«Το πρόσωπο εντός μου» του Δημήτρη Αθανασέλου
Ένας εσωτερικός μονόλογος εν είδει εξομολόγησης των συμπερασμάτων της ζωής, ειπωμένος ψιθυριστά, sotto voce. Αυτή είναι η αίσθηση που μου άφησε το συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο δοξάζει την «αιώνια γοητεία της αντίφασης» (ποίημα «Εσύ είμαι εγώ»). Δίπολα όπως: φως – σκοτάδι, θάνατος – ζωή, το φως σαν λύτρωση και σαν τιμωρία αποτελούν σχεδόν τον σκελετό […]
«Κρέμα νυκτός» της Κούλας Αδαλόγλου
ΚΡΕΜΑ ΝΥΚΤΟΣ Ερχόταν πρώτα η μυρωδιά κρέμα νυκτός κι ύστερα έμπαινε η ίδια, η μαμά. Τώρα πηγαίνω κι εγώ για ύπνο με κρέμα νυκτός. Όμως το προσκεφάλι έχει βαθιές χαράδρες γκρεμίζομαι κόκκινα κουρέλια τα σεντόνια παφλάζουν, και μετά ηρεμία. Μια πρόσκαιρα ενυδατωμένη επιδερμίδα επιπλέει σαν σχεδία πάνω σε θολό υγρό επαπειλούμενης σήψης. NACHTKREME Zuerst […]
“Μεταμορφισμός” της ‘Ελην Τζόνσον
ΜΕΤΑΜΟΡΦΙΣΜΟΣ Ετούτη ‘δω είν’ η θάλασσα; Ο ήρεμος τούτος κόρφος ο απαθής, Σαν την καρδιά Μαγδαληνής μεταστραφείσας γαληνός – Ή μήπως τούτο ‘δω; Ετούτο το τραυλό, ληθαργικό μούρμουρο πράων νερών Που ακτή λευκόγιαλη φιλούν με χείλια τρεμιστά Γαλάζια ρυάκια ουρανού που γλυκοκελαρύζουν Πάνω από λείες ασπρόπετρες – Κι ετούτο ακόμα αυτό; Ετούτη η άωρη γέννα […]
«Οι ψιθυρισμοί του πένθους πάνω από την πόλη» του Βαγγέλη Αλεξόπουλου
Ένας παρατηρητής του κόσμου που διαρκώς διαπιστώνει τη σαθρότητα η οποία κρύβεται κάτω από την καλογυαλισμένη (not) επιφάνειά του: αυτό είναι με δυο λόγια το ποιητικό υποκείμενο στη νέα συλλογή του Βαγγέλη Αλεξόπουλου, η οποία μιλά για τη βαριά σκιά που διαπερνά έναν κόσμο ο οποίος είναι στην ουσία του άλλος από αυτόν που φαίνεται. […]
“Ικεσία” του Χρήστου Κουτσοκλένη
ΙΚΕΣΙΑ Σαν τις Αναστάσιμες μελωδίες έμοιαζε ο ήχος από τα τύμπανα καθώς τ’ απαλά του χέρια τελετουργικά τα χτυπούσαν. Κείνη την ώρα μια προσευχή διαχεόταν στα πέρατα του κόσμου ικετεύοντας ν’ αφανιστούν οι Εφιάλτες. Χρήστος Κουτσοκλένης ♰ από τη συλλογή του Λόγω μνήμης, εκδ. Έρεισμα, Χανιά 2019
Σφηνάκια του Απρίλη, προκαταβολικά
ΑΜΦΙΒΙΑ ΤΕΡΑΤΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΠΟΥΛΟΥ Τα σαράντα κείμενα που απαρτίζουν τα Αμφίβια τέρατα κινούνται σε περισσότερες από μία κατηγορίες αφήγησης: διηγήματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αλλά και αφηγήματα εκτός προεγγεγραμμένου πλαισίου, με έντονο το φανταστικό στοιχείο, με γεύση ονείρου και με σαφή θέση στο πλάι της πραγματικότητας. Δεν λειτουργούν αρμονικά σε όλους τους τομείς και δεν καταφέρνουν […]
“Ζεστό σώμα” του Κωνσταντίνου Παπαχαράλαμπου
Ο Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, στη νέα του συλλογή Ζεστό σώμα, σπρώχνει την ποίησή του σε εκείνο το πεδίο που βρίσκεται πέρα από τη γλώσσα, εξερευνά το άλαλο, τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από τις πέντε του αισθήσεις και παράλληλα ζωγραφίζει την εποχή μας με τα χρώματα […]
“Ο δρόμος” του Χρήστου Κουτσοκλένη
Ο ΔΡΟΜΟΣ Ο ουρανός είναι ένας άλλος δρόμος με μυριάδες οδοδείκτες, που αποπροσανατολίζουν τον κάθε οδοιπόρο. Ο ουρανός είναι ένας άλλος δρόμος χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς λιμάνια και σταθμούς, όπου με βήματα δειλά, συνεσταλμένα αδιάκοπα περιδιαβαίνουν – όμοια φαντάσματα – εκτροχιασμένα όνειρα, που μονόχορδα θρηνούν για την αποκοτιά τους να μην φοβηθούν τις […]
«Χωρίς όνειρο» του Φιλέα Τετράζη
Τον Φιλέα Τετράζη, ή μάλλον τον Λύσανδρο Αντωνόπουλο, τον γνωρίζω επί περισσότερα από δέκα χρόνια. Είναι θετικός άνθρωπος με στιβαρότητα χαρακτήρα, όμως και τρωτότητα η οποία οφείλεται στη μεγάλη ευαισθησία που τον διακρίνει – είναι αυτή άλλωστε που του επέτρεψε να γίνει καλός ποιητής. Είχα τη χαρά να συμμετέχω στην παρουσίαση ορισμένων από τις πιο […]
“Μασκαρέματα” της Γεωργίας Στρατή
ΜΑΣΚΑΡΕΜΑΤΑ Έλιωσες το σαπούνι πάνω σου, αυτό το πράσινο, του λαδιού του περσινού, μήπως και εξουδετερωθεί η μυρωδιά σου. Πώς αλλιώς σε εντοπίζουν οι κυνηγοί και οι παρατρεχάμενοί τους; Ψάχνεις ανάμεσα στα εργαλεία τα επιθετικά, σφιγκτήρες και τανάλιες, βαριοπούλες και ζουμπάδες. Να γίνεις γωνίες και να ανιτστέκεσαι, αντί να ματώνεις. Γεωργία Στρατή από τη […]