“Μπαίνοντας στη θάλασσα” της Νάντιας Σαμαρά
Μπαίνοντας στη θάλασσα (εκδ. Μετρονόμος, 2024) επιγράφεται η πρώτη ποιητική συλλογή της Νάντιας Σαμαρά, η οποία σε τριάντα έξι ποιητικές καταγραφές παρουσιάζει στον αναγνώστη τα βήματα μιας πορείας για την είσοδο στη θάλασσα, τα βήματα μιας μαθητείας. Το ταξίδι προϋποθέτει τη θάλασσα. Έτσι η θάλασσα συμβολίζει τη γνώση, η οποία προ(σ)καλεί τον άνθρωπο να την […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Πασχαλίτσες” του Θόδωρου Πετρόπουλου
Πασχαλίτσες Ένας καφές σ’ ένα μπαλκόνι δεν είναι το θέμα. Ούτε μια φωτογραφία. Το θέμα είναι δυο άνθρωποι να μοιραστούν μια γουλιά καφέ ένα γλυκό τριαντάφυλλο να σταματήσει δυο λεπτά τον χρόνο δυο πασχαλίτσες να προσγειωθούν στο πέτο σου ένα μικρό σπουργίτι να τσιμπολογήσει ψίχουλο αγάπης. Αλλιώς ένας καφές είναι ένας καφές. Μια φωτογραφία είναι […]
Σε πρώτη δημοσίευση, τρία ποιήματα της Αλίκης Τσοτσορού-Μύστακα
Γεωγραφία Αν θέλεις να με βρεις πού θα είμαι; Σ’ ένα γεωγραφικό πλάτος άγνωστο. Σε ένα ποτάμι χωρίς όχθες. Σε μια λίμνη στάσιμη. Σε μια μάντρα γκρεμισμένη. Ως το βράδυ θ’ ακούω τις πόρτες ν’ ανοιγοκλείνουν με θόρυβο. Καμιά δεν θ’ ανοίγεις εσύ. Έμεινα εδώ στην άκρη του κόσμου να σ’ αγαπώ και να μην […]
«Εντός του προβλεπόμενου χώρου» της Τζένης Παυλίδου
Την πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα αποτελεί το βιβλίο αυτό της Τζένης Παυλίδου (εκδόσεις ενύπνιο, 2024), το οποίο έχει στο οπισθόφυλλο τρεις στίχους: Είσαι ακόμη από μέσα κι ούτε πόρτες ούτε παράθυρα μόνο ψηλά, στην οροφή, ανοίγει ένας φεγγίτης. Οι τρεις λιτοί αυτοί στίχοι, που προέρχονται από το ποίημα «Ξημερώνοντας» (σελ. 17), υποψιάζουν αμέσως τον […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες” της Ευτυχίας Κατελανάκη
Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες κινητό κλειδιά λεφτά καφές. Προστίθεται η βεντάλια το κεφάλι μου το κεφάλι σου ένα στιλό ενίοτε κι ένα πλαν μπι. Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες αν το κεφάλι μου δεν αντέξει. Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες όταν καμία νύχτα δεν είναι άγια για τους ανθρώπους […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “[χρόνια τώρα στέκομαι μπροστά]” της Ράνιας Καραχάλιου
χρόνια τώρα στέκομαι μπροστά σ’ ετούτο το φόβητρο κουτί, χωρίς να το κουνήσω ρούπι περνούν περαστικοί, με λυπούνται, τόσες μέρες, τόσες νύχτες, προσοχή, μου ρίχνουν κέρματα στο στόμα, μα εγώ δεν είμαι παιχνίδι κουρδιστό, δεν παίρνω μπρος, δεν φεύγωˑ τις προάλλες, μια κυρία που πότιζε τους κήπους, ήρθε κι εμένα να με ποτίσει, έκτοτε, έρχεται […]
«91 ημέρες» της Βικτώριας Τσιόκου
Πώς αναμετριέται κανείς με τη βαθιά απώλεια; Το χρονικό της αναμέτρησης, της δύσβατης διάρκειας 91 ημερών ή τριών μηνών από τον θάνατο του πατέρα, που διανύει η κόρη του, καταγράφει η Βικτώρια Τσιόκου σε αυτή τη συλλογή της. 91 ημέρες, 61 ποιήματα, ένα μονόστιχο («Ημέρα 87») και ένα κατοικούμενο από μία μόνο λέξη («Ημέρα 73») […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Απ’ έξω” της Κορίνας Καλούδη
Απ’ έξω Δεν επιτρέπεται να μπεις Κανείς δεν μπαίνει στο δωμάτιο αυτό Ούτε κι εγώ που το ‘χτισα μπορώ – έκρυψε βλέπεις κι ο καιρός την πόρτα Και πάνε χρόνια τώρα που δεν τρώω, δεν κοιμάμαι, δε ζητώ Και πάντα εδώ απ’ έξω θα με βρεις να προστατεύω κάτι που δεν το θυμάμαι πια Μα […]
“Ριμαχό” του Παναγιώτη Νικολαΐδη
Ο Ριμαχό πρωτοεμφανίστηκε στην κυπριακή λογοτεχνία ως Ριμακό από τον ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη το 1973. Ο Χαραλαμπίδης σημείωνε τότε ότι το όνομα ήταν αναγραμματισμός του ονόματος «Μακάριος», ενώ αποτελούσε επίσης ευθεία παραπομπή στη ρίμα, ένα από τα χαρακτηριστικά της ποίησης. Ο Ριμαχό στη συνέχεια εμφανίστηκε στα ποιήματα και άλλων δύο Κύπριων ποιητών, μάλιστα ένας από […]
“Σχολικές Ποιητικές Διαδρομές. Μια κυψέλη όλο μέλισσες και μέλι…” των Νίκης Μισαηλίδη και Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου
Εάν μου έλεγαν να προτείνω ένα βιβλίο για παιδιά που θα ωφελούσε στη γνωστική, κοινωνική και γλωσσική ανάπτυξη τους ενώ ταυτόχρονα θα καλλιεργούσε την εξοικείωση και εν τέλει τη δημιουργική ενασχόληση τους με την ποίηση, με βεβαιότητα θα απαντούσα το βιβλίο Σχολικές ποιητικές διαδρομές. Μια κυψέλη όλο μέλισσες και μέλι…, που συνέγραψαν ποιητικά η Νίκη […]