Αγαπημένα μου χέρια,
Χέρια της αφής, του δέρματος, των ζωντανών και των νεκρών, αν σας έχουν απομείνει ακόμη λίγα χάδια, διαβάστε αυτή την επιστολή.
Από όλο μου το σώμα, εσάς αγαπώ περισσότερο. Έχω ανάγκη την άφατη ομορφιά των χαδιών σας. Γίνομαι επαίτης για το άγγιγμά σας και για το κράτημα της έμπνευσής μου. Το ξέρω: σας έχουν κουράσει οι επιλογές μου και οι ατέλειωτες ώρες χορού πάνω στα πλήκτρα του υπολογιστή. Νιώθω πως με εγκαταλείπετε αργά και βασανιστικά. Η τενοντίτιδα έχει απλώσει τα πλοκάμια της. Οι πόνοι είναι αφόρητοι. Ακόμη και μια χαλαρή χειραψία σάς είναι κόπος. Φοβάμαι πως θα χάσω στιγμές αφής και γραφής. Το μυαλό μου δεν συγκρατεί λέξεις και σκέψεις — χωρίς εσάς όλα αιωρούνται στο κενό.
Το τραύμα σας άρχισε όταν, από αριστερόχειρας, έγινα —μετά από πολλές τιμωρίες— δεξιόχειρας μόνο στη γραφή. Μαζί βιώσαμε το δράμα. Θυμάμαι ακόμη τη γεύση του πιπεριού στο στόμα και εσύ, αγαπημένη μου αριστερή παλάμη, το κάψιμο στα δάχτυλα. Η καλλιγραφία υπήρξε μαρτύριο για όλους μας. Οι παρατηρήσεις της δασκάλας και τα βλέμματα των άλλων καρφώνονταν πάνω μας, σαν μικρά καρφιά στο δέρμα και στην ψυχή. Για να σβήσουμε τη ντροπή, καταφύγαμε στην ψηφιακή γραφή.
Η απραξία μάς σκοτώνει. Θα σβήσουμε ανάμεσα σε βελόνες, ζάχαρη, αλεύρι, κάκτους, μολύβια και χαρτιά — κι ανάμεσα στα πλήκτρα που κάποτε χορεύαμε ασταμάτητα. Θυμάστε πόσο όμορφα τα πηγαίναμε με τη μαγειρική, το κέντημα, το πλέξιμο, τη γραφή; Όλοι θαύμαζαν τα έργα μας. Τώρα ο ίδιος αυτός χορός μάς πλήγωσε. Πρέπει να δράσουμε. Ίσως η μόνη λύση να είναι ο ορθοπεδικός και η κορτιζόνη, για να αποφύγουμε το μαχαίρι.
Δεξί μου χέρι, ομολογώ: υπάρχουν στιγμές που σε μισώ, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτε καλά, παρόλο που σε λένε χέρι της δύναμης. Ούτε ένα βιβλίο να κρατήσεις. Με τις τιμωρίες ίσως αδρανήσατε και τα δύο. Ξέρετε πόσο υπέφερα να σκέφτομαι με ποιο χέρι να πιάσω το μολύβι, με ποιο να κάνω τον σταυρό μου; Πόσο πάλεψα να μην ακούω τη φωνή της μάνας: «Πάλι με το χέρι του αντίχριστου γράφεις;»
Σας αγάπησα με πάθος από παιδί — κι αυτό το πάθος ίσως μας οδήγησε στην καταστροφή. Η προσήλωσή μου στους μακρόχρονους στοχασμούς πάνω στη μοίρα μου σας ταλαιπώρησε. Είμαι πεπεισμένη πως είτε εσείς είτε εγώ θα εξοντώσουμε ο ένας τον άλλον. Και μετά τον θάνατό μου, θα παραδοθείτε κι εσείς στη μοίρα της αποσύνθεσης. Δεν γίνεται να σας χαρίσω. Θα με ακολουθήσετε, διπλωμένα στο στήθος μου, στην αιώνια ανάπαυση.
Ζητώ συγγνώμη για όλα — για όσα σας επέβαλα. Αντιδρούσατε με πόνο κι εγώ έμενα ασυγκίνητη. Ήθελα να ευχαριστήσω τους άλλους. Τώρα με τιμωρείτε· αντιστέκεστε και τα δύο. Σας παρακαλώ, στηρίξτε με, αλλιώς θα αναγκαστώ να απαρνηθώ την ποίηση.
Αντίο. Είμαι ερείπιο. Οι βελόνες διαπερνούν το κορμί μου, τα αντιφλεγμονώδη φέρνουν νύστα και κόπωση. Με κυριεύει τρόμος στην ιδέα πως ίσως να μη μπορώ πια να κρατήσω μολύβι και χαρτί.
Προσπαθήστε να με καταλάβετε.
Σας στέλνω το χάδι της σκέψης μου μαζί με ένα λευκό χαρτί…
Ξέρετε πόσο σας αγαπώ,
εργαλεία των εργαλείων.
Χαμόγελα, φιλιά
