Ένα βήμα κάθε μέρα (απόσπασμα)

…Πριν ακόμη στερηθεί τον ίδιο της τον εαυτό, δυσκολευόμουν να ανεχθώ την αδυναμία της, τη μειωμένη αντοχή της στον σωματικό πόνο. Την περιέβαλλα πάντα με την κυνική ειλικρίνεια του υγιούς ανθρώπου, που θεωρητικά τουλάχιστον βρίσκεται στο απυρόβλητο και δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι πράττει το σωστό για τον ασθενή. Με την αυθάδεια κάποιες στιγμές και την έπαρση του νέου που μπορεί να στηριχθεί και στα δυο του τα πόδια, στους σφριγηλούς μυς, στα νεύρα και στα γεμάτα ασβέστιο οστά, να βαδίσει ανενόχλητος χωρίς να τον καίνε οι κλειδώσεις, να αποφύγει τυχόν εμπόδια, αυτάρκης σε κάθε του αυθόρμητη ή χαρτογραφημένη κίνηση, την ώρα που εκείνη δεν ήξερε, στην κυριολεξία, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα και προς τα πού τελικά θα στραφεί, καθώς ο νους της χρειαζόταν την πιο περίπλοκη σκέψη ώστε να διατάξει το αρισετερό της πόδι να σηκωθεί και να ακολουθήσει προς την ίδια κατεύθυνση το δεξί που είχε προηγηθεί κατά τι, στην καθημερινή, λυσσαλέα μάχη εναντίον της βαρύτητας. Ένα ελάχιστο βήμα, διστακτικό, παρόμοιο με του Νιλ Άρμστρονγκ στην επιφάνεια της σελήνης, που τον βλέπαμε μαζί στην οθόνη της ασπρόμαυρης τηλεόρασης τον Ιούλιο του 1969, όταν εγώ με δυσκολία στεκόμουν όρθιος φορώντας τα ορθοπεδικά παπουτσάκια – αυτά τα εργαλεία του παιδικού βασανισμού μου, που ωστόσο εγγυόνταν τη μελλοντική σωματική μου ακεραιότητα, ανίκανος να κατακτήσω τον κόσμο και να της τον προσφέρω όπως της είχα υποσχεθεί στη Γιορτή της Μητέρας.

Νίκος Δαββέτας

από το βιβλίο του Η δεσμοφύλακας

εκδόσεις Πατάκη, 2025