Μα αργεί και αυτή η άνοιξη

Ονειρεύτηκε να πετάξει

πάνω από το συρματόπλεγμα.

Μα ήταν πολύ σφικτά δεμένος.

Σαν φίδι κρεμόταν με το παλιό του δέρμα

γεμάτο φλύκταινες και ζάρες.

Αργούσε και εκείνη η Άνοιξη να έρθει

να γλείψει το παλιό και να γεννήσει νέο.

Ονειρεύτηκε να ανοίξει τα παράθυρα

του σκοτεινού κελιού του

και να πετάξει.

Να πετάξει.

Ψηλά, όσο πιο ψηλά μπορούσε.

Γιατί ήταν μεγάλες

οι δαγκάνες της φυλακής

και τον τραβούσαν δυνατά εντός της.

Και αργούσε και εκείνη η Άνοιξη,

που υπόσχονταν στους στίχους τους

συχνά οι ποιητές,

να έρθει και να ριζώσει.

Ονειρεύτηκε τα τείχη της ψυχής,

εκείνα τα αόρατα,

που φτιάχνει ο καθείς μονάχος,

να γκρεμίσει.

Εκείνα που πλέκεις

και κεντάς με πολύχρωμα κεντίδια.

Έτσι δα, να γίνουν τα τείχη

ανεκτά και ευρύχωρα ονείρων.

Μα αργεί και αυτή η Άνοιξη

με τα αληθινά της

χρώματα να έρθει.

Εκείνη η Άνοιξη η ιδανική,

που ονειρεύονται

της γης οι Μαγιακόφσκι.

Δήμητρα Παλαπάνη

από την ποιητική της συλλογή Εκεί που στάζει η ζωή

εκδόσεις Μετρονόμος, 2025