Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Τρίτη: “[σκοτάδι άγριο βέλασμα]” του Θωμά Τσαλαπάτη

[άτιτλο] σκοτάδι άγριο βέλασμα τη νύχτα χωρίς ζώο το καλοκαίρι κάπου μακριά αλλά ένας αέρας κατεβαίνει κανείς δεν λέει πού από πού αλάτι και από πού κινήσεις βαριές μπροστά από τραπέζια ταβέρνες σε μπαρ σε κέντρα κανένας δεν θυμάται ήταν φώτα ανοιχτά σβηστά και όλα σκοτάδι κάποιος που ξεχάστηκε ο ύπνος τον μαζεύει στον ύπνο […]

Ένα ποίημα για τη Μεγάλη Δευτέρα: “ι” του Παναγιώτη Νικολαΐδη

ι Αγαπημένη οι λέξεις μαζεύουν τον καμένο χρόνο όχι το αίμα κι ένα φεγγάρι αγκαθωτό. Λίγο πιο πέρα ένας δεκαοκτάχρονος στρατιώτης στέκει με το χορτάρι στους τσουρουφλισμένους ώμους με το τσιγάρο καρφωμένο στο μουστάκι και με το φανελάκι της πατρίδας γαζωμένο μέσα στην αχνισμένη σιωπή. Ψάχνω το πρόσωπό του μες στη νύχτα με τη σπασμένη […]

Ο Κώστας Ακρίβος έδωσε στον Εληνορουμάνο συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι «Όνομα πατρός: Δούναβης» (ISBN: 9786180342987)

H έκδοση του νέου δέκατου όγδοου στη σειρά αφηγηματικού βιβλίου του Κώστα Ακρίβου με τον ιδιαίτερο ή και αινιγματικό τίτλο Όνομα πατρός: Δούναβης (εκδόσεις Μεταίχμιο, 2025) μας υπενθυμίζει ότι ο συγγραφέας αποτελεί μια διακριτή και άκρως ενδιαφέρουσα φωνή στην πεζογραφία του τόπου μας. Διακρίνουμε κάθε φορά τη δυναμική του λόγου του, συνδυασμένη με τις προσωπικές […]

Disability: “Δυστυχία σε άμαξα χωρίς άλογα” του Βαγγέλη Αλεξόπουλου

Δυστυχία σε άμαξα χωρίς άλογα Δυστυχία είναι Ένα κορίτσι με ατροφικά πόδια Και χέρια άκαμπτα σε ορθή γωνία Με παλάμες και δάχτυλα Που σχηματίζουν ένα κυάθιο Πάνω σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο Που το σπρώχνει η μάνα του   Βαγγέλης Αλεξόπουλος από τη συλλογή του Το παιχνίδι της στάχτης εκδόσεις Οδός Πανός, 2026

Σε πρώτη δημοσίευση: “Μισό” της Κατερίνας Καρασούλα

Μισό Μισό κορμί περιφέρεται ακούραστο, το βλέπεις ολόκληρο, το άλλο μισό χαμένο σε όνειρο. Μέσα σ ένα λεπτό μοιράστηκε εσκεμμένα, εκδικητικά, παράλογα. Είναι η παύση ενός κορμιού που έμεινε μόνο. Πόδια μηχανικά, βλέμμα κενό, ούτε θλίψη,ούτε χαρά. Χαμόγελο καρικατούρα, ένας παλιάτσος θα το ζήλευε. Αγωνίστηκες να ενώσεις τα δύο ημισφαίρια, ικέτεψες, γονάτισες, ρεζιλεύτηκες. Τώρα πια […]

Disability: “Αστυάναξ” της Φωτεινής Βασιλοπούλου

Αστυάναξ Ο ανοϊκός ασθενής του θαλάμου μας κάθε φορά που περνώ από μπροστά του με φωνάζει μαμά. Μου ουρλιάζει μαμά, μαμά όσο η ευαίσθητη νεαρή γιατρός προσπαθεί να του περάσει λεβάιν απ’ τη μύτη ικετεύοντας τη συγνώμη του. Δεν θα σε πονέσω, παππούλη, υπόσχεται. Της τραβάει τα χέρια με φωνάζει μαμά μαμά τα μάτια του […]

Τα σφηνάκια του Μάρτη (για τέσσερα βιβλία)

Η γέννα του Θοδωρή Τσομίδη (ISBN: 978-960-16-6776-8) Πολύς θόρυβος έγινε για την απόρριψη του κρατικού βραβείου από τον πρωτοεμφανιζόμενο Θοδωρή Τσομίδη και προσωπικά δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να πάρω θέση σχετικά, ωστόσο πάντα μου γεννιέται η επιθυμία να διαβάσω ένα βραβευμένο βιβλίο, ανεξάρτητα από το αν έγινε δεκτό το βραβείο ή όχι, σε μια ατέρμονη […]

Το ποίημα της Δευτέρας: “Προφήτου Ηλία” του Θωμά Ιωάννου

Προφήτου Ηλία Όπου κι αν σπάσεις, όσον κι αν σπάσεις, θα ‘ρθώ, καλέ μου, για να σε μάσω. Ηλίας Λάγιος Μητρώο αρρένων Άρτης· άρτιος αριθμός Κι όταν την κλάση μου καλέσανε Αντί να δώσω τέλος ιδιόχειρο στην Πρέβεζα Που ήτανε σε απόσταση βολής Με πήρε βάρος περιττό ο Άραχθος Και με κατέβασε στων Αθηνών το […]

Disability: “Λογοτεχνία και τραύμα” της Μαρίας Λιάκου

Λογοτεχνία και τραύμα Υπάρχουν λεκτικά σύνολα που δεν διασώζουν εξαρχής. Το τραύμα δύσκολα προσδιορίζεται και δύσκολα κοινωνείται ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό. Επιπλέον, το τραυματικό βίωμα διαρρηγνύει τη γραμμική αφήγηση, εισβάλλει στη σκέψη, επαναλαμβάνεται. Η λογοτεχνία σε αυτή την περίπτωση δεν επιστρατεύει τη λογική ακολουθία προκειμένου να το προσεγγίσει, αντιθέτως σέβεται τον αποσπασματικό του […]

Disability: “Άσυλο-II” του Ηλία Λάγιου

Άσυλο – ΙΙ Εδώ παράδωσε την τόση ολίγη σου δύναμη, ψυχή μου, ανάπηρη, φτωχούλα, που κάποτε σε πίστευα αθάνατη, να επιστρέψω στον πραγματικό, σημερινό μου τόπο της οδύνης.  Στρέψε, ο δακρυσμένος μου οφθαλμός, άφοβα να θεωρήσεις τα σιδερένια κάγκελα που φράζουν τα παράθυρα του ψυχιατρείου. Πες μου, πόσες πολλές φορές, δυστυχισμένε, κόλλησες, δίχως ελπίδα, ελάχιστο […]