Το ποίημα της Δευτέρας: “Ο μεγάλος κοραλλιογενής ύφαλος” της Ραφαέλας Χαμπίπη
Ο μεγάλος κοραλλιογενής ύφαλος Λεύκανση Στείρωση Βιοποικιλότητα τέλος Νεκροταφείο Το Παγκράτι κρατάει ακόμα στον δρόμο τα είδη συνυπάρχουν καλημερίζονται πολύγλωσσα επιβιώνουν παράλληλα Σου κρατάω την πόρτα να περάσεις κρατάς σουηδικό συναρμολογούμενο καναπέ να σε βοηθήσω να τον στήσεις; θα φωνάξεις μάστορα, λες, εσύ δεν έχεις ιδέα Ο τρελός της γειτονιάς δεν είναι παρά ένα παιδί […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Ορφέα σε ψάχνει η μαμά σου” του Κώστα Κρεμμύδα
Ορφέα σε ψάχνει η μαμά σου Che farò senza Orfeo… ―Δεν με ψάχνει, σου λέω… ―Ορφέα Σε ψάχνει η μαμά σου ―Μαμά, με ψάχνεις; ―Πάντα θα σε ψάχνω παιδί μου… Η φωνή της Μαρίας στο λιμπρέτο μιας όπερας Το κοινό ανήσυχο στις καρέκλες του Κάποιοι θα βήξουν αμήχανα και προληπτικά Οι κόμποι πρέπει να λύνονται […]
Για τη σημερινή μέρα της ποίησης, τέσσερα ποιήματα της αναπηρίας από τη Χριστίνα Λιναρδάκη
Καταβάσεις Εκεί Στο απόκρημνο της σπονδυλικής μου στήλης Στην τραχιά της κατηφόρα Οι νευρώνες μου Αναρριχητικά σχοινιά που Μπλέχτηκαν μεταξύ τους Και πια δεν ξέρω ποιο να πιάσω να σωθώ. Εκεί Στο χείλος του γκρεμού Με ίσες πιθανότητες να γκρεμιστώ Και ίσες να επιζήσω Συνεχίζω να αιωρούμαι σαν από θαύμα. Malfunction Καμιά φορά […]
Στο περιθώριο της ζωής ανθίζουν τα πιο όμορφα λουλούδια (για το βιβλίο “Γαλότσες νούμερο 44” της Χριστίνας Μιχαηλίδου, ISBN: 978-960-640-186-2)
Η Χριστίνα Μιχαηλίδου εμφανίζεται πολύ δυναμικά στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας με τη συλλογή διηγημάτων Γαλότσες νούμερο 44 (Ιωλκός, 2024). Πρόκειται για είκοσι επτά διηγήματα μικρής έκτασης, τα οποία υποδηλώνουν τους τρόπους κατασκευής της έμφυλης ταυτότητας της γυναίκας, κυρίως, στην ελληνική επαρχία. Η γραφή της Μιχαηλίδου συμπυκνώνει τις αρετές ενός καλού διηγήματος: τη συμπαγή […]
Ο μυθολογικός συμβολισμός στην ποίηση της Βασιλικής Β. Παππά (για ένα εστιακό σημείο από τη συλλογή της “Κλικ στη σιωπή”, ISBN: 978-618-81846-5-7)
Αλήθεια γυμνή Στα παιδιά μου Time out στην αμφισβήτηση! Σκληρός ο αγώνας της επιβίωσης Καιρός να γίνετε σύγχρονοι Ηρακλείς.. Αυτοί που θα καθάρετε Τους σταύλους του Αυγεία.. Καιρός να εξαγνίσετε.. Και να αποκαθάρετε τον κόσμο. Οικοδομήστε τον με τα δικά σας υλικά! Μη θάβετε τα όνειρά σας.. Φορέστε τα στο στήθος και βγείτε στο δρόμο! […]
Disability: Από τα “Ημερολόγια καρκίνου” της Audre Lorde
Καρκίνος του μαστού: Μια μαύρη, λεσβιακή, φεμινιστική εμπειρία (μικρό απόσπασμα) Εκείνη την ημέρα έκλαψα μερικές φορές, κυρίως για ασήμαντα, όπως νόμιζα τότε, πράγματα. Τη μία φορά όμως έκλαψα απλώς επειδή πονούσα πολύ βαθιά μέσα στο στήθος μου και δεν μπορούσα να κοιμηθώ, την άλλη γιατί ένιωθα σαν κάποιος να πατάει πάνω στο στήθος μου, που […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Μετάγγιση” της Άννας Λιανού
Μετάγγιση Μιλώ στα ράμματα στις φτέρνες σου αν μπω από τη γλώσσα σου την άλω θα στραγγίσω εκεί εσύ εγώ μικρό φωνήεν γάργαρο στο δέλτα της χορδής σου. Άννα Λιανού από τη συλλογή της Γράμμα από τα δάση εκδόσεις Περισπωμένη, 2024
Η θριαμβευτική επιστροφή της σάτιρας στο ελληνικό ποιητικό τοπίο (για το βιβλίο «Κακώς μας ήρθες, κυρ Σατιρικέ», ISBN: 9786182311691, και το περιοδικό “Λεβίνα”)
Από τις διάφορες ενασχολήσεις με τη λογοτεχνία, η αναβίωση ή η εδραίωση ενός νέου λογοτεχνικού τομέα είναι από τις σημαντικότερες γιατί διευρύνει το πεδίο. Η σάτιρα στην Ελλάδα έχει μακρά παράδοση και ρίζες, καίτοι στην πορεία αμφισβητήθηκε η λογοτεχνική της αξία, η οποία κρίθηκε ότι θυσιάζεται στον βωμό της επικαιρικότητας. Καλύπτοντας την επιθετική σάτιρα, την […]
Το παράξενο υφάδι της ζωής (για την ποιητική συλλογή «Ερωδιών παράξενες ιστορίες» της Λίλιας Τσούβα – ISBN: 978-18-5706-44-9)
Με ένα αγαπημένο γλυκό, τον ασουρέ, επονομαζόμενο και γλυκό του Νώε, ξεκινάει τη συλλογή αυτή της η Λίλια Τσούβα (Ερωδιών παράξενες ιστορίες, εκδόσεις Κοράλλι 2025) γυρνώντας μας πολύ πίσω, σε ένα οριακό σημείο όπου ο παλιός κόσμος τελειώνει και ο νέος προβάλλει σαν υπόσχεση: την εποχή του κατακλυσμού. Ο Νώε ετοιμάζει το γλυκό σαν κάτι […]
Disability: “Ένα βήμα κάθε μέρα” (απόσπασμα) του Νίκου Δαββέτα
Ένα βήμα κάθε μέρα (απόσπασμα) …Πριν ακόμη στερηθεί τον ίδιο της τον εαυτό, δυσκολευόμουν να ανεχθώ την αδυναμία της, τη μειωμένη αντοχή της στον σωματικό πόνο. Την περιέβαλλα πάντα με την κυνική ειλικρίνεια του υγιούς ανθρώπου, που θεωρητικά τουλάχιστον βρίσκεται στο απυρόβλητο και δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι πράττει το σωστό για τον ασθενή. […]