Το ποίημα της Δευτέρας: “Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα” του Αντώνη Τσόκου
Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα Απόψε ο Θεός σου μοιάζει, πατέρα βαδίζει αόρατος στο ξύλινο πάτωμα. Είναι τόσο όμοια η απουσία σας κι όμως υπήρξατε
29/12/2025
Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα Απόψε ο Θεός σου μοιάζει, πατέρα βαδίζει αόρατος στο ξύλινο πάτωμα. Είναι τόσο όμοια η απουσία σας κι όμως υπήρξατε
[άτιτλο] ακούω τα παραπατήματα από τα σκοτεινά τακούνια μιας θάλασσας μακρινής – με φύκια ζωσμένα να σέρνονται προς το μέρος μου καθώς αυτή σαν γυναίκα
Παράλληλη πτήση Αγγίζω την αστραπή διακρίνω μπροστά μου το πορτοκαλί όριο του ήλιου. Η επιστροφή μου στην επίγεια τρυφερή μας μάχη πλησιάζει. Το φτερό κρύβει
έσω αλληλογραφία πριν την αυγή Λοβοί κομμένοι Δεν έχω μπούσουλα κι έτσι αγριεύομαι μες στα σκοτάδια Δεν έχω μπούσουλα Πώς ν’ αμυνθώ; Σφίγγω τα φαιά
Μικρό κείμενο Χθες φεύγοντας από το σπίτι ξεχάστηκα, άφησα την πόρτα ανοιχτή. Όταν γύρισα, τη βρήκα χαμογελαστή να κάθεται. Τίποτα να μην υπάρχει σ’ αυτόν
Art Gallery I Ακόμα λιποθυμά το βράδυ μπροστά στα έντρομα χρόνια μας Τρισδιάστατη πλέον η απεικόνιση των άστρων Η επιβράδυνση φωτός Ο ήλιος εν αναμονή