Λεύκιος
γέμιζες από παιδί λευκά σημάδια σύννεφα δεν ήταν να σκιάσουν τίποτα να φτάσουν πουθενά τίναζες τα δάχτυλα απ’ τους καρπούς και τους αγκώνες παιχνίδια του καλοκαιριού μου τα ‘δειχνες
Κοίτα στη θέση τους έσκυβα και τα φιλούσα βύθιζα τη μύτη μου στη νεφελόσαρκά σου κι εκείνα ταξίδευαν αργά στον χρόνο κι έρχονταν κι άλλα στα φύλλα των ματιών στο στήθος στο πιγούνι μικρά μικρά του ασβέστη που δεν έσβηναν και σμίγανε με τ’ άλλα
Όλος θα γίνω κάποτε ένα σύννεφο μου έλεγες κουκούλι φως θα με τυλίξει κι έκανα εγώ πως τις ελιές μου μέτραγα χιλιάδες δέρμα διάστικτο σκιές τω αστεριών μου είχανε πει πως είναι
κι είπα Έλα να ενώσουμε τους ουρανούς μας πιο καλά θα κρύβονται στα σύννεφα τ’ αστέρια μου και θα φωτίζουν ολάκερη τη νύχτα αυτή
σαν μέρα
Αλέξανδρος Βαλκανάς
από τη συλλογή πεζοποιημάτων του Δώσ’ μου μια στιγμή
εκδόσεις Ενύπνιο, 2025
