“Όταν τα χέρια σιωπούν…” της Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου
Αγαπημένα μου χέρια, Χέρια της αφής, του δέρματος, των ζωντανών και των νεκρών, αν σας έχουν απομείνει ακόμη λίγα χάδια, διαβάστε αυτή την επιστολή. Από όλο μου το σώμα, εσάς αγαπώ περισσότερο. Έχω ανάγκη την άφατη ομορφιά των χαδιών σας. Γίνομαι επαίτης για το άγγιγμά σας και για το κράτημα της έμπνευσής μου. Το ξέρω: […]
Τα σφηνάκια του Μάρτη (για τέσσερα βιβλία)
Η γέννα του Θοδωρή Τσομίδη (ISBN: 978-960-16-6776-8) Πολύς θόρυβος έγινε για την απόρριψη του κρατικού βραβείου από τον πρωτοεμφανιζόμενο Θοδωρή Τσομίδη και προσωπικά δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να πάρω θέση σχετικά, ωστόσο πάντα μου γεννιέται η επιθυμία να διαβάσω ένα βραβευμένο βιβλίο, ανεξάρτητα από το αν έγινε δεκτό το βραβείο ή όχι, σε μια ατέρμονη […]
“Οι αχθοφόροι” του Κωνσταντίνου Λίχνου (ISBN: 978-618-5934-08-8)
Οι αχθοφόροι κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2025 από τις εκδόσεις Υψικάμινος και αποτελούν τη δεύτερη συλλογή διηγημάτων του Κωνσταντίνου Λίχνου. Η συλλογή περιλαμβάνει συνολικά δεκατέσσερα διηγήματα, εκ των οποίων τα τέσσερα δημοσιεύονται για πρώτη φορά («Απαγορεύεται το ουρείν», «Ένας βασιλιάς, ένας λαός», «Εδώ και τώρα», «Τίποτα»). Από τα υπόλοιπα κείμενα, πέντε έχουν ήδη συμπεριληφθεί στην πρώτη […]
“Γελεκτζήδες” της Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου – ένα επετειακό διήγημα σε πρώτη δημοσίευση
Νύχτα βαριά, νύχτα δίχως ανάσα και όνειρα. Ξημέρωνε Σάββατο, 10 Απριλίου 1826. Ο Λάμπρος πετάχτηκε από το στρώμα του και άρχισε να απαγγέλλει τον Θούριο. Η νύχτα είχε πια χλομιάσει· το ξημέρωμα πλησίαζε. Άδραξε το κονδύλι και χάραξε σε ένα κομμάτι ξυλοκάρβουνο τους αγαπημένους του στίχους: «ο κόσμος να γλυτώση απ’ αυτήν την πληγή, κι […]
Στο περιθώριο της ζωής ανθίζουν τα πιο όμορφα λουλούδια (για το βιβλίο “Γαλότσες νούμερο 44” της Χριστίνας Μιχαηλίδου, ISBN: 978-960-640-186-2)
Η Χριστίνα Μιχαηλίδου εμφανίζεται πολύ δυναμικά στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας με τη συλλογή διηγημάτων Γαλότσες νούμερο 44 (Ιωλκός, 2024). Πρόκειται για είκοσι επτά διηγήματα μικρής έκτασης, τα οποία υποδηλώνουν τους τρόπους κατασκευής της έμφυλης ταυτότητας της γυναίκας, κυρίως, στην ελληνική επαρχία. Η γραφή της Μιχαηλίδου συμπυκνώνει τις αρετές ενός καλού διηγήματος: τη συμπαγή […]
Το γλυκόπικρο άρωμα της ύπαρξης, άρωμα στους αιώνες (για το “Άρωμα Φουζέρ” της Γιούλης Χρονοπούλου, ISBN: 978-960-589-246-3)
«Το παλιό γαλλικό άρωμα, που στην πραγματικότητα ήταν αντρικό, η μητέρα της το ξεχώριζε και το αγαπούσε. Λάτρευε να το μυρίζει. Το σκόρπιζε στην ντουλάπα και στα συρτάρια τους, στα σεντόνια και στις πετσέτες, που ανάδιναν τόνους από λεβάντα, περγαμόντο και φασκόμηλο, δεντρολίβανο και μανταρίνι, σανταλόξυλο και κουμαρίνη, που μύριζε σαν φρεσκοκομμένο χόρτο. Ήταν μια […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Κλειώ” της Ισμήνης Κωνσταντοπούλου
Κλειώ Το σπίτι της Κλειώς ήταν χτισμένο σε μια χαμηλή πλαγιά ενός από τα πιο μεγαλοπρεπή βουνά της Ελλάδας, τον Ταϋγετο, και αγνάντευε τον Μεσσηνιακό κόλπο με τις ομορφιές του και τα μοναδικά του ηλιοβασιλέματα. Ήταν πανέμορφο. Φιλικά δεμένο με το περιβάλλον και φιλόξενο. Το εσωτερικό του ήταν εξοπλισμένο με όλους τους θησαυρούς της σύγχρονης […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Η καλοσύνη των ξένων” της Νόνης Σταματέλου
Η καλοσύνη των ξένων “Αγαπήθηκα πολύ και ζεστά” μου είπε, όταν απόρησα που είναι μόνη, ωραία γυναίκα κι ερωτεύσιμη. “Με τον Άντριου ζήσαμε έναν μεγάλο έρωτα στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινα δέκα χρόνια. Στην Ελλάδα ήρθα παρά τη θέλησή μου και παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που με τραυμάτισε σωματικά και ψυχικά, η οικογένειά μου δεν ήταν […]
Ήχοι και εικόνες μιας άλλης εποχής (για το βιβλίο “Σφιχταγκαλιάσματα και φτερουγίσματα, ο χορός της ζωής” της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη, ISBN: 978-618-5845-605)
Η αγάπη για τους γονείς μας και η τάση επιστροφής της μνήμης στα παιδικά χρόνια μάς οδηγούν στην αναπόληση παλιών αφηγήσεων. Η Δέσποινα Καϊτατζή- Χουλιούμη αφιερώνει τα διηγήματά της «στη μνήμη της μάνας [της], της Αρχόντισσας» και όχι τυχαία. Ίσως να μην αποτελούν αφηγήσεις της οι ιστορίες της συλλογής αυτής διηγημάτων, ή μπορεί να έχουν […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Η σπηλιά του λύκου” της Ολυμπίας Θεοδοσίου
Η σπηλιά του λύκου Η σιωπή κατοικεί στην σπηλιά του λύκου, εκείνος την ταΐζει σάρκες φεγγαριού, της κουβαλά βρόχινο νερό και της αφηγείται ιστορίες νεκρών ποιημάτων. Κάθε πανσέληνο, την τραβάει έξω από την σπηλιά για να σπείρει φόβο, το νωπό χώμα απορροφά γρήγορα τον σπόρο και ο χρόνος διαλαλεί πως στα μάτια του ανθρώπου ανθίζουν […]