Ύμνος εις την ελευθερίαν Τα πουλιά εγκλωβισμένα κοιτάνε ψηλά και βλέπουν επιτέλους τη στέγη να’χει πετάξει Πάνε τα λέπια τα κεραμιδένια Πάει κι η στέγη,
Πορίμμα Να ξημερώνεις σημαίνει να γυρνάς γυμνός απ’ τη μεγάλη νύχτα μισό φεγγάρι να καρφώνει τη στιγμή σφαγή στη νοσταλγία σκιές πουλιά να κελαηδούν το
Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε Σ’ εκείνη την κηδεία πήγα μόνη Στάθηκα στη βροχή Δεν υπήρχε δίπλα μου άλλος κανείς Το χέρι να μου κρατήσει
Λεηλατημένοι Άδεια σώματα ανεμοδούρια σε πασσάλους. Χαρταετοί που ξέφυγαν από παιδιών τα χέρια κι ένα σούρουπο ξεψύχησαν γεννώντας τα αστέρια. Ιωάννα Καραμαλή από τη
Είμαι προσεκτική με τα πράγματα που είναι εύθραυστα. Τα κρατάω στα χέρια μου όπως ένα κρύσταλλο καθαρό. Διάφανο. Σκύβω και κοιτάζω. Πατάω το κουμπί και
Πασχαλίτσες Ένας καφές σ’ ένα μπαλκόνι δεν είναι το θέμα. Ούτε μια φωτογραφία. Το θέμα είναι δυο άνθρωποι να μοιραστούν μια γουλιά καφέ ένα γλυκό