[άτιτλο] Κρυώνεις, γιε και καλογιέ, παγώνεις μες στο χώμα. Κι εγώ να ζω και ν’ απορώ πώς και βαστάω ακόμα. Και ν’ απορώ, να θλίβομαι,
[άτιτλο] Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών. Το σπίτι της Χιονάτης, το σπίτι Πλέιμομπιλ μια σειρά τραυματικών παραβιάσεων της ιδιοκτησίας
Χρεία ονόματος Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που κατηφορίζει η απώτερη γραμμή όσο το σκέφτομαι τόσο το εννοώ: εκεί είναι το σημείο της καταβύθισης ένα
Αδέσμευτη ώρα Απολυτήριο Άριστα δέκα και διαγωγή κοσμία και καρφώθηκε αυτό το δέκα στο λαιμό του τον πνίγει εξήντα χρόνια τώρα μην περάσεις από εκεί
Αναθεώρηση ενώπιον του Πύργου Αθηνών Τελικά ο θολός αστικός ουρανός δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα -αστέρια πουθενά στον ορίζοντα- Η κορυφογραμμή των πολυκατοικιών μοιάζει με
Μπλόσομ Θέλω να βλέπω τα πέπλα σου να ανασαίνουν πέταλα τρυφερά σε κήπους ακατέργαστους Σαν μελωδία υπόκωφη να χαϊδεύεις τον κοχλία των αυτιών μου και