«Το να διδάσκεις ελληνικά σημαίνει να αντικατοπτρίζεσαι στο σύμπαν. Σημαίνει να διαχωρίζεις, να βγαίνεις και να ξαναμπαίνεις στο χρόνο, γνωρίζοντας εντέλει την πραγματική του φύση.
Θα αρχίσω με την αναφορά στη διάρθρωση του βιβλίου της Αναστασίας Χρυσαφίδου Πιο πέρα από το πέρα (εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 2024), γιατί είναι σημαντική για τον
Προσδοκώ ανάστασιν ζωντανών Μετά το «Έξοδα νοσηλείας (2020), που τιμήθηκε με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για έργο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε
Συγκλονισμός, αποτροπιασμός, εναργής εναλλαγή ανάμεσα στη συμπάθεια και την απέχθεια, καθώς παρακολουθούμε το εκκρεμές της ανθρώπινης συνθήκης να κινείται αμείλικτο μεταξύ του ρόλου του θύματος
Α. «Θηρίο ή θεός» της Διώνης Δημητριάδου Οι (συγ)χρονισμοί είναι σημαντικοί, ακόμη και στη λογοτεχνία. Με αυτή την κάπως βαρύγδουπη φράση, θέλω να πω ότι
Βασικό χαρακτηριστικό στη γραφή της Ευσταθίας Δήμου, στις 32 μικροαφηγήσεις του Λευκού τοπίου (εκδόσεις Ενύπνιο, 2024), είναι μια κατάσταση μεταιχμιακή ή μια καθοριστική στιγμή. Στην