Από το ζωογόνο οξυγόνο στο αβίωτο ά-ζωτο (για τη συλλογή «Οξυγόνο δύο» της Ελένης Γαλάνη)
Έχω ήδη τεκμηριώσει, από τις προηγούμενες συλλογές της, τη δεινότητα της γραφής της Ελένης Γαλάνη, η οποία στην πρόσφατη αυτή συλλογή της (Οξυγόνο δύο, εκδόσεις Ρώμη 2023) πραγματικά απογειώνεται. Η συλλογή είναι χωρισμένη σε τρία, άνισα, μέρη: την Ευρυδίκη, την (ανώνυμη) Γυναίκα του Λωτ και την Περσεφόνη. Τα δύο πρώτα είναι μεγαλύτερα και συνιστούν έναν […]
«Ο βιβλιoπώλης του Σελινούντα» του Roberto Vecchioni (μτφρ. Δ. Παπαδημητρίου)
«…..Το παραμύθι κρύβεται στο καθημερινό μας βάσανο, στην αδυναμία μας να φέρουμε τα λόγια μας σε αντιστοιχία με αυτό που αισθανόμαστε. Ο Σελινούντας είναι η λέξη, είναι αυτός ο ιερός μύθος που μας κρατάει συντροφιά από τότε που του αφιερώσαμε τον αχό του κύματος, το θρόϊσμα των φύλλων και το γρύλισμα των ζώων, ανακαλύπτοντας έντρομοι […]
«Τι έχει ο Γιάννης;» της Άδας Σταματάτου
Μαμά παιδιού με αυτισμό, η ακτιβίστρια μαραθωνοδρόμος Άδα Σταματάτου σε αυτό το βιβλιαράκι των εκδόσεων Μεταίχμιο (2023) παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά των παιδιών στο φάσμα του αυτισμού και προσπαθεί να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά να τα καταλάβουν και να ευαισθητοποιηθούν σχετικά. Τι είναι λοιπόν ο αυτισμός; Πρώτα απ’ όλα, δεν είναι αρρώστια ούτε είναι μεταδοτικός. Αν […]
Οι γυναίκες σαν φυλλοβόλα δέντρα (για το βιβλίο “Λεύκες” της Βίκυς Κλεφτογιάννη)
Τα δέντρα είναι παραδείγματα προς μίμηση. Δεν επαναστατούν για τη μοίρα τους. Μένουν ριζωμένα εκεί, ακλόνητα, μέχρι κάποιο εξωτερικό γεγονός (ένας κεραυνός, η πυρκαγιά, μια πλημμύρα, η αρρώστια) να προκαλέσει τον θάνατό τους. Ακόμη όμως και όταν νιώθουν τον κίνδυνο του αφανισμού να τα πλησιάζει, στέκουν εκεί, στη θέση τους, αδιαμαρτύρητα. Γιατί ξέρουν πως θα […]
“Η βιβλιοθήκη των κρυφών ονείρων” της Μιτσίκο Αογιάμα (μτφρ. Α. Τσέλιου)
«Η αξία ενός βιβλίου βρίσκεται περισσότερο στη δική σου ερμηνεία παρά στη δύναμη των λέξεών του». «Τι ψάχνεις;» ρωτάει απαλά η αινιγματική βιβλιοθηκάριος, όσους απευθύνονται σε αυτήν για να βοηθηθούν για κάποιο βιβλίο. Η Σαγιούρι Κοματσί, η παράξενη βιβλιοθηκάριος που βρίσκεται πάντοτε καθισμένη πίσω από το γραφείο της απορροφημένη στην κατασκευή φελτ, με την […]
“Ο πολωνός” του Τζον Μάξγουελ Κούτσι
Ο Τζον Μάξγουελ Κούτσι γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Εχει γράψει είκοσι βιβλία και το 2003 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο συγγραφέας, στα 83 του χρόνια πλέον, καταπιάνεται με τη νουβέλα Ο πολωνός (εκδ. Διόπτρα, 2023) που σε πρώτο πλάνο αφορά μια πολύ σύντομη ερωτική ιστορία. Ο Πολωνός πιανίστας Βίτολντ Βαλτσικιέβιτς που […]
Αρχαίοι μύθοι και σύγχρονη πραγματικότητα (για το βιβλίο “Εμείς η Αντιγόνη” της Μαρίας Λάτσαρη
Η χρήση του μύθου στη λογοτεχνία υπήρξε γνώρισμα πολλών λογοτεχνικών σχολών. Ο αρχαίος μύθος έγινε πηγή έμπνευσης, διασκευάστηκε ή λειτούργησε ως απλή διακειμενικότητα. Μετά τον αγγλοσαξονικό μοντερνισμό (αρχές του 20ού αιώνα) ωστόσο, βασικό γνώρισμα της τεχνικής είναι η ένταξη των χαρακτήρων των μύθων ή απλών επεισοδίων τους σε ένα ευρύτερο ηθικό και διανοητικό πλαίσιο. Η […]
“Ακόμα βαφτιζόμαστε” του Νίκου Ερηνάκη
Βάπτισμα ονομάζεται ένα από τα επτά μυστήρια της χριστιανικής εκκλησίας που σηματοδοτεί την εισαγωγή του πιστού στο σώμα της εκκλησίας. Η λέξη βάπτισμα προέρχεται από το ρήμα βάπτω/βαπτίζω που σημαίνει «βυθίζω συχνά ή έντονα, βουτάω, καταδύω». Με την έννοια της εισαγωγής λοιπόν σε μια νέα συνθήκη, σαν αποτέλεσμα μυητικής τελετουργίας, αλλά και της βύθισης, πρέπει πιστεύω […]
“Γοβάκια από πάγο” της Λίλιας Τσούβα
Η Λίλια Τσούβα έχει τα τελευταία χρόνια μια δυναμική παρουσία στο χώρο της κριτικής και της λογοτεχνίας. Με θαυμαστή συνέπεια και εργατικότητα παρακολουθεί και σχολιάζει τη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή, αρθρογραφεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, προτείνοντάς μας με τα κείμενά της ενδιαφέροντα βιβλία της σύγχρονης βιβλιοπαραγωγής. Κριτικό έργο που βαδίζει παράλληλα με το προσωπικό της […]
“Χλομά βουνά” της Τίνας Κουτσουμπού
«Δεν έχετε ξαναδεί τέτοια ομορφιά κι άγρια φύση. Πελώρια βουνά, πολλά ελατοσκέπαστα και πυκνοφυτεμένα από δένδρα περήφανα, απλώνουν το πράσινο χαλί τους τριγύρω στις κοιλάδες. Κάθετοι βράχοι, σκέτοι γκρεμοί, τα «χλομά βουνά», όπως τα αποκαλούν, γυμνά και φαγωμένα από κάθε ίχνος πρασινάδας, αγέρωχα στέκουν» (σ. 125). Έτσι έβλεπε ο Θέο, δηλαδή ο Θεοντόρ Χρηστομάννος, τον […]