Η ατομική έκθεση “Πόλεις & Γεγονότα – Terranica” του εικαστικού Γιώργου Βούρου
Στις αστικές τοπιογραφίες κοσμοϊστορικού βιώματος «πόλεις και γεγονότα» του εικαστικού Γιώργου Βούρου, υπάρχει η δυναμική μετουσίωση των χρωμάτων σε εν κινήσει δυνατότητες ανθρώπων, ζώων, συλλογικοτήτων, χωρίς να απουσιάζουν τα μνημεία ως σύμβολα ιστορικής συμπύκνωσης. Συνδέονται συνειρμικά διαφορετικές ιστορικές στιγμές συλλογικού τραύματος ή κοσμοϊστορικών γεγονότων που προβάλλονται σαν ιστορικός χάρτης γεωπολιτικής σε ιχνηλασία και επανανοηματοδότηση πάνω […]
Ποίηση από αίμα και χώμα (για το βιβλίο “Ο Ιονέσκο παραφυλάει στην πόρτα Ιανουάλις” του Παναγιώτη Καλυβίτη ISBN: 9786185463960)
Η πρώτη ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Καλυβίτη επιγράφεται Ο Ιονέσκο παραφυλάει στην πόρτα Ιανουάλις (εκδόσεις Θράκα, 2025, ISBN: 9786185463960) με ευθεία αναφορά στο θέατρο του παραλόγου, του οποίου ο Ευγένιος Ιονέσκο υπήρξε από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του. Τον τίτλο νομιμοποιούν τα ποιητικά κείμενα της έκδοσης, καθώς χαρακτηρίζονται από γλώσσα κοφτή, ελλειπτική, με απουσία συστηματικής στίξης […]
Μετάφραση: Ένα ακόμη ποίημα της Αντζελίνα Ουέλντ Γκρίμκι
Ρόζαμπελ I. Φύλλα, που ψιθυρίζουν, ψιθυρίζουν τόσο, Ακούστε, ακούστε, προσευχηθείτε, Πουλιά, που τιτιβίζουν, τιτιβίζουν σιγανά, Μην μου πείτε όχι, Άνεμοι, που αναπνέουν γύρω της, πάνω της, (Αφού δεν τολμώ) Ψιθυρίζουν, τιτιβίζουν, αναπνέουν σ’ αυτήν. Ότι την βρίσκω όμορφη. II. Τριαντάφυλλο που η ψυχή του ξεδιπλώνει λευκά πέταλα Άγγιξε την ψυχή της με λευκά ροδοπέταλα, […]
Από ουρανό σε ουρανό, τον σκοτεινότερο (για το “Tattoo” του Πάνου Κυπαρίσση)
Διαβάζοντας το Tattoo του Κυπαρίσση, βλέπει κανείς την Καρκαλού του Τορνέ. Ο νεκρός βρίσκεται ήδη μέσα στο αμάξι, αλλά δεν γνωρίζει πότε θα φτάσει. Περνά από λατομεία, περνά από ρόχθους, νυχτώνει – ξημερώνει – νυχτώνει, το ταξί σαραβαλιασμένο και μόνο το ταξίμετρο χτυπά. Από βυθό σε βυθό στον φωτεινότερο. Ουρανόθεν, θύραθεν, οίκοθεν, όθεν η ζωή. […]
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα θεάτρου, έξι τάνκα (5-7-5 & 7-7) για το θέατρο
1. Πάνω στη σκηνή όνειρα ζωντανεύουν ως παντομίμα. Αυτοσχέδιο θέατρο τα χέρια παίρνουν φωτιά. 2. Πάνω στη σκηνή θεατρίνοι κινούνται, μας συνεπαίρνουν. Μουσική– κωμωδία, κίνηση, ρυθμός, φωνή! 3. Σβήνουν τα φώτα αρχή της παράστασης, κόσμος μαγικός! Εκτείνω το σώμα μου εκπνέω, χαλαρώνω… 4. Οι θεατρίνοι χορεύουν στο σανίδι με χάρη φωτός. Ψιθυρισμοί […]
Το ποίημα της Δευτέρας την Τρίτη: “Ύμνος εις την ελευθερίαν” της Ιωάννας Λεκκάκου
Ύμνος εις την ελευθερίαν Τα πουλιά εγκλωβισμένα κοιτάνε ψηλά και βλέπουν επιτέλους τη στέγη να’χει πετάξει Πάνε τα λέπια τα κεραμιδένια Πάει κι η στέγη, χάθηκε Ανοίγουνε φτερά Ξανοίγονται στον ορίζοντα Φτου ξελευθερία Χαίρε – Χαίρε – Ω Χαίρε ελευθεριά και μετά χάνονται πίσω από τα φτερά της Απτέρου Νίκης. Ποτέ δεν μ’ αφήσαν τα […]
Τάνκα στον ρυθμό (5-7-5 & 7-7) 31 συλλαβών για την παγκόσμια ημέρα ποίησης
i. Χάος οι σκέψεις ταξιδεύουν στ’ άπειρο του λευκού χαρτιού. Ανοίγουν την πόρτα τής ποίησης όλο σφρίγος. ii. Κόσμος κουρδιστός ανοίγεται εμπρός μου, ο ποιητικός. Αριθμούς και γράμματα μουτζουρώνω στο χαρτί. iii. Εκτός ορίων διάφανες οι ιδέες σκαρώνουν στίχους. Μετέωρη στέκομαι στο θαύμα της ποίησης. iii. Πετούν οι λέξεις σε μαύρες γραμμές […]
Μετάφραση: μια Καναδή ποιήτρια από το Πακιστάν
H Μαναχίλ Μπαντουκουάλα (Manahil Bandukwala) είναι μια νεαρή ποιήτρια από την Οττάβα του Καναδά, με καταγωγή από το Καράτσι του Πακιστάν. Υπήρξε δύο φορές υποψήφια για καναδικά βραβεία και είναι υπεύθυνη για στήλες σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Επιλέξαμε και μεταφράσαμε πέντε ποιήματα από την πιο πρόσφατη συλλογή της Heliotropia (Brick Books, 2024): Δεκαεπτά μήνες απόστασης […]
“Μνήμες των ήχων” του Νίκου Βαξεβανίδη
Η πρώτη αυτή συλλογή του Νίκου Βαξεβανίδη Μνήμες των ήχων (εκδόσεις Παρουσία, 2023), προσεγμένη στην εκφορά της και μελαγχολική στα σημεία, είναι πρωτίστως αποκαλυπτική. Αποκαλυπτική ενός προσωπικού ημερολογίου τρόπον τινά, αλλά και μιας ποιητικής προσέγγισης εμποτισμένης στη μουσική και τον κινηματογράφο, μιας συνεπούς προσέγγισης που ωστόσο εμπλουτίζεται συστηματικά και με καθοριστικό τρόπο από τις εκάστοτε […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε” της Ελένης Καλαντζή
Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε Σ’ εκείνη την κηδεία πήγα μόνη Στάθηκα στη βροχή Δεν υπήρχε δίπλα μου άλλος κανείς Το χέρι να μου κρατήσει Μαζί μου να θρηνήσει Δεν υπήρχε άλλος τον πόνο μου να νιώσει Μόνο εγώ ήμουν εκεί κι αυτός που κάποτε υπήρξε. Κι αναρωτήθηκα πού πήγαν όλοι; Πώς γίνεται κανένας άλλος […]