Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών Τελικά ο θολός αστικός ουρανός δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα -αστέρια πουθενά στον ορίζοντα- Η κορυφογραμμή των πολυκατοικιών μοιάζει με
Μπλόσομ Θέλω να βλέπω τα πέπλα σου να ανασαίνουν πέταλα τρυφερά σε κήπους ακατέργαστους Σαν μελωδία υπόκωφη να χαϊδεύεις τον κοχλία των αυτιών μου και
Αυτοβούλως Όταν πέφτει ο αέρας στη θάλασσα κάνει ένα μικρό θόρυβο Έρχονται λέξεις εχθρικές Στην ποίηση απέναντι Με μακριά τσαλακωμένα μαλλιά Στα παράθυρα με δέντρα
Ο δρόμος με τα παλιά σπίτια Περπατούσα απορημένη πώς βρέθηκε τόσος κόπος ποιος πρώτος σήκωσε το χέρι και έδειξε το σπίτι που πριν απ’ όλα
Μανταρινόφλουδες στη Σοφία Π. Ξεφλούδισες ένα μανταρίνι ύστερα κι άλλο κι άπλωσες φλούδες αραιά στην ξυλόσομπα. Μύρισε μνήμες το δωμάτιο θα κρυώσεις ξυπόλητη μην περπατάς
Τα φαντάσματα των ποιητών Των ποιητών τα πνεύματα με μάτια σαν ρουμπίνια απ’ τις αιώνιες κρύπτες τους εξέρχονται τις νύχτες ψάχνοντας για ποιήματα – συνήθεια