“Χ” της Μαριάννας Πλιάκου
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ SATIE[1] Δύο ώρες με το καράβι, άλλες δυόμιση με το αυτοκίνητο, και φτάνεις στην κοπεγχαγική Honfleur, όπου γεννήθηκε ο Satie. Στο λιτό ομώνυμο μουσείο ακούς τις Γυμνοπαιδίες, τις Gnossiennes. Ο επαναληπτικός, μινιμαλιστικός τους ήχος γρήγορα συντονίζεται στους καρδιακούς κτύπους, για να τους εκβιάσει τελικά στη δική του αφήγηση. Μουσική-ρητορική, που παραμένει γοητευτική […]
“Τι” του Τόλη Νικηφόρου
ΤΙ τι σκοτεινό ποτάμι η μνήμη για να πνιγείς ή ν’ ανασάνεις ν’ απλώσεις ένα χέρι στο κενό τι μουσική πάνω στους τάφους και τι πολύχρωμα φορέματα τι θρίαμβος της καρδιάς πικρός σαν ένα χάραμα με δίχως φως σαν ένα σούρουπο με δίχως νύχτα σαν μια ζωή τι άδειος ουρανός η μνήμη κόκκινο σύννεφο που […]
Οι υπαρξιακοί προβληματισμοί και το ποιητικό βίωμα στο έργο του Γιώργου Παναγιωτίδη
Ο Γιώργος Παναγιωτίδης στα δύο βιβλία του Τέσσερις ποιητικές συνθέσεις (.e poema.. 2018) και Συμφωνίες (.e poema.. 2021) συγκεντρώνει το σύνολο του ποιητικού του έργου από το 1985 έως το 2015. Μια τριαντάχρονη διαδρομή στα ποιητικά πράγματα με την κατάθεση ιδιαίτερης γραφής που συνιστά κράμα ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας και συγγραφικής γνώσης, φιλοσοφικού στοχασμού και λυρισμού, ποιητικών […]
Εκεί στον κήπο με τα ρόδα: Έξι μεσαιωνικά ποιήματα προσκυνητών και τροβαδούρων
Η ποίηση του Μεσαίωνα έχει ιδιαίτερα στοιχεία: διαπνέεται από λυρισμό και η θεματολογία της είναι ξεχωριστή. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματά της είναι το ποίημα των αρχών του 14ου αι. “Η παρθένος πλαγιάζει στον χερσότοπο” (Maiden in the mor lay), η μουσική του οποίου έχει χαθεί και οι στίχοι του θεωρούνται από τους πιο […]
“Ωδή για τους Λουδίτες” του Λόρδου Μπάιρον
ΩΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΥΔΙΤΕΣ (Λόρδου Μπάιρον)* I. Νέοι κι αγέρωχοι στη θάλασσα τραβούν, Πνιγμένη η Λευτεριά τους μες στο αίμα, Κι εμείς, κι αυτοί μπορούν, Πεθαίνοντας στη μάχη να σωθούν, Όχι πια βασιλιάδες, ο Λουντ με στέμμα! II. Κι όταν θα φτιάξουμε γερό ιστό, Αντί σαΐτα σπαθί θε να κρατούμε, Το ξέρουμε πως […]
“Δρόμος από γάλα” της Στέργιας Κάββαλου
7[1] Για να της δείξω τη θάλασσα ξεκίνησαμα το χέρι μου πήγε στον ουρανό«κοίτα τον ουρανό πόσο γκρι»μα το χέρι μου πήγε στη θάλασσα.αν δεν ήταν το βουνό στη μέσηνα χωρίζει τον ορίζονταμπορεί και να της μάθαιναότι οι πνιγμένοι είναι φτιαγμένοι για να πετούν.Το Δρόμος από γάλα είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Στέργιας Κάββαλου που πέφτει […]
“Κι άφησα μόνο μία λέξη” της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη
ΚΙ ΑΦΗΣΑ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ Άλλαζα τη σειρά των γραμμών. Άλλαζα τη σειρά των λέξεων. Άλλαζα τη σειρά των στροφών. Πρόσθετα, αφαιρούσα λέξεις, προτάσεις, ολόκληρες στροφές, Μα εκείνο έμενε λειψό. Έσβηνα κι έσβηνα. Άφησα μόνο μία λέξη, αποφασισμένη να διασχίσει τη νοητή γραμμή. Εκεί που φαίνεται πως ακουμπά ο ουρανός σου με τη θάλασσά μου. […]
Δύο ποιήματα της Joelle Taylor
Νικήτρια του φετινού ποιητικού βραβείου T. S. Eliot, η Τζοέλ Τέιλορ (Joelle Taylor) με την ανδρόγυνη εμφάνιση είναι ποιήτρια ακτιβίστρια «με τη γροθιά υψωμένη» και θεατρική συγγραφέας. Πρωταθλήτρια στη slam poetry και ιδρύτρια του SLAMbassadors UK, δουλεύει κάθε χρόνο με χιλιάδες νέους ανθρώπους σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Ως ποιήτρια, καταφέρεται εναντίον οτιδήποτε χωρίζει τους […]
“Χρώματα φθινοπωρινά” της Μαρίας Σκουρολιάκου
ΧΡΩΜΑΤΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΑ Κουρνιάζει τ’ όνειρο στα παιδικά φυλλώματα. Στην πίστη την αμόλυντη πεπερασμένου χρόνου. Κόβει φωνές αγριολούλουδα, ψωμί και μέλι τις ταΐζει. Με χθεσινές ψυχές παίζει κρυφτό, σε Κυριακές που έχουν μισέψει. Ισημερία φθινοπωρινή στο σώμα φέγγει. Στων βράχων του τις ερημιές γράφουν συνθέσεις τα πουλιά κι ακοίμητα νερά, τραγούδια λεν αρχέγονα, Σβήνουνε με τη […]
“Τα κτήματα των κίτρινων ρόδων” της Λέλης Μπέη
Ο θάνατος είναι έτσι κι αλλιώς μικροσκοπικός («Η ενδοχώρα») Τα κτήματα των κίτρινων ρόδων της Λέλης Μπέη είναι μια ποιητική συλλογή που κοσμείται με έξι σχέδια του Μανόλη Κορρέ. Αυτά καθαυτά τα Κτήματα των κίτρινων ρόδων (ρόδων που δεν είναι κόκκινα, ροζ ή λευκά, δεν έχουν δηλαδή πάθος ή αγάπη), σαν τόπος, βρίσκονται εκεί όπου η μνήμη επισκέπτεται τον […]