«Η σκιά του κηπουρού» της Τίνας Κατσούλη
Με νουβέλα αυτή τη φορά επιστρέφει η Τίνα Κατσούλη. Ο τίτλος αυτής: “Η σκιά του κηπουρού” (εκδόσεις Βακχικόν, 2024). Στις 100 σελίδες της βλέπουμε να ξεδιπλώνεται το πολύχρωμο υφαντό των ενοίκων μιας πολυκατοικίας και του θυρωρού της. Ο τελευταίος εκτελεί και χρέη κηπουρού, ενώ είναι γενικά ο «άνθρωπος για όλες τις δουλειές», ένας αυτοχρισμένος Ρομπέν […]
“Ανεμόφαντο” της Δέσποινας Τσιτάκη
«Ανεμόφαντο» της Δέσποινας Τσιτάκη, παρουσίαση 27.4.2024 Το Ανεμόφαντο του ομότιτλου, τρίτου βιβλίου της Δέσποινας Τσιτάκη (εκδόσεις Οσελότος, 2024) είναι ένα χωριό της ελληνικής επαρχίας από μια άλλη δεκαετία, όπου η καθημερινότητα λαμβάνει χώρα με διαφορετικούς όρους από τους σημερινούς, πολύ πιο φτωχικούς και πολύ πιο κοπιαστικούς – συγχρόνως όμως και πολύ πιο μαγικούςˑ κυριολεκτικά. Είναι […]
Σφηνάκια του Απρίλη με το Πάσχα προ των θυρών (Γ. Ρούσκας, Γ. Σακαλής)
Χοϊκά: Χάικου και Δεπέλλιχοι συν δύο δοκίμια του Γιώργου Ρούσκα Από τις εκδόσεις Κοράλλι κυκλοφόρησε, το 2021, το πολύ ενδιαφέρον αυτό βιβλίο του Γιώργου Ρούσκα που περιλαμβάνει επακριβώς όσα υπόσχεται ο τίτλος του. Τα δοκίμια λειτουργούν ως εισαγωγικά κείμενα στις δύο επιμέρους ενότητες του βιβλίου: εκείνη με τα χαϊκού και εκείνη με τους δεπέλλιχους. Στο […]
Μέσα στις υπόγειες στοές (για την ποιητική συλλογή «Περίμετρος» του Γιάννη Στρούμπα)
Το μετρό της Αθήνας. Ορισμένοι το χρησιμοποιούμε καθημερινά για να πάμε στις διάφορες δουλειές μας. Πόσοι από μας όμως το έχουμε σκεφτεί σαν ηχηρή αλληγορία των συνθηκών που μας αφορούν; Το σκέφτηκε πρώτη η Τασούλα Καραγεωργίου στην ποιητική συλλογή της Το μετρό (εκδόσεις Κέδρος, 2004). Το σκέφτηκε κατόπιν ο Γιάννης Στρούμπας στην ποιητική συλλογή του […]
Ένα μοιρολόι ή ίσως μια προσευχή (για την ποιητική συλλογή “Απόδειπνο” της Εύης Λιακέα)
Πραγματικά εντυπωσιακή η πρώτη αυτή συλλογή της Εύης Λιακέα Απόδειπνο (εκδόσεις Θράκα, 2023), για μια πλειάδα λόγων. Σημαντικότερος από αυτούς είναι κατά τη γνώμη μου η υποβλητική ατμόσφαιρα που η ποιήτρια επιτυγχάνει να δημιουργήσει απ’ άκρη σ’ άκρη της συλογής και η οποία οφείλεται στην υφέρπουσα, απροσδιόριστη απειλή ή την ανησυχία που κρύβεται ή πλανάται […]
“Ο αιώνας των ξένων” του Νίκου Σουβατζή και η ουτοπία
Η συλλογή του Νίκου Σουβατζή Στον αιώνα των ξένων είναι γραμμένη πάνω στο ρήγμα που χωρίζει δύο αντίρροπες δυνάμεις και τους οπαδούς τους: αφενός τους σκληρούς ορθολογιστές και αφετέρου τους γλυκούς ονειροπόλους. Ποιοι όμως από αυτούς τους δύο είναι οι ξένοι του τίτλου; Μπορεί να είναι οι πρώτοι, εκείνοι δηλαδή που δεν ενδιαφέρονται αν αναπαράγουν […]
Γοβάκια που πληγώνουν τα πόδια (για το βιβλίο «Γοβάκια από πάγο» της Λίλιας Τσούβα)
Τα γοβάκια από πάγο της Λίλιας Τσούβα (εκδόσεις Κουκκίδα, 2024) δεν περιλαμβάνουν απλώς διηγήματα που, με μυθοπλαστική διάθεση, προσπαθούν να ανασυνθέσουν τις πραγματικές ιστορίες έντεκα γυναικών οι οποίες ουδέποτε φόρεσαν τα γυάλινα γοβάκια της Σταχτοπούτας ούτε είχαν παραμυθένια ζωή. Είναι έντεκα αιχμηρά καρφιά με θέμα άβολο, αφού περιγράφουν την αδικία που έχει υποστεί η γυναίκα […]
Η αθέατη όψη της θεότητας (για τη συλλογή «Η χαμένη θεά» της Άννας Γρίβα)
Όλοι αναμασάμε την πεποίθηση πως η πραγματικότητα έχει πολλές ερμηνείες –και ο μύθος ίσως περισσότερες – αλλά πόσοι από εμάς έχουν την τόλμη να προσφέρουν κάποια από αυτές, ιδίως κάποια που να πηγαίνει εντελώς κόντρα στην κυρίαρχη αφήγηση, και μάλιστα στα ιερότερα και τα οσιότερά της; Η Άννα Γρίβα σε αυτή τη συλλογή της (Χαμένη […]
Από το ζωογόνο οξυγόνο στο αβίωτο ά-ζωτο (για τη συλλογή «Οξυγόνο δύο» της Ελένης Γαλάνη)
Έχω ήδη τεκμηριώσει, από τις προηγούμενες συλλογές της, τη δεινότητα της γραφής της Ελένης Γαλάνη, η οποία στην πρόσφατη αυτή συλλογή της (Οξυγόνο δύο, εκδόσεις Ρώμη 2023) πραγματικά απογειώνεται. Η συλλογή είναι χωρισμένη σε τρία, άνισα, μέρη: την Ευρυδίκη, την (ανώνυμη) Γυναίκα του Λωτ και την Περσεφόνη. Τα δύο πρώτα είναι μεγαλύτερα και συνιστούν έναν […]
Οι γυναίκες σαν φυλλοβόλα δέντρα (για το βιβλίο “Λεύκες” της Βίκυς Κλεφτογιάννη)
Τα δέντρα είναι παραδείγματα προς μίμηση. Δεν επαναστατούν για τη μοίρα τους. Μένουν ριζωμένα εκεί, ακλόνητα, μέχρι κάποιο εξωτερικό γεγονός (ένας κεραυνός, η πυρκαγιά, μια πλημμύρα, η αρρώστια) να προκαλέσει τον θάνατό τους. Ακόμη όμως και όταν νιώθουν τον κίνδυνο του αφανισμού να τα πλησιάζει, στέκουν εκεί, στη θέση τους, αδιαμαρτύρητα. Γιατί ξέρουν πως θα […]