Καταβάσεις

Εκεί

Στο απόκρημνο της σπονδυλικής μου στήλης

Στην τραχιά της κατηφόρα

Οι νευρώνες μου

Αναρριχητικά σχοινιά που

Μπλέχτηκαν μεταξύ τους

Και πια δεν ξέρω ποιο να πιάσω να σωθώ.

Εκεί

Στο χείλος του γκρεμού

Με ίσες πιθανότητες να γκρεμιστώ

Και ίσες να επιζήσω

Συνεχίζω να αιωρούμαι σαν από θαύμα.

Malfunction

Καμιά φορά αφουγκράζομαι το σώμα μου

Τους παλμούς της καρδιάς

Το αίμα που φουσκώνει τις φλέβες

Τον αέρα που γεμίζει τα πνευμόνια

Το γουργουρητό του στομαχιού

Το πλατάγισμα της γλώσσας, καθώς μιλάω.

Όλα μοιάζουν κανονικά.

Όμως δεν είναι.

Υπάρχει δυσλειτουργία, κάποια βλάβη.

Κάτι χάλασε.

Ένας ιμάντας, ένα ρουλεμάν, ένα καλώδιο.

Μικρό αλλά κρίσιμο.

Και το σώμα δεν επισκευάζεται.

Όσο αντέξει.

Το θεριό

Κανείς δεν ξέρει

Πως μ’ ένα θεριό συγκατοικώ

Που όλο να το ταΐζω μου φωνάζει

Κι έμαθα τους βρυχηθμούς του ν’ αγνοώ

Και τους άλλους αθέατη να προσπερνώ

Και να τους ηρεμώ

Μην τύχει κι ακούσουν τον ήχο τον βουβό

Που κάνει καθώς με τρώει λίγο λίγο, από μέσα.

Μετωπική

Έπαθα μετωπική σύγκρουση

Με το μέλλον,

Έτσι όπως με φαντάστηκα

Ανήμπορη, καταδικασμένη σε ακινησία

Θύμα του ίδιου μου του εαυτού

Που δεν σταματά να θέλει

Δεν σταματά να ονειρεύεται, να οραματίζεται

Μέσα σε έναν κόσμο ανελέητο

Που δεν το χωράει.