Το ποίημα της Δευτέρας την Τρίτη: “Εκδικούμενη με γκολ ορφάνια” από την Αλήτι Τσαλαχούρη
ΕΚΔΙΚΟΥΜΕΝΗ ΜΕ ΓΚΟΛ ΟΡΦΑΝΙΑ: Η αναγγελία στην προσευχή απ’ τον διευθυντή-Υποχρεωτική επίσκεψη στο Ορφανοτροφείο της Αρχιεπισκοπής-Kι εμάς στα πόδια μας τα μούτρα μας-Όση ορφάνια-Με τόσα γκολ τρυπούσανε τα δίχτυα μας-Είκοσι αντίπαλοι-Σε πολλαπλασιασμό με δυο γονείς-Σαράντα φάγαμε στην άλλη εκδρομή-Σκέτες βολίδες- Που χολιάζανε τα σπίτια μας-Aδιαφορώντας πως όπου άνθρωπος κι Οδύσσεια-Όση ορφάνια-Με τόσα γκολ τρυπούσανε τα δίχτυα […]
“Ο θυρωρός των ημερών” της Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου
Η Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, μετά την επώδυνη συλλογική εμπειρία της πανδημίας, μετά την τρομοκρατία του φόβου, που μεγέθυνε καθημερινά γύρω μας τη σκιά του θανάτου και γκρέμισε τις ψευδαισθήσεις της ανθρώπινης παντοδυναμίας μας, επέστρεψε με μια νέα ποιητική συλλογή, την όγδοη συλλογή της (Ο θυρωρός των ημερών, εκδ. Κέδρος 2022), με ποιήματα υπαρξιακά, γραμμένα από μία […]
Η αθέατη όψη της θεότητας (για τη συλλογή «Η χαμένη θεά» της Άννας Γρίβα)
Όλοι αναμασάμε την πεποίθηση πως η πραγματικότητα έχει πολλές ερμηνείες –και ο μύθος ίσως περισσότερες – αλλά πόσοι από εμάς έχουν την τόλμη να προσφέρουν κάποια από αυτές, ιδίως κάποια που να πηγαίνει εντελώς κόντρα στην κυρίαρχη αφήγηση, και μάλιστα στα ιερότερα και τα οσιότερά της; Η Άννα Γρίβα σε αυτή τη συλλογή της (Χαμένη […]
Δύο ποιήματα της Μένης Πουρνή για αυτή τη Δευτέρα
CAVA DEI (GRAECI) TYRANNI Μνήμη Γιώργου Σεφέρη Αν γύριζε ξανά ο ποιητής από τις Αραπιές και την απεραντοσύνη της Κομμαγηνής, πάλι εδώ θα σταματούσε. Θ’ ανεβοκατέβαινε ανήσυχος την τσιμεντένια σκάλα σαν κύμα στα βράχια της ακτής, μ’ ένα μισογεμάτο ποτήρι από χυμό λωτού στο σκονισμένο τραπέζι μιας παραθαλάσσιας τρατορίας, κάτω απ’ τη σκιά κάποιας μισόξερης […]
Από το ζωογόνο οξυγόνο στο αβίωτο ά-ζωτο (για τη συλλογή «Οξυγόνο δύο» της Ελένης Γαλάνη)
Έχω ήδη τεκμηριώσει, από τις προηγούμενες συλλογές της, τη δεινότητα της γραφής της Ελένης Γαλάνη, η οποία στην πρόσφατη αυτή συλλογή της (Οξυγόνο δύο, εκδόσεις Ρώμη 2023) πραγματικά απογειώνεται. Η συλλογή είναι χωρισμένη σε τρία, άνισα, μέρη: την Ευρυδίκη, την (ανώνυμη) Γυναίκα του Λωτ και την Περσεφόνη. Τα δύο πρώτα είναι μεγαλύτερα και συνιστούν έναν […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μακριά από την πατρίδα” της Λιλιάνας Φουρτζίου
Μακριά από την πατρίδα Με ρώτησαν: – Ξέρεις να κλαδεύεις καλλωπιστικά κι άλλα φυτά; – Ξέρω, τους απάντησα. Για να βγάλω το ψωμί μου, τα είπα αυτά. Με ρώτησαν: – Ξέρεις να βάφεις κάγκελα, κουφώματα; – Ξέρω, απάντησα. Για να φρεσκάρω του κόσμου τα ξέθωρα χρώματα. Με ρώτησαν: – Ξέρεις να μαγειρεύεις φαγητά νόστιμα, φίνα; […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Η γυναίκα του Λωτ” της Βικτωρίας Καπλάνη
Η γυναίκα του Λωτ Τυλιγμένη στο μανδύα της ασάλευτη θυμίζει στήλη άλατος πάει καιρός της πεθυμιάς το πηγάδι ξεράθηκε υπάρχει, βλέπεις, μια αόρατη γραμμή δεν υποψιάζεσαι, διαβαίνεις τώρα τίποτα δεν κάνει το βλέμμα να φλογίζεται άνυδρο τοπίο η ζωή, νίκη της απουσίας θρίαμβος του έλλογου διχασμού ήχοι αδρανείς, άγευστες λέξεις ποια είναι η ανάγκη σου, […]
Αρχαίοι μύθοι και σύγχρονη πραγματικότητα (για το βιβλίο “Εμείς η Αντιγόνη” της Μαρίας Λάτσαρη
Η χρήση του μύθου στη λογοτεχνία υπήρξε γνώρισμα πολλών λογοτεχνικών σχολών. Ο αρχαίος μύθος έγινε πηγή έμπνευσης, διασκευάστηκε ή λειτούργησε ως απλή διακειμενικότητα. Μετά τον αγγλοσαξονικό μοντερνισμό (αρχές του 20ού αιώνα) ωστόσο, βασικό γνώρισμα της τεχνικής είναι η ένταξη των χαρακτήρων των μύθων ή απλών επεισοδίων τους σε ένα ευρύτερο ηθικό και διανοητικό πλαίσιο. Η […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Όταν ανθίζουν οι κουμαριές” της Γιώγιας Σιώκου
Όταν δακρύζουν οι κουμαριές Άταφος ανάμεσα στους στίχους ο Πολυνείκης. Φοβάμαι τη βόμβα του υδρογόνου. Την αλαζονεία των ανθρώπων. Το αλύχτημα του προπανίου. Την πετρελαιοκηλίδα φοβάμαι φιλντισένια να ιριδίζει στο αρχιπέλαγος. Οι κουμαριές και τα ελατόδασα δακρύζουν λίγο πριν απανθρακωθούν. Την υπερθέρμανση φοβάμαι του πλανήτη. Τον κρότο των παγετώνων. Του μολυσμένου υδροφόρου ορίζοντα την οργή. […]
“Ακόμα βαφτιζόμαστε” του Νίκου Ερηνάκη
Βάπτισμα ονομάζεται ένα από τα επτά μυστήρια της χριστιανικής εκκλησίας που σηματοδοτεί την εισαγωγή του πιστού στο σώμα της εκκλησίας. Η λέξη βάπτισμα προέρχεται από το ρήμα βάπτω/βαπτίζω που σημαίνει «βυθίζω συχνά ή έντονα, βουτάω, καταδύω». Με την έννοια της εισαγωγής λοιπόν σε μια νέα συνθήκη, σαν αποτέλεσμα μυητικής τελετουργίας, αλλά και της βύθισης, πρέπει πιστεύω […]