Ο στρόβιλος του περιεχομένου και ο επαναλαμβανόμενος ρυθμός (για το βιβλίο “Σε αβαρές φαλτσέτο” της Δήμητρας Χριστοδούλου)
Ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Δήμητρας Χ. Χριστοδούλου Σε αβαρές φαλτσέτο, μουσικές και ιστοριούλες για σφύριγμα, εκδ. Θράκα, 2024, έχει κάτι το παιγνιώδες. Σαν να καλεί τον αναγνώστη να βάλει στην άκρη τη σοβαρή διάθεση και να απολαύσει την ποίηση ανάλαφρα. Καλύτερα, να βουτήξει μέσα της χωρίς φόβο. Ο τίτλος και η πρόθεση που […]
“Άνθεα” της Κατερίνας Λιάτζουρα και της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου
Θα μπορούσε να ήταν απλώς ένα χαριτωμένο βιβλίο, ένα ποιητικό φυτολόγιο με ενδημικά και εξωτικά είδη λουλουδιών. Η εμφάνισή του παραπέμπει άλλωστε σε αυτό ακριβώς, έτσι όπως στην αριστερή σελίδα κάθε «σαλονιού» του βιβλίου υπάρχει η εικόνα του άνθους και στη δεξιά το ποίημα. Τα Άνθεα όμως των δύο ποιητριών (εκδόσεις ΑΩ, 2023) είναι κάτι […]
“Περιγραφές” του Γιάννη Κοτζαμπάση
Είκοσι δύο ολιγόστιχες ποιητικές καταγραφές αποτελούν την πρώτη τυπωμένη εμφάνιση του Γιάννη Κοτζαμπάση στη σύγχρονη ελληνική ποίηση, ο οποίος επιλέγει να επιγράψει τούτη τη συλλογή με τον τίτλο Περιγραφές (εκδόσεις Βακχικόν, 2024), ώστε ήδη από τον τίτλο να δώσει προβάδισμα στο ουσιαστικό. Και τούτο το σημειώνουμε, καθώς τα περισσότερα ποιήματα είναι άτιτλα, ενώ τα υπόλοιπα […]
“Αθόρυβοι κύκλοι” της Ντίνας Γεωργαντοπούλου
Η Ντίνα Γεωργαντοπούλου, στην τελευταία της συλλογή με τίτλο Αθόρυβοι κύκλοι (εκδόσεις Βακχικόν 2024), μιλάει για τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και μέσα από την παραμυθία της ποίησης ψάχνει να βρει έναν τρόπο ίασης για την καρδιά. Οι αθόρυβοι κύκλοι της συμβολίζουν τις ώρες του εικοσιτετραώρου, το χρόνο που κυλά, την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητά μας μέσα […]
“Η τελευταία αρκούδα του δάσους” του Άκη Παπαντώνη
Το παιδικό τραύμα της απώλειας του πατέρα που είναι αδύνατο να ξεπεραστεί και ολοένα επανέρχεται σαν άλυτο πάντα ζήτημα: αυτή είναι η βαθύτερη αιτία για όσα συμβαίνουν στην τελευταία αρκούδα του δάσους του Άκη Παπαντώνη (εκδόσεις Κίχλη, 2023), μια νουβέλα με χαρακτηριστικά bildungsroman. Ο Θοδωρής είναι ο μικρότερος γιος μιας οικογένειας από την οποία λείπει […]
«Διαλεκτικοποιώντας» τη σχέση παρόν-παρελθόν-μέλλον (για το βιβλίο “Σελίδες Καταλωνίας” του Γεώργιου Σχορετσανίτη)
Ο Γεώργιος Σχορετσανίτης ταξίδεψε σε ποικίλα μέρη του κόσμου. Η διαλεκτική που ανέπτυξε από τις περιηγήσεις, τροφοδότησε πολλά έργα του ταξιδιωτικής γραμματείας το περιεχόμενο των οποίων αποτέλεσε τροφή και δικών μας γνώσεων όσον αφορά τον πολιτισμό και τη λαογραφία των εθνών. Το πρόσφατο πόνημά του, «Σελίδες Καταλωνίας»[i] (Οδός Πανός, 2023), επικεντρώνεται στο εδαφικό τμήμα της […]
“Ώρες αναγέννησης” του Πάνου Μπόρα
Η νέα ποιητική συλλογή του Πάνου Μπόρα, Ώρες αναγέννησης (εκδόσεις Μετρονόμος, 2024), απαρτίζεται από είκοσι ένα, ολιγόστιχα και ελευθερόστιχα, ποιητικά κείμενα, των οποίων η συνέχεια καθορίζεται, όπως ευφυώς υποδηλώνεται ήδη από τον τίτλο, από την προσωπική, εσωτερική αναγέννηση του εαυτού. Ο Μπόρας συνεχίζει τη δόμηση της δικής του ποιητικής φωνής, όπως ξεκίνησε από την προηγούμενη, […]
Καθαρότητα και πραγματικότητα (για το βιβλίο “Τα λεπτά της σιωπής” του Δημήτρη Μπαλτά)
Καθαρή η ποιητική έκφραση του Δημήτρη Μπαλτά στη συλλογή Τα λεπτά της σιωπής (εκδόσεις Κάκτος, 2024), με συνειδητή επιλογή. Να γράψει ποίηση απλή, μιλώντας για σύνθετα θέματα. Φυσικά, χρησιμοποιούνται εκφραστικά μέσα, αλλά χωρίς να σκουραίνουν την έκφραση. Η μοναξιά αλλά και η μοναχικότητα είναι ένας άξονας στην ποίηση του Μπαλτά. Η μοναξιά που νιώθει το ποιητικό […]
Η απώλεια της ηθικής, του μέτρου, εντέλει της ίδιας της ζωής (για το βιβλίο «Ο ήχος της απώλειας» του Ν.Γ. Λυκομήτρου)
Τριάντα ποιήματα συγκροτούν τη νέα ποιητική συλλογή του Ν.Γ. Λυκομήτρου, η οποία ήρθε 15 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη του. Τριάντα ποιήματα είναι αρκετά για να αναδείξει, μέσα από τους στίχους τους, τη θεματική που επέλεξε να παρουσιάσει, ορισμένες δηλαδή από τις μεγαλύτερες μάστιγες της σύγχρονης εποχής. Αναφέρομαι στην ασφυκτική ζωή στην επαρχία, αλλά και […]
“Συνέβη” της Ιωάννας Καραμαλή
Είναι κάποιες στιγμές που η έμπνευση βρίσκει τον ποιητή ή, σύμφωνα με τον Τίτο Πατρίκιο, τον βρίσκει η ποίηση και τότε γράφεται το ποίημα. Πολλές φορές, ο ίδιος ο ποιητής δεν ξέρει πώς έγινε. Δεν είχε σκοπό να γράψει το συγκεκριμένο ποίημα, αλλά κάτι τον κέντρισε και το έγραψε. Δεν ήταν κάτι προγραμματισμένο. Απλά συνέβη. […]