“Ώρες αναγέννησης” του Πάνου Μπόρα
Η νέα ποιητική συλλογή του Πάνου Μπόρα, Ώρες αναγέννησης (εκδόσεις Μετρονόμος, 2024), απαρτίζεται από είκοσι ένα, ολιγόστιχα και ελευθερόστιχα, ποιητικά κείμενα, των οποίων η συνέχεια καθορίζεται, όπως ευφυώς υποδηλώνεται ήδη από τον τίτλο, από την προσωπική, εσωτερική αναγέννηση του εαυτού. Ο Μπόρας συνεχίζει τη δόμηση της δικής του ποιητικής φωνής, όπως ξεκίνησε από την προηγούμενη, […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μη φοβού” της Μαρίας Γερογιάννη
Μη φοβού Είδες το μισοφέγγαρο; Έτοιμο ν’ αναποδογυρίσει Στη μια του άκρη το βάρος των παθών σου. Εμείς στην άλλη με άνεμο λεβάντε, σπάρτα και πασχαλιές Μαρία Γερογιάννη από τη συλλογή της ερωτεύτηκε τον Καρυωτάκη γιατί ερωτεύτηκε την Πολυδούρη εκδόσεις Μανδραγόρας, 2024
Καθαρότητα και πραγματικότητα (για το βιβλίο “Τα λεπτά της σιωπής” του Δημήτρη Μπαλτά)
Καθαρή η ποιητική έκφραση του Δημήτρη Μπαλτά στη συλλογή Τα λεπτά της σιωπής (εκδόσεις Κάκτος, 2024), με συνειδητή επιλογή. Να γράψει ποίηση απλή, μιλώντας για σύνθετα θέματα. Φυσικά, χρησιμοποιούνται εκφραστικά μέσα, αλλά χωρίς να σκουραίνουν την έκφραση. Η μοναξιά αλλά και η μοναχικότητα είναι ένας άξονας στην ποίηση του Μπαλτά. Η μοναξιά που νιώθει το ποιητικό […]
Η απώλεια της ηθικής, του μέτρου, εντέλει της ίδιας της ζωής (για το βιβλίο «Ο ήχος της απώλειας» του Ν.Γ. Λυκομήτρου)
Τριάντα ποιήματα συγκροτούν τη νέα ποιητική συλλογή του Ν.Γ. Λυκομήτρου, η οποία ήρθε 15 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη του. Τριάντα ποιήματα είναι αρκετά για να αναδείξει, μέσα από τους στίχους τους, τη θεματική που επέλεξε να παρουσιάσει, ορισμένες δηλαδή από τις μεγαλύτερες μάστιγες της σύγχρονης εποχής. Αναφέρομαι στην ασφυκτική ζωή στην επαρχία, αλλά και […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Τιτανομαχίες” της Ζωής Κωνσταντίνου
Τιτανομαχίες Τρέχει μέσα σου άτσαλο μικρό παιδί Ρίχνεται στον τοίχο και γελά Με το βλέμμα του πετά μακριά Πάει να κλείσει στη μικρή του χούφτα τον ενήλικα που κάποτε ήτανε Μα ο ενήλικας το τσάκισε Γιατί τα μεγάλα τρώνε τα μικρά και στο παιδί μείναν μονάχα τ’ άκρα σου που τίναζε σε μια ύστατη προσπάθειά […]
“Συνέβη” της Ιωάννας Καραμαλή
Είναι κάποιες στιγμές που η έμπνευση βρίσκει τον ποιητή ή, σύμφωνα με τον Τίτο Πατρίκιο, τον βρίσκει η ποίηση και τότε γράφεται το ποίημα. Πολλές φορές, ο ίδιος ο ποιητής δεν ξέρει πώς έγινε. Δεν είχε σκοπό να γράψει το συγκεκριμένο ποίημα, αλλά κάτι τον κέντρισε και το έγραψε. Δεν ήταν κάτι προγραμματισμένο. Απλά συνέβη. […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Σκοτάδι” της Μαρίας Σταυροπούλου
Σκοτάδι Τα βράδια φοβάμαι να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου Ένα μαύρο πουλί στέκει στο προσκεφάλι μου Κρώζει κάτι ακατάληπτα λόγια στο αυτί μου Δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει και τα μεταφράζω όπως θέλω εγώ Λέω ότι λέει πως δεν θα ξυπνήσω το πρωί και τρομάζω Δεν θέλω να πεθάνω Οι άνθρωποι δε με αγαπούν […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Στον Roni Bou Saba” της Ευαγγελίας Τάτση
Στον Roni bou Saba Ίσως γιατί κάπως πρέπει να μεταφράσεις τη λέξη πατρίδα όταν φεύγεις απ’ την πατρίδα με μια και μόνο λέξη που να σημαίνει τα σπίτια της και την στάχτη από τα σπίτια της να σημαίνει θάλασσα και γεύση από τη θάλασσα και από τη κρασί της μαζί να σημαίνει καπνός και θάνατος […]
Το ποίημα των τελευταίων 50 ετών: “Μνήμη Αμμοχώστου” της Νίκης Κατσαούνη
Μνήμη Αμμοχώστου Κι ύστερ’ ανοίγει τα παράθυρα και μπαίνει. Αγκάλες ήλιου και κλωνάρια φεγγαριού μεσ’ στα σεντόνια τα σκορπάει κι ευωδιάζουν σαν άστρα σε λιβάδια τ’ ουρανού. Κι ύστερα κλείνει τα παράθυρα και μένει. Μελτέμι μέντας που ξεστράτισε γι’ αλλού κι άλλαξε γνώμη, «εδώ μ’ αρέσει», λέει μοιάζει σαν θάλασσα, σαν μύθος του βυθού, που […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Κρύπτες από δάφνη” του Ηλία Γεωργιάδη (απόσπασμα)
Κρύπτες από δάφνη ΙΙ (απόσπασμα) …”εδώ δεν υπάρχει ζάχαρη ούτε καμπυλότητα μοναχά κατάλευκη πυκνότητα εδώ φυτρώνουν μόνο κάτι χούφτες σαν περιστύλια από ψαράδες που μετανοημένοι σιώπησαν αν προσευχηθείς και τα δάκτυλα ανοίξουν θα πέσουν πάνω στις φρέσκιες νιφάδες κομμάτια άρκευθου που κάθε χρόνο κεντούν και έπειτα διυλίζουν το μωσαϊκό που γεμίζει τα ίδια κενά ρήγματα […]