“Ξενύχτι” της Μαριγώς Αλεξοπούλου
ΞΕΝΥΧΤΙ Ταΐζεις το παιδάκι λίγο λίγο το ψωμάκι κι έτσι όπως προσφέρεις φωτίζεσαι και το φως καίει σιγά σιγά τις παιδικές σου αναμνήσεις. Μαριγώ Αλεξοπούλου από τη συλλογή της Νυχθημερόν, εκδ. Πόλις, 2020
“Χοϊκά: Χάικου και δεπέλλιχοι συν δύο δοκίμια” του Γιώργου Ρούσκα
Τον Γιώργο Ρούσκα τυγχάνει να τον έχω γνωρίσει ως ποιητή, έχοντας διαβάσει παλιότερες ποιητικές του συλλογές και ως μελετητή και κριτικό λογοτεχνίας με αντίστοιχες μελέτες στα έργα ομότεχνων. Πρόσφατα, όμως, γνώρισα μια διαφορετική πτυχή του. Πρόκειται για την ενασχόλησή του με την πολύ μικρή φόρμα τόσο του χαϊκού όσο και του δεκαπεντασύλλαβου στην νέα ποιητική […]
“Μια φορά” του Γιώργου Δ. Γεωργούλα
MIA ΦΟΡΑ Σε ένα τραμ που χώλαινε μας στρίμωχνες Σάββατα, Κυριακές ολόκληρες να χαζεύουμε τους άλλους Με νερό και φθηνούς ψαλμούς για κολατσιό Διασχίζαμε την άπνοια τα γερασμένα παρτέρια δάκρυζαν γύρη χρόνια ανεκπλήρωτη Περνούσαμε μπροστά από σωρούς στιγμών δρόμους, παγκάκια ξύλινα, θέσεις αναμονής Πιο κει φθαρμένα εμπορικά, ίδια κορμιά κατέρχονταν σιγοτραυλίζοντας τις ώρες ως την […]
“Αμοντάριστα πλάνα” της Φροσούλας Κολοσιάτου
Ο ήλιος είναι πάντα χαρούμενος και ας έχει η ανθρωπότητα ξύπνημα λυπημένο… Στη συλλογή της Φροσούλας Κολοσιάτου Αμοντάριστα Πλάνα, η εξαιρετική φωτογραφία του εξώφυλλου, έργο του Ιάσονα Στούμπου, με τους μικροσκοπικούς ανθρώπους της να περπατούν κάτω από τη βροχή σε μια πλατεία, κρατώντας ομπρέλες, τραβηγμένη από ψηλά, αφήνει μια υπερρεαλιστική αίσθηση και προλογίζει εύστοχα τη συλλογή […]
“Χ” της Μαριάννας Πλιάκου
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ SATIE[1] Δύο ώρες με το καράβι, άλλες δυόμιση με το αυτοκίνητο, και φτάνεις στην κοπεγχαγική Honfleur, όπου γεννήθηκε ο Satie. Στο λιτό ομώνυμο μουσείο ακούς τις Γυμνοπαιδίες, τις Gnossiennes. Ο επαναληπτικός, μινιμαλιστικός τους ήχος γρήγορα συντονίζεται στους καρδιακούς κτύπους, για να τους εκβιάσει τελικά στη δική του αφήγηση. Μουσική-ρητορική, που παραμένει γοητευτική […]
“Τι” του Τόλη Νικηφόρου
ΤΙ τι σκοτεινό ποτάμι η μνήμη για να πνιγείς ή ν’ ανασάνεις ν’ απλώσεις ένα χέρι στο κενό τι μουσική πάνω στους τάφους και τι πολύχρωμα φορέματα τι θρίαμβος της καρδιάς πικρός σαν ένα χάραμα με δίχως φως σαν ένα σούρουπο με δίχως νύχτα σαν μια ζωή τι άδειος ουρανός η μνήμη κόκκινο σύννεφο που […]
Οι υπαρξιακοί προβληματισμοί και το ποιητικό βίωμα στο έργο του Γιώργου Παναγιωτίδη
Ο Γιώργος Παναγιωτίδης στα δύο βιβλία του Τέσσερις ποιητικές συνθέσεις (.e poema.. 2018) και Συμφωνίες (.e poema.. 2021) συγκεντρώνει το σύνολο του ποιητικού του έργου από το 1985 έως το 2015. Μια τριαντάχρονη διαδρομή στα ποιητικά πράγματα με την κατάθεση ιδιαίτερης γραφής που συνιστά κράμα ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας και συγγραφικής γνώσης, φιλοσοφικού στοχασμού και λυρισμού, ποιητικών […]
Εκεί στον κήπο με τα ρόδα: Έξι μεσαιωνικά ποιήματα προσκυνητών και τροβαδούρων
Η ποίηση του Μεσαίωνα έχει ιδιαίτερα στοιχεία: διαπνέεται από λυρισμό και η θεματολογία της είναι ξεχωριστή. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματά της είναι το ποίημα των αρχών του 14ου αι. “Η παρθένος πλαγιάζει στον χερσότοπο” (Maiden in the mor lay), η μουσική του οποίου έχει χαθεί και οι στίχοι του θεωρούνται από τους πιο […]
“Ωδή για τους Λουδίτες” του Λόρδου Μπάιρον
ΩΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΥΔΙΤΕΣ (Λόρδου Μπάιρον)* I. Νέοι κι αγέρωχοι στη θάλασσα τραβούν, Πνιγμένη η Λευτεριά τους μες στο αίμα, Κι εμείς, κι αυτοί μπορούν, Πεθαίνοντας στη μάχη να σωθούν, Όχι πια βασιλιάδες, ο Λουντ με στέμμα! II. Κι όταν θα φτιάξουμε γερό ιστό, Αντί σαΐτα σπαθί θε να κρατούμε, Το ξέρουμε πως […]
“Δρόμος από γάλα” της Στέργιας Κάββαλου
7[1] Για να της δείξω τη θάλασσα ξεκίνησαμα το χέρι μου πήγε στον ουρανό«κοίτα τον ουρανό πόσο γκρι»μα το χέρι μου πήγε στη θάλασσα.αν δεν ήταν το βουνό στη μέσηνα χωρίζει τον ορίζονταμπορεί και να της μάθαιναότι οι πνιγμένοι είναι φτιαγμένοι για να πετούν.Το Δρόμος από γάλα είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Στέργιας Κάββαλου που πέφτει […]