Το ποίημα της Δευτέρας: “Σκοτάδι” της Μαρίας Σταυροπούλου
Σκοτάδι Τα βράδια φοβάμαι να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου Ένα μαύρο πουλί στέκει στο προσκεφάλι μου Κρώζει κάτι ακατάληπτα λόγια στο αυτί μου Δεν μπορώ
07/10/2024
Σκοτάδι Τα βράδια φοβάμαι να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου Ένα μαύρο πουλί στέκει στο προσκεφάλι μου Κρώζει κάτι ακατάληπτα λόγια στο αυτί μου Δεν μπορώ
Κρύπτες από δάφνη ΙΙ (απόσπασμα) …”εδώ δεν υπάρχει ζάχαρη ούτε καμπυλότητα μοναχά κατάλευκη πυκνότητα εδώ φυτρώνουν μόνο κάτι χούφτες σαν περιστύλια από ψαράδες που μετανοημένοι
Ο σταυρός στην πλαγιά υποδεικνύει τόπο μαρτυρίου Κι όμως από ένα σημείο και μετά η αγωνία οφείλει να είναι εθελούσια και ας σημαίνει αυτό πως
Γέρμα Ζούσε μακριά από τα όνειρα κι είχε ώμους τιτάνιους ν’ αντέχει το βάρος του κενού. Έγερνε σαν σκιά, όπως η δειλινή του ώρα, και
Σημείωση για το τοπίο; Το τοπίο αλλάζει ανεπαίσθητα κλίση Οι σκιές χάνονται σε σφάλμα προοπτικής Έρημος παιδική και ραγισμένη σε πατήματα αγγέλων Άνεμος χαμηλός την
Οδύνη Είναι μια χώρα τρυφερή ο πόνος σε αναγνωρίζουν τα σημάδια, οι ουλές σου φέρνουν καλωσόρισμα. Είναι μια χώρα που σου νεύει ο πόνος σε