Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες κινητό κλειδιά λεφτά καφές. Προστίθεται η βεντάλια το κεφάλι μου το κεφάλι σου ένα στιλό
χρόνια τώρα στέκομαι μπροστά σ’ ετούτο το φόβητρο κουτί, χωρίς να το κουνήσω ρούπι περνούν περαστικοί, με λυπούνται, τόσες μέρες, τόσες νύχτες, προσοχή, μου ρίχνουν
Απ’ έξω Δεν επιτρέπεται να μπεις Κανείς δεν μπαίνει στο δωμάτιο αυτό Ούτε κι εγώ που το ‘χτισα μπορώ – έκρυψε βλέπεις κι ο καιρός
Αέναο κύμα Πνιγμένο Το εγώ, το εσύ Ναυάγιο στη βροχή Σε ψάχνω Δεν ζω Να εφεύρω Ένα καράβι Ή ένα ποίημα Να σωθώ (Αέναο κύμα
Φούλι Επειδή τόσο αγαπάς τα φούλια ξύπνησα μια μέρα κι είδα χώμα στα πόδια μου είδα χώμα στα πόδια μου και φύλλα πράσινα αντί για
Το πρωί ταξίδευα με τον μικρό Ιανουάριο. Καθόταν απέναντί μου στο μετρό, η μητέρα του φορούσε κόκκινα, εκείνος μόλις που έφτανε ως το παράθυρο. Σε