[άτιτλο]

Οι γυναίκες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ λένε: “Μωρό μου”.

Το απευθύνουν άκεφα

συνήθως σε άλλες γυναίκες

-στα κορίτσια των φούρνων,

των σουπερμάρκετ,

στα κομμωτήρια-

με εκείνη τη βαριά μπάσα φωνή που τις χαρακτηρίζει,

χωρίς ίχνος ερωτισμού ή υποψία συμπάθειας,

για την ακρίβεια, χωρίς κανένα απολύτως συναίσθημα.

Με κείνη τη βαριά φωνή που ταιριάζει στους αντρικούς χοντρούς λαιμούς τους,

τον τετράγωνο κορμό,

την κουρεμένη θηλυκότητα στα αγορίστικα μαλλιά τους.

Λαχανιάζουν πασχίζοντας από σκάλα σε σκάλα,

από συντροφιά ηλικιωμένων σε φροντίδα παιδιών

από τα ξένα σπίτια στο “δικό” τους,

στον ανύπαρκτο μέσα στη μέθη του “σύντροφο”.

Δεν θυμούνται πότε έκλαψαν το κορίτσι που ήταν.

Το έθαψαν μαζί με την ομορφιά τους

κι έκλεισαν το όνειρο μέσα σε έναν βαθύ τάφο

που χρόνια μένει αφημένος

σαν αυτούς που δεν τους πάει κανείς λουλούδια.

Άννα Ξανθοπούλου

από τη συλλογή της Διέσχισα την πόλη

εκδόσεις Βακχικόν, 2025