Τα λέπια της γοργόνας (ή πέμφιγας) Ερυθρότητα φυσαλίδες υγρές στάζουν φωτιά στο στόμα λεηλατούν το κορμί, το κορμί της. Το κόκκινο… την τρομάζει! Ποιος τάχα
Ο Παιδαγωγός Κύριε! Δε με θυμάσαι; Ανία κάρωση με είχε καταβάλει μα εσείς μου μάθατε ισορροπία! Κι εξασφάλισα το μέλλον της Μαρίας… Δάσκαλε! Βοώ και
VII Δεν μιλάς πια. Ούτε ανοίγεις τα βλέφαρα να δείξεις ότι ζεις. Μόνο το στήθος πάλλεται. Κύμα που φουσκώνει και κάθεται από το βάρος˙ τόσες
Eπέτειος Τη νύχτα, πριν τη δοκιμασία σου Αγαπημένη. Κατάχαμα – δεν με είδες- Το κορμί μου να πονέσει Τον πόνο μου ν’ απλώσω Της δικής
Η γέφυρα Στη Χριστίνα Λιναρδάκη Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον; (Μάρκ. 16.3) Μια γέφυρα πάνω από ένα ποτάμι ή έναν γκρεμό προσφέρει δίοδο κοινωνίας. Εξαλείφει
Η Μέδουσα Γοργώ και οι ασπίδες μου Στ’ αστέρια μου Να αποσύρεται ο ήλιος ενώ περιγράφει η αφή τους συραμμένους όχθους της ακάλεστης