Σε πρώτη δημοσίευση: “Τιτανομαχίες” της Ζωής Κωνσταντίνου
Τιτανομαχίες Τρέχει μέσα σου άτσαλο μικρό παιδί Ρίχνεται στον τοίχο και γελά Με το βλέμμα του πετά μακριά Πάει να κλείσει στη μικρή του χούφτα τον ενήλικα που κάποτε ήτανε Μα ο ενήλικας το τσάκισε Γιατί τα μεγάλα τρώνε τα μικρά και στο παιδί μείναν μονάχα τ’ άκρα σου που τίναζε σε μια ύστατη προσπάθειά […]
“Συνέβη” της Ιωάννας Καραμαλή
Είναι κάποιες στιγμές που η έμπνευση βρίσκει τον ποιητή ή, σύμφωνα με τον Τίτο Πατρίκιο, τον βρίσκει η ποίηση και τότε γράφεται το ποίημα. Πολλές φορές, ο ίδιος ο ποιητής δεν ξέρει πώς έγινε. Δεν είχε σκοπό να γράψει το συγκεκριμένο ποίημα, αλλά κάτι τον κέντρισε και το έγραψε. Δεν ήταν κάτι προγραμματισμένο. Απλά συνέβη. […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Σκοτάδι” της Μαρίας Σταυροπούλου
Σκοτάδι Τα βράδια φοβάμαι να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου Ένα μαύρο πουλί στέκει στο προσκεφάλι μου Κρώζει κάτι ακατάληπτα λόγια στο αυτί μου Δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει και τα μεταφράζω όπως θέλω εγώ Λέω ότι λέει πως δεν θα ξυπνήσω το πρωί και τρομάζω Δεν θέλω να πεθάνω Οι άνθρωποι δε με αγαπούν […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Στον Roni Bou Saba” της Ευαγγελίας Τάτση
Στον Roni bou Saba Ίσως γιατί κάπως πρέπει να μεταφράσεις τη λέξη πατρίδα όταν φεύγεις απ’ την πατρίδα με μια και μόνο λέξη που να σημαίνει τα σπίτια της και την στάχτη από τα σπίτια της να σημαίνει θάλασσα και γεύση από τη θάλασσα και από τη κρασί της μαζί να σημαίνει καπνός και θάνατος […]
Το ποίημα των τελευταίων 50 ετών: “Μνήμη Αμμοχώστου” της Νίκης Κατσαούνη
Μνήμη Αμμοχώστου Κι ύστερ’ ανοίγει τα παράθυρα και μπαίνει. Αγκάλες ήλιου και κλωνάρια φεγγαριού μεσ’ στα σεντόνια τα σκορπάει κι ευωδιάζουν σαν άστρα σε λιβάδια τ’ ουρανού. Κι ύστερα κλείνει τα παράθυρα και μένει. Μελτέμι μέντας που ξεστράτισε γι’ αλλού κι άλλαξε γνώμη, «εδώ μ’ αρέσει», λέει μοιάζει σαν θάλασσα, σαν μύθος του βυθού, που […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Κρύπτες από δάφνη” του Ηλία Γεωργιάδη (απόσπασμα)
Κρύπτες από δάφνη ΙΙ (απόσπασμα) …”εδώ δεν υπάρχει ζάχαρη ούτε καμπυλότητα μοναχά κατάλευκη πυκνότητα εδώ φυτρώνουν μόνο κάτι χούφτες σαν περιστύλια από ψαράδες που μετανοημένοι σιώπησαν αν προσευχηθείς και τα δάκτυλα ανοίξουν θα πέσουν πάνω στις φρέσκιες νιφάδες κομμάτια άρκευθου που κάθε χρόνο κεντούν και έπειτα διυλίζουν το μωσαϊκό που γεμίζει τα ίδια κενά ρήγματα […]
Σφηνάκια του Σεπτέμβρη (τρία ποιητικά βιβλία)
«Αρχαίος πίθηκος» της Χλόης Κουτσουμπέλη Το πιο ώριμο μέχρι στιγμής ποιητικό βιβλίο της Χλόης κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Πόλις. Γραμμένο στο δοκιμασμένο εκφραστικό στιλ της ποιήτριας, συνδυάζει αριστοτεχνικά υπερρεαλιστικά στοιχεία με πικρό χιούμορ για να περιγράψει ρηγματώδεις καταστάσεις, ιδίως εκείνες που αφορούν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Τα ποιήματα που περιέχει εντυπώνονται με το […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Ο σταυρός στην πλαγιά υποδεικνύει τόπο μαρτυρίου” του Σπύρου Γούλα
Ο σταυρός στην πλαγιά υποδεικνύει τόπο μαρτυρίου Κι όμως από ένα σημείο και μετά η αγωνία οφείλει να είναι εθελούσια και ας σημαίνει αυτό πως πας γυρεύοντας πως ψάχνεις τον μπελά σου. Δεν πειράζει αν όλα σού πάνε καλά θα βρεις εσύ έναν αγώνα η αρένα λειτουργεί και αργίες και Κυριακές πρωί Θεέ μου, τόσο […]
Ο εφήμερος ναός της στιγμής (για το βιβλίο «Το άρρωστο ζώο» της Κατερίνας Μαρδακιούπη)
Πρώτη εμφάνιση της Κατερίνας Μαρδακιούπη με δικό της βιβλίο στα γράμματα, και είναι μια εμφάνιση πραγματικά εντυπωσιακή. Η Κατερίνα έχει πετύχει υψηλό βαθμό διύλισης της στιγμής, στέκοντας σε αυτήν για να την παρατηρήσει και ερμηνεύοντάς την σε μεταφορικούς όρους που δημιουργούν γέφυρες τόσο με το πραγματικό όσο και με το φανταστικό. Το αποτέλεσμα είναι γοητευτικό, […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Γέρμα” του Γιώργου Δουατζή
Γέρμα Ζούσε μακριά από τα όνειρα κι είχε ώμους τιτάνιους ν’ αντέχει το βάρος του κενού. Έγερνε σαν σκιά, όπως η δειλινή του ώρα, και ήταν δύσκολη η ματιά στον διπλανό, μ’ όλο που δίψαγε για μοιρασιά. Ήξερε, σ’ αυτό το γέρμα και το βάρος του κρυβόταν ολόκληρη η ύπαρξή του. Δεν ήξερε ότι με […]