι βάρκες σου, οι
Από την ενότητα Ε’, Η ΣΤΑΣ ΑΙΘΕΡΑΣ ΕΞΙΛΕΩΜΕΝΗ, ποίημα VIII Την επανάσταση τη μυστική καλώ τώρα, μακελάρης, να παρασύρει ξύλινα λόγια, να εξαντλήσει αστραπές, σύννεφα