Με τη δωροθήκη της Μεταφυσικής, της Διακειμενικότητας και της Τέχνης – “Το τραγούδι των Ινουίτ” της Λίλιας Τσούβα
Το νέο βιβλίο της Λίλιας Τσούβα, “Το Τραγούδι των Ινουίτ”, είναι ένα σύντομο, περιεκτικό και έντεχνο έργο, που συμπηγνύει 16 διηγήματα σε μια ενιαία θεώρηση. Και στο βιβλίο αυτό φαίνονται τα ακριβά εφόδια της πνευματικής σκευής της συγγραφέως, η καλλιτεχνική φύση και η εντυπωσιακή ευρυμάθειά της. Εννοιολογικά, από το πρώτο ήδη διήγημα τη γκέισα Μάικο, […]
“Δρόμος από γάλα” της Στέργιας Κάββαλου
7[1] Για να της δείξω τη θάλασσα ξεκίνησαμα το χέρι μου πήγε στον ουρανό«κοίτα τον ουρανό πόσο γκρι»μα το χέρι μου πήγε στη θάλασσα.αν δεν ήταν το βουνό στη μέσηνα χωρίζει τον ορίζονταμπορεί και να της μάθαιναότι οι πνιγμένοι είναι φτιαγμένοι για να πετούν.Το Δρόμος από γάλα είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της Στέργιας Κάββαλου που πέφτει […]
“Κι άφησα μόνο μία λέξη” της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη
ΚΙ ΑΦΗΣΑ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΛΕΞΗ Άλλαζα τη σειρά των γραμμών. Άλλαζα τη σειρά των λέξεων. Άλλαζα τη σειρά των στροφών. Πρόσθετα, αφαιρούσα λέξεις, προτάσεις, ολόκληρες στροφές, Μα εκείνο έμενε λειψό. Έσβηνα κι έσβηνα. Άφησα μόνο μία λέξη, αποφασισμένη να διασχίσει τη νοητή γραμμή. Εκεί που φαίνεται πως ακουμπά ο ουρανός σου με τη θάλασσά μου. […]
“Γόνιμες μέρες” της Τζούλιας Γκανάσου
Μια γραφή που τρέμει. Αυτή είναι η πρώτη αίσθηση που αποκόμισα από τις Γόνιμες μέρες, σε συνδυασμό με μια ιδιότυπη προσέγγιση της συγγραφέα στα διάφορα λογοτεχνικά είδη. Πρόκειται σαφώς για νουβέλα, είναι όμως μόνο αυτό; Θα φανεί στην πορεία. Στις Γόνιμες μέρες ξετυλίγεται μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου σε καταστολή ένας ιδιόμορφος μονόλογος: παρόλο που δεν είναι σε […]
“Το κόκκινο και το φαιό” του Maurice Attia
Γεννημένος στο Αλγέρι, ο Μωρίς Αττιά είναι ένας σύγχρονος συγγραφέας, από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του γαλλικού νουάρ, που παράλληλα εργάζεται ως ψυχίατρος – ψυχαναλυτής. Στα προηγούμενα βιβλία του, Μαύρο Αλγέρι, Κόκκινη Μασσαλία, Παρίσι Μπλουζ και Λευκή Καραϊβική, πρωταγωνιστής ήταν ο Πάκο Μαρτίνεθ. Και σε αυτό κεντρικός ήρωας είναι πάλι ο Πάκο, που εργάζεται, πλέον, όμως, ως δημοσιογράφος και […]
Δύο ποιήματα της Joelle Taylor
Νικήτρια του φετινού ποιητικού βραβείου T. S. Eliot, η Τζοέλ Τέιλορ (Joelle Taylor) με την ανδρόγυνη εμφάνιση είναι ποιήτρια ακτιβίστρια «με τη γροθιά υψωμένη» και θεατρική συγγραφέας. Πρωταθλήτρια στη slam poetry και ιδρύτρια του SLAMbassadors UK, δουλεύει κάθε χρόνο με χιλιάδες νέους ανθρώπους σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Ως ποιήτρια, καταφέρεται εναντίον οτιδήποτε χωρίζει τους […]
“Κάτι κρυφό μυστήριο” της Καρολίνας Μέρμηγκα
Μόνος εκεί ψηλά, μια μικρή στητή φλόγα απ’ εκείνες που δεν σβήνουν στα ρεύματα, που για κάποιο λόγο παραμένουν αναμμένες, να ψάχνεις στο ανοιχτό θαλάσσιο τοπίο που απλωνόταν μπροστά σου για έναν ιστό πολεμικού πλοίου που να έρχεται για σένα. (…) Αν και τίποτα το ιδιαίτερο δεν είχε η όψη σου, ένας συνηθισμένος άντρας είσαι, […]
Τα όμορφα βιβλία όμορφα καίγονται
Λίγο πριν από την αλλαγή του έτους, συζητήθηκε αρκετά η καύση στη Χαλκίδα του βιβλίου του Ευγένιου Τριβιζά Όχι! Δεν θα μας μπείτε στη μύτη, που έχει στόχο την προστασία των παιδιών από την πανδημία. Πιο συγκεκριμένα, το βιβλίο περιέχει ένα παραμύθι για τον στρατηγό Κόβιντ-19 τον Μικροπρεπή που βοηθά τους εξωγήινους μυρμηγκοφάγους να καταλάβουν τον πλανήτη Γη. Διανεμήθηκε δωρεάν στα […]
Στις πολιτείες του κόσμου: Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές του Γιώργου Σεφέρη
Λόγω της δουλειάς, αλλά και εξαιτίας του ανήσυχου χαρακτήρα του, ο Γιώργος Σεφέρης ταξίδευε συχνά και πέρασε πολλές γιορτές στις μεγάλες πολιτείες του κόσμου, καθώς αυτός ο τρόπος ζωής τον βοηθούσε να ξεφεύγει από την πιεστική πραγματικότητα. Το 1931 δουλεύει στη πρεσβεία του Λονδίνου και νοικιάζει ένα σπίτι στο οποίο συγκατοικεί με μια ηλικιωμένη γυναίκα […]
Σφηνάκια του Δεκέμβρη
ΠΡΟΛΕΤΕΡΚΑ ΤΗΣ FLEUR JAEGGY Είναι σπάνιο να διαβάζει κανείς ένα κείμενο που δημιουργεί τόσο λίγες συνδέσεις ανάμεσα στο τρίπτυχο συγγραφέας-κείμενο-αναγνώστης. Το Προλετέρκα είναι ένα από τα πλέον εσωστρεφή πράγματα που έχω διαβάσει τελευταία, βαθιά και αποκλειστικά προσωπικό, με τον εξωτερικό κόσμο να εμφανίζεται σαν θολό φόντο κάπου στο βάθος και σχεδόν καμία προσπάθεια της συγγραφέα να προσεγγίσει τον οποιονδήποτε. […]