Ένα disability ποίημα για τη Μεγάλη Τετάρτη: “Η ουλή” της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ
Η ουλή (απόσπασμα) Αντί γι’ αστέρι μια ουλή έλαμπε πάνω απ’ τη γέννησή μου οι πόνοι που δοκίμαζα στο άπηχτό μου σώμα πίσω με σπρώχναν
08/04/2026
Η ουλή (απόσπασμα) Αντί γι’ αστέρι μια ουλή έλαμπε πάνω απ’ τη γέννησή μου οι πόνοι που δοκίμαζα στο άπηχτό μου σώμα πίσω με σπρώχναν
Δυστυχία σε άμαξα χωρίς άλογα Δυστυχία είναι Ένα κορίτσι με ατροφικά πόδια Και χέρια άκαμπτα σε ορθή γωνία Με παλάμες και δάχτυλα Που σχηματίζουν ένα
Αστυάναξ Ο ανοϊκός ασθενής του θαλάμου μας κάθε φορά που περνώ από μπροστά του με φωνάζει μαμά. Μου ουρλιάζει μαμά, μαμά όσο η ευαίσθητη νεαρή
Λογοτεχνία και τραύμα Υπάρχουν λεκτικά σύνολα που δεν διασώζουν εξαρχής. Το τραύμα δύσκολα προσδιορίζεται και δύσκολα κοινωνείται ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό. Επιπλέον, το
Άσυλο – ΙΙ Εδώ παράδωσε την τόση ολίγη σου δύναμη, ψυχή μου, ανάπηρη, φτωχούλα, που κάποτε σε πίστευα αθάνατη, να επιστρέψω στον πραγματικό, σημερινό μου
Καταβάσεις Εκεί Στο απόκρημνο της σπονδυλικής μου στήλης Στην τραχιά της κατηφόρα Οι νευρώνες μου Αναρριχητικά σχοινιά που Μπλέχτηκαν μεταξύ τους Και πια δεν ξέρω