Disability – τρία ποιήματα της Αριστέας Τσάντζου
VII Δεν μιλάς πια. Ούτε ανοίγεις τα βλέφαρα να δείξεις ότι ζεις. Μόνο το στήθος πάλλεται. Κύμα που φουσκώνει και κάθεται από το βάρος˙ τόσες
12/11/2025
VII Δεν μιλάς πια. Ούτε ανοίγεις τα βλέφαρα να δείξεις ότι ζεις. Μόνο το στήθος πάλλεται. Κύμα που φουσκώνει και κάθεται από το βάρος˙ τόσες
Eπέτειος Τη νύχτα, πριν τη δοκιμασία σου Αγαπημένη. Κατάχαμα – δεν με είδες- Το κορμί μου να πονέσει Τον πόνο μου ν’ απλώσω Της δικής
Η γέφυρα Στη Χριστίνα Λιναρδάκη Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον; (Μάρκ. 16.3) Μια γέφυρα πάνω από ένα ποτάμι ή έναν γκρεμό προσφέρει δίοδο κοινωνίας. Εξαλείφει
Η Μέδουσα Γοργώ και οι ασπίδες μου Στ’ αστέρια μου Να αποσύρεται ο ήλιος ενώ περιγράφει η αφή τους συραμμένους όχθους της ακάλεστης
Η Μαρία των ανθών Πράξη 1η: ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΑΚΙ Η θεία μου πεθαίνει. Παρακολουθώ τηλεφωνικά τις τελευταίες στιγμές της. Νέα, ειδήσεις, αφηγήσεις τρίτων. Στις 3.05 ψάχνει
Κανείς Προσπάθησα, αλλά μάταια. Προσπάθησα ν’ ανοίξω τα μάτια αργά, όχι για να κοιτάξω, αλλά ν’ αντιληφθώ εκείνους που στέκονταν δίπλα μου. Αδύνατον. Η αναπνοή