Τα (μαθηματικά) ποιήματα της Δευτέρας είναι του Γιώργου Καλιεντζίδη
Η ποίηση των ορίων Εντός του πεδίου ορισμού μιας συνάρτησης, από το μείον άπειρο, το εγώ, έως το συν άπειρο, το εσύ, ανιχνεύουμε, ιχνηλατούμε τη
07/04/2025
Η ποίηση των ορίων Εντός του πεδίου ορισμού μιας συνάρτησης, από το μείον άπειρο, το εγώ, έως το συν άπειρο, το εσύ, ανιχνεύουμε, ιχνηλατούμε τη
Κάτι Καμιά απάντηση δεν μπορεί να με σώσει. Αυτό που ταλανίζει τα πιστεύω μου, να το, μπροστά μου. Πάντα ορθό και κίβδηλο, να με κοιτάζει
Ύμνος εις την ελευθερίαν Τα πουλιά εγκλωβισμένα κοιτάνε ψηλά και βλέπουν επιτέλους τη στέγη να’χει πετάξει Πάνε τα λέπια τα κεραμιδένια Πάει κι η στέγη,
Πορίμμα Να ξημερώνεις σημαίνει να γυρνάς γυμνός απ’ τη μεγάλη νύχτα μισό φεγγάρι να καρφώνει τη στιγμή σφαγή στη νοσταλγία σκιές πουλιά να κελαηδούν το
Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε Σ’ εκείνη την κηδεία πήγα μόνη Στάθηκα στη βροχή Δεν υπήρχε δίπλα μου άλλος κανείς Το χέρι να μου κρατήσει
Λεηλατημένοι Άδεια σώματα ανεμοδούρια σε πασσάλους. Χαρταετοί που ξέφυγαν από παιδιών τα χέρια κι ένα σούρουπο ξεψύχησαν γεννώντας τα αστέρια. Ιωάννα Καραμαλή από τη