Σε πρώτη δημοσίευση: “Εγώ ως αύριο” της Afize Seferi-Gjikondi
Εγώ ως αύριο Το αύριο δεν αρχίζει αύριο. Αρχίζει από το «προχθές». Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, από τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς και το οικογενειακό μας περιβάλλον προβάλλουν πάνω στο νεογέννητο βλέμμα μας τις δικές τους προσδοκίες, τα όνειρα και τις ανησυχίες τους. Μεγαλώνουμε μέσα σε μια κοινωνία και σε μια πολιτική […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αλαφροΐσκιωτος” της Νίκης Μουντράκη
Το ’νιωθα εγώ πως στη σκιά ενός εντόμου βύζαξε. Νεράιδες και αερικά στα νανουρίσματά του. Κι ας λέγανε πως η μάνα του έχασε τις μέρες και πήρε κάμποσες κι απ’ τον δέκατο μήνα. «Πανέμορφο, ξανθό μωρό σαν τον άγγελο». Όσο μεγάλωνε όμως, τόσο φαινόταν πως δεν ήταν σαν τους άλλους. Στο σχολειό δεν τα ’παιρνε […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Ανοίκεια” της Κατερίνας Καρασούλα
Ανοίκεια Δύσκολους καιρούς εισπράττω ανόρεχτα. Πώς μυρίζουν; Tην ευωδία της άνοιξης στην απογοήτευση, το αεράκι της τραγουδισμένης θάλασσας στο δάκρυ, το απαλό άγγιγμα στον πόνο, την αποξηραμένη ανθοδέσμη στην αγάπη, την μυρωδιά του σπιτιού στη μοναξιά. Δεν μυρίζει εδώ πια καλούς ανθρώπους.
Σε πρώτη δημοσίευση: “Μελαγχολική αργία” της Αρίστης Τρεντέλ
Μελαγχολική Αργία Στον Γ. Β. Παρασκευή σήμερα και Μεγάλη μάλιστα αργία στην Αλσατία χάρη στην Ιστορία λαμπρή γιορτή η Πασχαλινή εδώ και εκεί Καλή Ανάσταση έτσι την ξάφνιασε από εκεί την είχε εντελώς ξεχάσει μαζί με το μυστήριο της ζωής και τη λέξη μαζί Αγία Παρασκευή εδώ στο τηλέφωνο είχε πει μα […]
“Όταν τα χέρια σιωπούν…” της Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου
Αγαπημένα μου χέρια, Χέρια της αφής, του δέρματος, των ζωντανών και των νεκρών, αν σας έχουν απομείνει ακόμη λίγα χάδια, διαβάστε αυτή την επιστολή. Από όλο μου το σώμα, εσάς αγαπώ περισσότερο. Έχω ανάγκη την άφατη ομορφιά των χαδιών σας. Γίνομαι επαίτης για το άγγιγμά σας και για το κράτημα της έμπνευσής μου. Το ξέρω: […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Χαμένες λέξεις” της Αλεξάνδρας Κερασαρίδη
Χαμένες λέξεις Χάθηκαν οι λέξεις Οι περισσότερες σκόρπισαν στον άνεμο πουλιά τρομαγμένα Κάποιες χώθηκαν στη γη μικρά χαρακώματα έσκαψαν απ’ τις ρίζες γύρω των φυτών Όσες ήξεραν κολύμπι κι είχαν τη σπάνια ικανότητα των αμφίβιων προτίμησαν να βυθιστούν στης θάλασσας τη μήτρα. Βουβό τώρα το στόμα. Πώς να γράψω; Αλεξάνδρα Κερασαρίδη
Σε πρώτη δημοσίευση: “Η ήττα” της Νίκης Μουντράκη
Η ήττα Μετά το πανηγύρι όλα άνω κάτω πεταμένα ποτήρια με κρασί μισογεμάτα πιάτα. Γάτες και σκύλοι εξαφανισμένοι προ πολλού. Σε λίγο θα χαράξει ο ξέφρενος χορός θα εξατμιστεί το πηγαινέλα των μικρών παιδιών το αθώο τους παιγνίδι κάτω από τα τραπέζια. Θα ξεχαστούν το φλερτ, οι πιστολιές και τα πυροτεχνήματα. Θα μείνει μια γεύση […]
Disability: “Θάλαμος με θέα” του Ν. Γ. Λυκομήτρου
Θάλαμος με θέα “No bathrooms but beautiful view. […] I don’t think there’s a hospital with a better view”. Κυριάκος Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός, Γενικό Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά», 2 Απριλίου 2026 Τα έμαθες, Πατέρα; Στο «Μεταξά» έχει την καλύτερη θέα απ’ όλα τα νοσοκομεία. Το είπε κι ο Πρωθυπουργός. Πού να το φανταστώ. Θυμάσαι, Πατέρα, στο […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Κόκκινο υφάδι” της Νίκης Μισαηλίδη
Κόκκινο υφάδι Το φόρεμα του έρωτα υφαίνω προσεκτικά, υφάδι το υφάδι, κλωστή την κλωστή στο χρώμα του κόκκινουˑ φως στο φεγγάρι. Με τα μαργαριτάρια του ουρανού έπαιζα κρυφτό και κυνηγητό, κι οι ανεμώνες πλεγμένες σε στεφάνι καθρεφτίζονταν στη θάλασσα. Αντίσταση στον άνεμο, στη θύελλα της σιωπής, στο μαύρο και στο γκρι, κάθε φως αγκάλιαζε τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Μισό” της Κατερίνας Καρασούλα
Μισό Μισό κορμί περιφέρεται ακούραστο, το βλέπεις ολόκληρο, το άλλο μισό χαμένο σε όνειρο. Μέσα σ ένα λεπτό μοιράστηκε εσκεμμένα, εκδικητικά, παράλογα. Είναι η παύση ενός κορμιού που έμεινε μόνο. Πόδια μηχανικά, βλέμμα κενό, ούτε θλίψη,ούτε χαρά. Χαμόγελο καρικατούρα, ένας παλιάτσος θα το ζήλευε. Αγωνίστηκες να ενώσεις τα δύο ημισφαίρια, ικέτεψες, γονάτισες, ρεζιλεύτηκες. Τώρα πια […]