«Όταν οι μαργαρίτες ήταν μόνο άσπρες ή μόνο κίτρινες» της Γαβριέλλας Ψιλοπούλου-Ιερωνυμίδου
Ένα παιδικό βιβλίο, από τα πιο όμορφα και τρυφερά που έχω διαβάσει προσωπικά (και έχω διαβάσει αρκετά σαν μαμά δύο παιδιών που είμαι), είναι αυτό εδώ που μιλά για έναν κόσμο από άσπρα ανθρωπάκια που ζουν δίπλα σε άσπρες μαργαρίτες: “Μια φορά και έναν καιρό, στα πολύ παλιά χρόνια, στην πλαγιά ενός λόφου, βρισκόταν ένα […]
“Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου” του Δημήτρη Αγγελή
Στη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Αγγελή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου, το έργο του Κώστα Σιαφάκα στο εξώφυλλο, η εικόνα ενός σκύλου που βρέχεται κάτω από μια ομπρέλα και κοιτάει με λύπη τον ήλιο να λάμπει λίγο πιο μακριά, πάνω από ένα μήλο που το διαπερνά ένα ξίφος, προλογίζει εύστοχα τη συλλογή. Συμβολίζει […]
“2017” της Μαριάννας Πλιάκου
Έτυχε να ξεκινήσω να διαβάζω τη δουλειά της Μαριάννας Πλιάκου ανάποδα: το Χ (εδώ) προηγήθηκε του 2017, και καθώς τα ποιήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, είχα την αίσθηση ότι τα ίχνη των μελλοντικών σκέψεων ήταν ξεκάθαρα παρόντα. Στο 2017 η ποιήτρια φέρνει το παρελθόν στο σήμερα της ζωής της και καθώς το αφηγείται, το εξημερώνει: το κοιτάζει εξεταστικά αλλά […]
“Η ζωή και οι θάνατοι της Αλεξάνδρας Δελλή” της Ελένης Κατσαμά
Δεν ήθελε και μεγάλη φαντασία, αλλά και να’ θελε, η Πέτρα είχε. [1] Ένα παραμύθι. Μια ιστορία που ξετυλίγεται σε ένα δικό της αυτόνομο ρυθμό, έξω και πέρα από τον συμβατικό χρόνο. Ακόμα και τις στιγμές που εγγράφεται σ’ αυτόν. Αλλά θα επανέλθουμε. Η Ελένη Κατσαμά έχει στήσει την ιστορία της σε μια επικίνδυνη ίσως […]
“Σκοτεινό αδιέξοδο” του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ
Ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ (1899-1977) είναι ρωσοαμερικανός συγγραφέας, αριστοκρατικής καταγωγής, που γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Όταν οι μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία, η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και να εγκατασταθεί στο Βερολίνο. Αργότερα, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, ο Βλαντιμίρ, η σύζυγός του και ο γιος τους έφυγαν από τη χώρα, έμειναν […]
«Οι ψιθυρισμοί του πένθους πάνω από την πόλη» του Βαγγέλη Αλεξόπουλου
Ένας παρατηρητής του κόσμου που διαρκώς διαπιστώνει τη σαθρότητα η οποία κρύβεται κάτω από την καλογυαλισμένη (not) επιφάνειά του: αυτό είναι με δυο λόγια το ποιητικό υποκείμενο στη νέα συλλογή του Βαγγέλη Αλεξόπουλου, η οποία μιλά για τη βαριά σκιά που διαπερνά έναν κόσμο ο οποίος είναι στην ουσία του άλλος από αυτόν που φαίνεται. […]
Σφηνάκια του Απρίλη, προκαταβολικά
ΑΜΦΙΒΙΑ ΤΕΡΑΤΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΟΥΛΟΥ Τα σαράντα κείμενα που απαρτίζουν τα Αμφίβια τέρατα κινούνται σε περισσότερες από μία κατηγορίες αφήγησης: διηγήματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αλλά και αφηγήματα εκτός προεγγεγραμμένου πλαισίου, με έντονο το φανταστικό στοιχείο, με γεύση ονείρου και με σαφή θέση στο πλάι της πραγματικότητας. Δεν λειτουργούν αρμονικά σε όλους τους τομείς και δεν καταφέρνουν […]
“Ζεστό σώμα” του Κωνσταντίνου Παπαχαράλαμπου
Ο Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, στη νέα του συλλογή Ζεστό σώμα, σπρώχνει την ποίησή του σε εκείνο το πεδίο που βρίσκεται πέρα από τη γλώσσα, εξερευνά το άλαλο, τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από τις πέντε του αισθήσεις και παράλληλα ζωγραφίζει την εποχή μας με τα χρώματα […]
«Χωρίς όνειρο» του Φιλέα Τετράζη
Τον Φιλέα Τετράζη, ή μάλλον τον Λύσανδρο Αντωνόπουλο, τον γνωρίζω επί περισσότερα από δέκα χρόνια. Είναι θετικός άνθρωπος με στιβαρότητα χαρακτήρα, όμως και τρωτότητα η οποία οφείλεται στη μεγάλη ευαισθησία που τον διακρίνει – είναι αυτή άλλωστε που του επέτρεψε να γίνει καλός ποιητής. Είχα τη χαρά να συμμετέχω στην παρουσίαση ορισμένων από τις πιο […]
Σφηνάκια Μαρτίου με την άνοιξη προ των πυλών
«ΜΥΘΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΤΕΚΑ ΠΛΗΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΑ ΠΕΖΑ» ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΕΧΛΕΜΕΤΖΗ Σε ένα μεικτό εγχείρημα που αντλεί από τη μυθολογία αλλά και την πραγματικότητα, από το παρόν αλλά και από το παρελθόν, ο Γρηγόρης Τεχλεμετζής μας παραδίδει 1+6+10-1 μικρά πεζά ή διηγήματα με το γνωστό του καυστικό χιούμορ και με αυτοσαρκαστική διάθεση. Και αν σας μπέρδεψε […]