“Αγαπήθηκα πολύ και ζεστά” μου είπε, όταν απόρησα που είναι μόνη, ωραία γυναίκα κι ερωτεύσιμη. “Με τον Άντριου ζήσαμε έναν μεγάλο έρωτα στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινα δέκα χρόνια. Στην Ελλάδα ήρθα παρά τη θέλησή μου και παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που με τραυμάτισε σωματικά και ψυχικά, η οικογένειά μου δεν ήταν δίπλα μου. Πέρασα πολλά. Ευτυχώς έχω δύο υπέροχα παιδιά. Η καριέρα μου στην Αμερική διεκόπη. Σπούδασα αγγλική λογοτεχνία, ιστορία τέχνης και όπερα. Τώρα διδάσκω Αγγλικά στην εκπαίδευση. Πολλά χρόνια στην ελληνική επαρχία, πολλά τραύματα κι εκεί, ευτυχώς με κράτησε η αγάπη των παιδιών. Τώρα νιώθω κουρασμένη. Μόνο στον Θεό ελπίζω και στον ψυχίατρό μου. Ακούω μουσική, μελετάω πολύ λογοτεχνία και ζωγραφική. Πιστεύω καμιά φορά πολύ στο θαύμα της αγάπης, πόσο πιστεύω στην αγάπη! “Όση ώρα μιλούσε, κοιτούσε μακριά κατά τη θάλασσα. Είχε πολύ κοντά γκρίζα μαλλιά και μακριά σκουλαρίκια. Συχνά έτρεμε η φωνή της κι έπνιγε έναν λυγμό. Έβλεπα μπροστά μου μια άλλη Μπλανς Ντυμπουά απ’ το “Λεωφορείον ο Πόθος”, γοητευτική και εύθραυστη, τραυματισμένη και περήφανη. Τη συνάντησα στα Κύθηρα. Κάθε καλοκαίρι περνάει λίγες μέρες στο ίδιο κατάλυμα που έμενε με τον Άντριου, όταν ζούσαν εκείνον τον μεγάλο έρωτα που τελείωσε άδοξα. Μοναχική, δεν εμπιστεύεται εύκολα τους ανθρώπους. Αφορμή για να συναντηθούμε, ήταν η συγκίνηση που της προκάλεσε η επαφή με την ποίησή μου. “Τα βιβλία σου τα έχω στο προσκέφαλό μου” μου είπε, φυσώντας προς τα πάνω τον καπνό απ’ το τσιγάρο της. Και συμπλήρωσε “ζωή να χεις γιασεμάκι μου, ν’ αφήνεις τη μοσχοβολιά σου στους ανέμηδες, για κάτι κολασμένους της γης που μάταια αναζητούν έναν μικρό παράδεισο”.

Νόνη Σταματέλου

* Το κείμενο προέκυψε από συνεργασία με τον ζωγράφο Μπάμπη Πυλαρινό και συνόδευσε το εικονιζόμενο έργο του στην έκθεση” Σημεία ονείρων”.