“Κρακ” της Μαρίας Ψωμά-Πετρίδου
Όταν πεθαίνουν οι γονείς σου, έρχεσαι αντιμέτωπος με το δικό σου τέλος. Δεν υπάρχει πια κανείς να σε θωρακίσει ενάντια στο θάνατο όπως αναφέρει η Lucia Berlin. Με αυτό το απρόσμενα δύσκολο μάθημα στη φαρέτρα της, η Μαρία Ψωμά-Πετρίδου την 5η Ιουλίου, περνά στην επόμενη φάση της ζωής της και μια μέρα ζεστή καλοκαιρινή στέκεται […]
«Ο κουρέας των Χριστουγέννων» της Σταυρούλας Παγώνα
Το ωραιότερο φετινό χριστουγεννιάτικο βιβλίο που κατάφερα να εντοπίσω, μιλάει για τον κυρ Στέφανο – όχι από την ταινία «Μοντέρνα σταχτοπούτα» με τη Βουγιουκλάκη, αλλά τον κουρέα κυρ Στέφανο «με τα μαγικά χέρια και τη χρυσή καρδιά» που αγαπούσε και φρόντιζε όλους του τους πελάτες του «και για όλους είχε μια καλή κουβέντα να πει». […]
Σύγχρονη λυρική ποίηση – Για το βιβλίο “Στην άκρη μια ουρά” της Αυγής Λίλλη
Στην άκρη μια ουρά (2021). Το τρίτο βιβλίο ποίησης της Αυγής Λίλλη μετά τη Σφαγή του αιώνα (Θράκα, 2018) και τις Πρόχειρες σημειώσεις πάνω σ’ ένα σωσίβιο (Αρμίδα, 2011). Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω λίγες λέξεις για να αποτυπώσω το πνεύμα του πρόσφατου βιβλίου της Λίλλη φυσικά θα επέλεγα λέξεις όπως «ερωτισμός» και «λυρισμός», που αποδίδουν […]
Οι στέρεοι και γλαφυροί μύθοι του Νίκου Τακόλα (για το βιβλίο του «Το αίνιγμα του Τάπιρου»)
Η συλλογή διηγημάτων του Νίκου Τακόλα «Το αίνιγμα του Τάπιρου» (Εντύποις 2022) είναι ένα έντεχνο έργο με τριάντα μία μυθοπλασίες και Προλογικόν. Τα πολυθεματικά κείμενα έχουν ως συνεκτικό ιστό τον τάπιρο, το μεγαλόσωμο φυτοφάγο και παχύδερμο θηλαστικό με τη μικρή προβοσκίδα. Στις μυθοπλασίες αναδεικνύονται τα ακριβά εφόδια της λογοτεχνικής σκευής του Νίκου Τακόλα, η αδιαπραγμάτευτη ικανότητα του λόγου […]
«Πρόσεχε τι εύχεσαι» του Παναγιώτη Δημητρόπουλου
Ξέρουμε από άλλα, κλασικά παραμύθια ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τις ευχές μας, ιδίως όταν αναλαμβάνουν να τις υλοποιήσουν υπερφυσικές δυνάμεις. Το παραμύθι αυτό του Παναγιώτη Δημητρόπουλου, σε ωραία εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη, πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα, μόνο που εδώ την ευχή την κάνει ένα παιδί: η Ζωή. Αχ, η Ζωή, η Ζωή! […]
«Πεζούλια» του Γιώργου Τσιρώνη ♰
Κείμενα ανάμεσα σε ποίημα και πεζό, ούτε πεζά ούτε ποιήματα ούτε πεζοποιήματα όπως υποδεικνύει στο οπισθόφυλλο ο Σωκράτης Σκαρτσής που τα ανθολόγησε, αλλά πρωτογενές υλικό από το οποίο θα μπορούσαν να ξεπηδήσουν όλες αυτές οι μορφές. Πρωτόλειες σκέψεις αλλά σκέψεις πολύτιμες, ειπωμένες από έναν άνθρωπο που ήξερε να διαλέγεται με τον έξω κόσμο μέσα από […]
«Εικοστός κόσμος» του Δημήτρη Πέτρου
Είμαι ένα σράπνελ στα γόνατα της Πολωνίας Το διαμπερές τραύμα του Πλάτωνα. Το τελευταίο καρέ του Μπέργκμαν. («Είμαι αυτός που δεν γνωρίζω») Εικοστός κόσμος, όπως λέμε εικοστός αιώνας και μάλιστα σε όλη του τη φρίκη. Κι έτσι, η φράση του Βιτγκενστάιν στην προμετωπίδα της συλλογής – κομψότατης αισθητικά, όπως όλες ανεξαιρέτως οι ποιητικές συλλογές […]
«Η αγκαλιά που ψήλωνε» του Μάριου Μάζαρη
Την περασμένη εβδομάδα, είδαμε ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα: τη Mικρή μουντζούρα. Στην Αγκαλιά που ψήλωνε, θίγεται το ίδιο ζήτημα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η Αλίκη είναι ένα κοριτσάκι αρκετά πιο κοντό από τα παιδιά της ηλικίας της, που, όπως συχνά συμβαίνει με κάθε παιδί το οποίο διαφέρει σε κάτι από τα υπόλοιπα, μπαίνει στο […]
”kala” της Αν Πεντέρς
Κομμάτια του εαυτού, σπαρμένα στους τέσσερις ανέμους.[1] Το να τοποθετήσει κάποιος το kala στο έστω και ελαστικό περίγραμμα της ποιητικής συλλογής θα ήταν σαν να του στερεί τις πολλαπλές δυνατότητες ανάγνωσης που παρέχει. Για ακόμα μια φορά λοιπόν, θα κρατήσω τις ταμπέλες μακριά από το κείμενο και θα επιχειρήσω να ακολουθήσω όλες τις πορείες που ξεδιπλώνει. […]
«Παγωμένα πέλματα» του Βαγγέλη Μπέκα
Ο Βαγγέλης Μπέκας είναι μετρ του σασπένς, πλέκοντας ιστορίες με ροή που κόβει την ανάσα. Το είδα αυτό και στο προηγούμενο βιβλίο του, που – όπως και στα Παγωμένα πέλματα – ξέπλεκε την ιστορία με κινηματογραφική ροή. Όμως στα Πέλματα έχουμε μια αμιγώς αστυνομική ιστορία και μάλιστα νουάρ, όπου συντελείται και μια αισθητική μετατόπιση: ο […]