Από την ενότητα Ε’, Η ΣΤΑΣ ΑΙΘΕΡΑΣ ΕΞΙΛΕΩΜΕΝΗ, ποίημα VIII
Την επανάσταση τη μυστική καλώ τώρα, μακελάρης,
να παρασύρει ξύλινα λόγια, να εξαντλήσει αστραπές,
σύννεφα ροδοπέταλα να μαδήσει, αίμα της νέας ώρας,
μετά ήρεμα να διαλυθεί,
να ευθυτενίσει με ρωγμές
αντανακλάσεις του Θεού, του γέλιου.
Τα νέα παιδιά που αδιαφορούν για φανφάρα,
που αδιαφορούν για περγαμηνές,
τα νέα παιδιά που χαϊδεύουν το σκύλο
και δεν τρώνε κρέας, όχι επειδή είναι Τετάρτη,
τα νέα παιδιά με τα τόξα τα ουράνια στις χαίτες
μια μέρα απλά θα βαρεθούν τις υπερβολές,
το αίμα το αναίτιο,
μια μέρα τα άφυλα παιδιά θα βαρεθούν
και με τεχνολογίες ακαταλαβίστικες από σάρκινα σακιά, εύκολα,
για πλάκα θα πυρπολήσουν τη Βαβυλώνα τη χιλιοτρυπημένη,
θα γελάνε και θα καρφώνουν κουμπιά νάρκες,
ιμότζι τριαντάφυλλα στον τάφο σας.
Τόσα χρόνια εσείς, οι υποκρινόμενοι ανωτερότητα,
δε βαρεθήκατε ν’αγαναχτείτε;
Δείτε πώς τα παιδιά ίντιγκο, τα αμίζερα, με τα μαλλιά τα φωσφορούχα,
δείτε τα, αποτελεσματικά να στοχεύουν το μάτι της Αμερικής,
να ξεμπροστιάζουν ηθικές,
να ενώνονται, να εμπιστεύονται καλύτερα τα ρομπότ
από την ανθρωπίλα σας την ατελέσφορη.
Το διάστημα δεν θα είναι αρκετό για τα ωραία, απλά θαύματά τους.
Τα νέα παιδιά δε θα γεννηθούν με την τηλεόραση να παίζει ολημερίς:
«Καλημέρα, χάσατε!»,
θα την έχουν ήδη οι πρόγονοί τους πυροβολήσει.
Τα νέα παιδιά δε θα γεννηθούν με τη μέθη της εξειδίκευσης, της αριστείας,
τα νέα παιδιά θα είναι γεννημένα από υπερβολική ψυχανάλυση,
γι’ αυτό δεν θα υπεραναλύουν.
Τα νέα παιδιά άνθη θα πυροβολούν στις κάννες σας με κωδικούς ανέκδοτα
και ποίηση απροσποίητη που θα χωρά και πάλι στις παλάμες τους,
του Έρωτα θα είν’ προάγγελοι, εύκολα θ’ αγαπούν.
Κι εγώ ένα βράδυ όπου να ’ναι,θα γεννήσω μια κόρη,τη Ρόζα,ολάκερη επανάσταση,να σας την αφιερώσω,να κλαίτε ομορφιάκάτω από τα ρηξικέλευθά της πόδια.
Γεωργία Καλαφάτη
από τη συλλογή της Η αγέραστος Ρόζα
εκδόσεις ΑΩ, 2025
