Σε πρώτη δημοσίευση: “Χαμένες λέξεις” της Αλεξάνδρας Κερασαρίδη
Χαμένες λέξεις Χάθηκαν οι λέξεις Οι περισσότερες σκόρπισαν στον άνεμο πουλιά τρομαγμένα Κάποιες χώθηκαν στη γη μικρά χαρακώματα έσκαψαν απ’ τις ρίζες γύρω των φυτών Όσες ήξεραν κολύμπι κι είχαν τη σπάνια ικανότητα των αμφίβιων προτίμησαν να βυθιστούν στης θάλασσας τη μήτρα. Βουβό τώρα το στόμα. Πώς να γράψω; Αλεξάνδρα Κερασαρίδη
Σε πρώτη δημοσίευση: “Η ήττα” της Νίκης Μουντράκη
Η ήττα Μετά το πανηγύρι όλα άνω κάτω πεταμένα ποτήρια με κρασί μισογεμάτα πιάτα. Γάτες και σκύλοι εξαφανισμένοι προ πολλού. Σε λίγο θα χαράξει ο ξέφρενος χορός θα εξατμιστεί το πηγαινέλα των μικρών παιδιών το αθώο τους παιγνίδι κάτω από τα τραπέζια. Θα ξεχαστούν το φλερτ, οι πιστολιές και τα πυροτεχνήματα. Θα μείνει μια γεύση […]
Disability: “Θάλαμος με θέα” του Ν. Γ. Λυκομήτρου
Θάλαμος με θέα “No bathrooms but beautiful view. […] I don’t think there’s a hospital with a better view”. Κυριάκος Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός, Γενικό Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά «Μεταξά», 2 Απριλίου 2026 Τα έμαθες, Πατέρα; Στο «Μεταξά» έχει την καλύτερη θέα απ’ όλα τα νοσοκομεία. Το είπε κι ο Πρωθυπουργός. Πού να το φανταστώ. Θυμάσαι, Πατέρα, στο […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Κόκκινο υφάδι” της Νίκης Μισαηλίδη
Κόκκινο υφάδι Το φόρεμα του έρωτα υφαίνω προσεκτικά, υφάδι το υφάδι, κλωστή την κλωστή στο χρώμα του κόκκινουˑ φως στο φεγγάρι. Με τα μαργαριτάρια του ουρανού έπαιζα κρυφτό και κυνηγητό, κι οι ανεμώνες πλεγμένες σε στεφάνι καθρεφτίζονταν στη θάλασσα. Αντίσταση στον άνεμο, στη θύελλα της σιωπής, στο μαύρο και στο γκρι, κάθε φως αγκάλιαζε τη […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Μισό” της Κατερίνας Καρασούλα
Μισό Μισό κορμί περιφέρεται ακούραστο, το βλέπεις ολόκληρο, το άλλο μισό χαμένο σε όνειρο. Μέσα σ ένα λεπτό μοιράστηκε εσκεμμένα, εκδικητικά, παράλογα. Είναι η παύση ενός κορμιού που έμεινε μόνο. Πόδια μηχανικά, βλέμμα κενό, ούτε θλίψη,ούτε χαρά. Χαμόγελο καρικατούρα, ένας παλιάτσος θα το ζήλευε. Αγωνίστηκες να ενώσεις τα δύο ημισφαίρια, ικέτεψες, γονάτισες, ρεζιλεύτηκες. Τώρα πια […]
Σε πρώτη δημοσίευση, τέσσερα ποιήματα του Πασχάλη Κατσίκα
ΠΡΑΣΙΝΑ ΟΝΕΙΡΑ Σκύβω να πιώ νερό από το λάστιχο Τα δάχτυλα ποτίζω των ποδιών μήπως πετάξουν ρίζες Ρίχνω και στις παλάμες Από εκεί, κλαδιά και μάτια περιμένω να ανθίσουν Στο τέλος βρέχω το κορμί το φαλακρό μου μέτωπο μουλιάζω Φευ! Όπως ο άνυδρος ποιητής όταν βρεθώ κάτω απ’ τη γη ο σπόρος μου όνειρα πράσινα […]
“Γελεκτζήδες” της Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου – ένα επετειακό διήγημα σε πρώτη δημοσίευση
Νύχτα βαριά, νύχτα δίχως ανάσα και όνειρα. Ξημέρωνε Σάββατο, 10 Απριλίου 1826. Ο Λάμπρος πετάχτηκε από το στρώμα του και άρχισε να απαγγέλλει τον Θούριο. Η νύχτα είχε πια χλομιάσει· το ξημέρωμα πλησίαζε. Άδραξε το κονδύλι και χάραξε σε ένα κομμάτι ξυλοκάρβουνο τους αγαπημένους του στίχους: «ο κόσμος να γλυτώση απ’ αυτήν την πληγή, κι […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Ορφέα σε ψάχνει η μαμά σου” του Κώστα Κρεμμύδα
Ορφέα σε ψάχνει η μαμά σου Che farò senza Orfeo… ―Δεν με ψάχνει, σου λέω… ―Ορφέα Σε ψάχνει η μαμά σου ―Μαμά, με ψάχνεις; ―Πάντα θα σε ψάχνω παιδί μου… Η φωνή της Μαρίας στο λιμπρέτο μιας όπερας Το κοινό ανήσυχο στις καρέκλες του Κάποιοι θα βήξουν αμήχανα και προληπτικά Οι κόμποι πρέπει να λύνονται […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Κλειώ” της Ισμήνης Κωνσταντοπούλου
Κλειώ Το σπίτι της Κλειώς ήταν χτισμένο σε μια χαμηλή πλαγιά ενός από τα πιο μεγαλοπρεπή βουνά της Ελλάδας, τον Ταϋγετο, και αγνάντευε τον Μεσσηνιακό κόλπο με τις ομορφιές του και τα μοναδικά του ηλιοβασιλέματα. Ήταν πανέμορφο. Φιλικά δεμένο με το περιβάλλον και φιλόξενο. Το εσωτερικό του ήταν εξοπλισμένο με όλους τους θησαυρούς της σύγχρονης […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Η καλοσύνη των ξένων” της Νόνης Σταματέλου
Η καλοσύνη των ξένων “Αγαπήθηκα πολύ και ζεστά” μου είπε, όταν απόρησα που είναι μόνη, ωραία γυναίκα κι ερωτεύσιμη. “Με τον Άντριου ζήσαμε έναν μεγάλο έρωτα στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινα δέκα χρόνια. Στην Ελλάδα ήρθα παρά τη θέλησή μου και παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που με τραυμάτισε σωματικά και ψυχικά, η οικογένειά μου δεν ήταν […]