Το ποίημα της Δευτέρας: “Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη” της Κούλας Αδαλόγλου
Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη Η μοναξιά είναι ένα νησί με μαύρα πόδια που πατούν σε σαθρό βυθό. Κάθε χρόνο τα πόδια τρίβονται και το
12/01/2026
Ιστορία μιας βραδιάς με ομίχλη Η μοναξιά είναι ένα νησί με μαύρα πόδια που πατούν σε σαθρό βυθό. Κάθε χρόνο τα πόδια τρίβονται και το
New Year’s Resolution Ας παλέψουμε για έναν κόσμο που ανάγκη δεν θα έχει αργίες και γιορτές, αντίστροφες μετρήσεις Να μετράμε αντίστροφα για όλα αυτά που
Με άφησες χωρίς Θεό, πατέρα Απόψε ο Θεός σου μοιάζει, πατέρα βαδίζει αόρατος στο ξύλινο πάτωμα. Είναι τόσο όμοια η απουσία σας κι όμως υπήρξατε
[άτιτλο] ακούω τα παραπατήματα από τα σκοτεινά τακούνια μιας θάλασσας μακρινής – με φύκια ζωσμένα να σέρνονται προς το μέρος μου καθώς αυτή σαν γυναίκα
Παράλληλη πτήση Αγγίζω την αστραπή διακρίνω μπροστά μου το πορτοκαλί όριο του ήλιου. Η επιστροφή μου στην επίγεια τρυφερή μας μάχη πλησιάζει. Το φτερό κρύβει
έσω αλληλογραφία πριν την αυγή Λοβοί κομμένοι Δεν έχω μπούσουλα κι έτσι αγριεύομαι μες στα σκοτάδια Δεν έχω μπούσουλα Πώς ν’ αμυνθώ; Σφίγγω τα φαιά