Στον χορό της αγάπης (για το βιβλίο “Ο Χριστός στα χιόνια-Εφτά νύχτες στον κόσμο του Αντρέι Ταρκόφσκι” του Παντελή Μπουκάλα)
Είναι πραγματικά δύσκολο, όσο και σπάνιο, ένας λόγος εξαρτημένος, που στηρίζεται για να υπάρχει στον λόγο ενός άλλου, όχι μόνο να αποκτά ισχυρή αυτονομία και ταυτότητα, αλλά να γίνεται ο ζωτικός χώρος στον οποίο ο καλλιτέχνης να τοποθετεί τα σκιρτήματα και τις αναλαμπές της σκέψης του. Ο Παντελής Μπουκάλας, στο βιβλίο του Ο Χριστός στα […]
Κατ’ εξαίρεση το ποίημα της Παρασκευής: “Ανήμερα Χριστούγεννα” της Αγγελικής Σιδηρά
ΑΝΗΜΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ για τον Θοδωρή μου «Θέλω ένα “ραγδοφωνάκι”», είπε ενώ οι μάγοι εσαεί προσέφεραν στη χάρη Του σμύρνα, λιβάνι και χρυσό. Το ‘βαλε στα βραχέα, στα μακρά και στα FM. Ανάμεσα σε ροκ, σε ραπ και γιορτινούς ήχους χαρμόσυνους, παράταιρη ξεπήδησε η είδηση, πως: «…ανάμεσά τους είκοσι τέσσερα παιδιά στην πάλη με τα κύματα […]
Μετάφραση: “Μικρό δέντρο” του e. e. cummings
[μικρό δέντρο] του Ε. Ε. CUMMINGS μικρό δέντρο μικρό σιωπηλό χριστουγεννιάτικο δέντρο είσαι τόσο μικρό μοιάζεις πιο πολύ με λουλούδι ποιος σε βρήκε στο πράσινο δάσος και πόσο στενοχωρήθηκες που έφυγες; κοίτα θα σε παρηγορήσω γιατί μυρίζεις τόσο ωραία θα φιλήσω τον δροσερό κορμό σου και θα σ’ αγκαλιάσω σφιχτά να νιώθεις ασφαλές […]
Σύγχρονη λυρική ποίηση – Για το βιβλίο “Στην άκρη μια ουρά” της Αυγής Λίλλη
Στην άκρη μια ουρά (2021). Το τρίτο βιβλίο ποίησης της Αυγής Λίλλη μετά τη Σφαγή του αιώνα (Θράκα, 2018) και τις Πρόχειρες σημειώσεις πάνω σ’ ένα σωσίβιο (Αρμίδα, 2011). Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω λίγες λέξεις για να αποτυπώσω το πνεύμα του πρόσφατου βιβλίου της Λίλλη φυσικά θα επέλεγα λέξεις όπως «ερωτισμός» και «λυρισμός», που αποδίδουν […]
“Αυτά που φαίνονται στο φως μου μοιάζουν οικεία” της Γεωργίας Διάκου – Το ποίημα της Δευτέρας
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΟΙΚΕΙΑ η γιαγιά είναι το δέντρο / πηγαίνει κάθε μέρα κρατώντας τον πίνακα σε μια σακούλα ΙΚΕΑ / είναι ο πίνακας που είχε κρεμασμένο πάνω από τον πράσινο καναπέ / οργανώνει το σύμπαν της / το κάνει να λειτουργεί / μένει μόνη με τον πίνακα / ίσως τον […]
«Πεζούλια» του Γιώργου Τσιρώνη ♰
Κείμενα ανάμεσα σε ποίημα και πεζό, ούτε πεζά ούτε ποιήματα ούτε πεζοποιήματα όπως υποδεικνύει στο οπισθόφυλλο ο Σωκράτης Σκαρτσής που τα ανθολόγησε, αλλά πρωτογενές υλικό από το οποίο θα μπορούσαν να ξεπηδήσουν όλες αυτές οι μορφές. Πρωτόλειες σκέψεις αλλά σκέψεις πολύτιμες, ειπωμένες από έναν άνθρωπο που ήξερε να διαλέγεται με τον έξω κόσμο μέσα από […]
“Φυλλοβόλα” του Νίκου Ι. Τζώρτζη – Το ποίημα της Δευτέρας
ΦΥΛΛΟΒΟΛΑ Κάποια απ’ αυτά φυλλορροούν μόνο για ό,τι αγαπούσαν κι έχασαν. Το ξέρουμε πια – κι ας επιμένουμε πως φταίει πάντα το φθινόπωρο. Νίκος Ι. Τζώρτζης από τη συλλογή του Αποδελτιώσεις, Β΄ εκδ. Γαβριηλίδης, 2013
«Εικοστός κόσμος» του Δημήτρη Πέτρου
Είμαι ένα σράπνελ στα γόνατα της Πολωνίας Το διαμπερές τραύμα του Πλάτωνα. Το τελευταίο καρέ του Μπέργκμαν. («Είμαι αυτός που δεν γνωρίζω») Εικοστός κόσμος, όπως λέμε εικοστός αιώνας και μάλιστα σε όλη του τη φρίκη. Κι έτσι, η φράση του Βιτγκενστάιν στην προμετωπίδα της συλλογής – κομψότατης αισθητικά, όπως όλες ανεξαιρέτως οι ποιητικές συλλογές […]
«Η αγκαλιά που ψήλωνε» του Μάριου Μάζαρη
Την περασμένη εβδομάδα, είδαμε ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα: τη Mικρή μουντζούρα. Στην Αγκαλιά που ψήλωνε, θίγεται το ίδιο ζήτημα, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η Αλίκη είναι ένα κοριτσάκι αρκετά πιο κοντό από τα παιδιά της ηλικίας της, που, όπως συχνά συμβαίνει με κάθε παιδί το οποίο διαφέρει σε κάτι από τα υπόλοιπα, μπαίνει στο […]
Μετάφραση: η Σουηδή ποιήτρια Eva Runefelt (μτφρ. Βασίλης Παπαγεωργίου
H Εύα Ρούνεφελτ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη το 1953. Η λυρική της φωνή, μαζί με αυτή του Τούμας Τράνστρεμερ, είναι από τις πιο σημαντικές στη Σουηδία σήμερα. Είναι επίσης κριτικός τέχνης και λογοτεχνίας και μεταφράστρια, κυρίως ποίησης. Ζει στη Στοκχόλμη. Ο μεταφραστής της στα ελληνικά, Βασίλης Παπαγεωργίου, γράφει για την ποίησή της: «το αισθητό ως κάτι […]