Σε πρώτη δημοσίευση: «Α ναι, Ονειρεύομαι» της Κωνσταντίνας Σιαχάμη
Α ναι, Ονειρεύομαι Φυσικά, πέφτοντας μαζί τι βολή οι δυό μας στο κενό το θαύμα πώς μπαίνει απ’ τη μύτη επιτέλους – πνίγεται στα γέλια ένας εύφορος τόπος Μιά μέρα θα σκάσει σα βραχυκύκλωμα η ζωή, θαμμένα στα τέσσερα στα οχτώ τα θαύματα θα μας ξεκάνουν Το δικό σου […]
Disability – “Η Μέδουσα Γοργώ και οι ασπίδες μου” του Απόστολου Παλιεράκη
Η Μέδουσα Γοργώ και οι ασπίδες μου Στ’ αστέρια μου Να αποσύρεται ο ήλιος ενώ περιγράφει η αφή τους συραμμένους όχθους της ακάλεστης τομής σου κι ενώ ριγεί η ύπαρξη στη θέα δύσμορφου ενθύμιου μιας εν υπνώσει άσκησης συνύπαρξης με την ανυπαρξία Η Μέδουσα Γοργώ υπότροπη μέσα κι απέναντι σου στα σπλάχνα σου […]
Disability – “Η Μαρία των ανθών” της Πηνελόπης Αλεξίου (ένα ποίημα σε δύο πράξεις)
Η Μαρία των ανθών Πράξη 1η: ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΑΚΙ Η θεία μου πεθαίνει. Παρακολουθώ τηλεφωνικά τις τελευταίες στιγμές της. Νέα, ειδήσεις, αφηγήσεις τρίτων. Στις 3.05 ψάχνει αντιεμετικό στις 4.10 δεν εχει παλμό στις 4.15 έρχεται το ασθενοφόρο η πίεση χάνεται η θεία σβήνει. Λόγια αναμασώνται βγαίνουν στην ατμόσφαιρα προσβάλλουν τον αέρα κάποιοι λένε θ’ αναπαυτεί άλλοι […]
Disability – “Άνοια με σωμάτια Λούι” της Μάνιας Μεζίτη
Άνοια με σωμάτια Λούι ή μερικές προτάσεις για την ερημιά Μαύρα βότσαλα στην ακτή ο Χιούι, ο Λιούι και ο Ντιούι δίχως τον θείο τους ο Λιούι χωρίς το γιώτα σκέψη που πέταξε λούτρινο αρκουδάκι στα σκουπίδια λεύκα στη μέση του κάμπου για την Κατερίνη η προσοχή που έσπασε κι όμως, ακόμα μου δίνεις εσύ […]
Disability – “Τολμώ” της Μαρίας Ψωμά-Πετρίδου
Τολμώ στη Γεωργία που νίκησε Ξεροί τριγμοί τα βήματά μου στον μακρύ αποστειρωμένο διάδρομο. Αντισηπτικό καταλαμβάνει τα ρουθούνια. Τα παράθυρα όλα κλειστά. Οι λάμπες νέον αντανακλούν στο γυμνό μου κρανίο. Στο βάθος, από μια πλαϊνή μισάνοιχτη πόρτα, ο λύκος ξεπροβάλλει τη μουσούδα του. Από εκεί πρέπει να περάσω για την έξοδο. Οι καμένες φλέβες πυροδοτούν […]
Disability: “Μάχομαι” της Κατερίνας Αθανασοπούλου
Μάχομαι Ξημέρωσε και σήμερα… Άλλη μια μέρα που πρέπει να παλέψω… Με μένα…με τον οργανισμό μου… Μου επιτίθεται…μου απαγορεύει… Γιατί; Τσακώνομαι μαζί του και αυτός μου γυρίζει την πλάτη…με αγνοεί… Θυμώνω… Θυμώνω πολύ… Δεν θα του επιτρέψω να θάψει τα θέλω μου…τις επιθυμίες μου… Επέτρεψα χρόνια τώρα να κάνουν στο κορμί μου τόσα πρέπει. Άντεξα […]
Δύο ποιήματα του Αλέξανδρου Δεδιλιάρη σε πρώτη δημοσίευση
Ασυμβίβαστος Από παλιά ο συμβιβασμός του τσαλάκωνε την αξιοπρέπεια. Πάνε χρόνια πολλά. . . Τώρα κοιτάει στον καθρέπτη το δέρμα του να μαζεύει. Στένεψε κι αυτό πολύ, μαζί με τη ζωή του. Δε συλλογίζεται πια την πείνα του, το νοίκι του, τα τρύπια του παπούτσια, τη σκόνη στα βιβλία του. Μονάχα τα χαμόγελά τους σπάζουν […]
Δύο ποιήματα της Κορίνας Καλούδη
Ο γέρος Σ’ έρημο δρόμο, ένας γέρος περπατούσε μες στη νύχτα κι έλεγε : Δεν έχω Δεν έχω να σου δώσω πια Κι όλο το ίδιο έλεγε Και όλο περπατούσε Αλτσχάιμερ Οι φίλοι κάποτε τη φώναζαν με ένα όνομα που ήτανε δικό της Άγνωστοι τώρα, ζωγραφίζουνε στον τοίχο ακατανόητα σχήματα και φεύγουν Όλη […]
“Ο κύριος Κασινιώτης” του Χρίστου Δάλκου
Ὁ κύριος Κασινιώτης Εἶμαι σὲ μιὰ μακριὰ οὐρὰ ἐκδηλώσεων, περνάω ἀπὸ μία προ-καρέκλα, καὶ εἶναι ἐκεῖ ὁ γνωστός μου κύριος Δεῖνα, ποὺ μοῦ προτείνει ἕνα ροῦχο καὶ μιὰ τσάντα, πρέπει, μοῦ λέει, ἐγὼ νὰ τὰ κρατάω, τ’ ἄφησε, λέει, ἐγὼ νὰ τ’ ἀναλάβω, τὴ θέση του νὰ σιγουρέψῃ στὴν οὐρά, ὁ ἄγνωστός μου κύριος Κασινιώτης. […]
Τρία αδημοσίευτα ποιήματα του Γιώργου Βέη
Χθες Άλλη μια φορά μπόρεσε να δει στο βάθος των ματιών της ολόκληρη την ίδια πολιτεία όπως ακριβώς και πριν πίστεψε τότε ότι ήταν ο τόπος καταγωγής της κι έτσι αποφάσισε να μην αφήσει ποτέ τα μάτια της ούτε καν στον ύπνο του κι άρχισε να ζη εκεί να βλέπει μαζί της τον κόσμο ναι, […]