Disability: “Λογοτεχνία και τραύμα” της Μαρίας Λιάκου
Λογοτεχνία και τραύμα Υπάρχουν λεκτικά σύνολα που δεν διασώζουν εξαρχής. Το τραύμα δύσκολα προσδιορίζεται και δύσκολα κοινωνείται ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό. Επιπλέον, το
29/03/2026
Λογοτεχνία και τραύμα Υπάρχουν λεκτικά σύνολα που δεν διασώζουν εξαρχής. Το τραύμα δύσκολα προσδιορίζεται και δύσκολα κοινωνείται ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό. Επιπλέον, το
Άσυλο – ΙΙ Εδώ παράδωσε την τόση ολίγη σου δύναμη, ψυχή μου, ανάπηρη, φτωχούλα, που κάποτε σε πίστευα αθάνατη, να επιστρέψω στον πραγματικό, σημερινό μου
Καταβάσεις Εκεί Στο απόκρημνο της σπονδυλικής μου στήλης Στην τραχιά της κατηφόρα Οι νευρώνες μου Αναρριχητικά σχοινιά που Μπλέχτηκαν μεταξύ τους Και πια δεν ξέρω
Επέμβαση Δεν θα πονέσει. Σ’ έχουν διαβεβαιώσει. Δεν θα πονέσει. Τα μαλλιά ξεφεύγουν σαν μικροί ήχοι απ’ τον πλαστικό σκούφο σου. Ο διάφανος σωλήνας σε
Δεκανίκι Δεν κρατάω λύσεις. Κρατάω βάρδιες. Στέκομαι δίπλα σου όταν το μυαλό σου αφρίζει κι οι λέξεις σπάνε πριν γίνουν φωνή. Δεν σε ηρεμώ. Σε
Ένα βήμα κάθε μέρα (απόσπασμα) …Πριν ακόμη στερηθεί τον ίδιο της τον εαυτό, δυσκολευόμουν να ανεχθώ την αδυναμία της, τη μειωμένη αντοχή της στον σωματικό