Σε πρώτη δημοσίευση: “Γυναικοκτονίες” της Κατερίνας Γκιουλέκα
Γυναικοκτονίες από την επίγνωση ως την απόγνωση δυο φωνήεντα δρόμος Τους αγαπήσαμε τους άντρες ξύσαμε με το νύχι μας την αλισάχνη της ψυχής τους όσο και να μάτωναν οι παλάμες μας κρατήσαμε γερά το νήμα τους μη και χαθούν σαν χαρταετοί στους ίσκιους τους κανακέψαμε τους θαυμάσαμε τους ακολουθήσαμε τυφλά τους δοξάσαμε γεωργούς τους πήραμε […]
Disability: “Χειρουργείο ζωής” της Δέσποινας Νάσσου σε πρώτη δημοσίευση
Χειρουργείο ζωής Βουτιά με την πλάτη το βλέμμα στ’ αστέρια αφήνομαι σε αόρατο στρώμα. Τα πλευρά μου διαγράφονται στις παλάμες ο αυχένας γραπωμένος γερά. Να αποφασίσω, τι; Απαλά το τιμόνι να κρατώ γιατί όταν φοβάμαι γαντζώνομαι… Τίποτε δεν ανήκει τα δυο μου χέρια με κρατούν φτάνουν; Θα πρέπει να φτάνουν. Χούφτες ενωμένες να χωρέσω. Να […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Ταρίχευση κραυγής” της Μαρίας Γεωργαλά
Ταρίχευση κραυγής Τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η Ιστορία ταριχεύει τις κραυγές. ………….. “Γυναίκα! Θα σε σκοτώσω. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς O Χορός, γύρω μου, πενθεί. Με καταριέται, όταν κρατώ το νεκρό κορμί σου στα χέρια μου. Ο Χορός, που αν σε άφηνα να ζήσεις, θα με κατασπάραζε ανήλεα με τα ματωμένα του δόντια. Είμαι […]
Σε πρώτη δημοσίευση δύο ποιήματα της Κατερίνας Γιαννακοπούλου
Κουρτίνες Οι μοντέρνες κουρτίνες είναι από μέσα μπλε κι απέξω μαύρες. Ιδανικές για σαλόνια, υπνοδωμάτια, συνειδήσεις. Πετάτε στο μπλε, ανάλαφροι από σύννεφα τύψεων. Την μαύρη πλευρά τους δεν τη διαπερνά ούτε φως ούτε σκέψη. Το καλύτερο προϊόν για το σπίτι σας, το εξοχικό σας, τον εσωτερικό σας κόσμο. Αφήστε έξω ό,τι σας πληγώνει, σας προβληματίζει. […]
Τα ποιήματα της Δευτέρας σε πρώτη δημοσίευση είναι της Μαρίας Μαυράκη
Ο δρόμος με τα παλιά σπίτια Περπατούσα απορημένη πώς βρέθηκε τόσος κόπος ποιος πρώτος σήκωσε το χέρι και έδειξε το σπίτι που πριν απ’ όλα θα γκρεμιστεί Πώς χάσκουν έτσι τα παράθυρα ίδια πληγές με αίμα σε σώμα ταλαιπωρημένο από την αρρώστια του λεπρού Εδώ χάμω έβαζαν το σταμνί με το νερό τους, νερό γλυφό τα […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Εγώ ως αύριο” της Afize Seferi-Gjikondi
Εγώ ως αύριο Το αύριο δεν αρχίζει αύριο. Αρχίζει από το «προχθές». Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, από τον τρόπο με τον οποίο οι γονείς και το οικογενειακό μας περιβάλλον προβάλλουν πάνω στο νεογέννητο βλέμμα μας τις δικές τους προσδοκίες, τα όνειρα και τις ανησυχίες τους. Μεγαλώνουμε μέσα σε μια κοινωνία και σε μια πολιτική […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Αλαφροΐσκιωτος” της Νίκης Μουντράκη
Το ’νιωθα εγώ πως στη σκιά ενός εντόμου βύζαξε. Νεράιδες και αερικά στα νανουρίσματά του. Κι ας λέγανε πως η μάνα του έχασε τις μέρες και πήρε κάμποσες κι απ’ τον δέκατο μήνα. «Πανέμορφο, ξανθό μωρό σαν τον άγγελο». Όσο μεγάλωνε όμως, τόσο φαινόταν πως δεν ήταν σαν τους άλλους. Στο σχολειό δεν τα ’παιρνε […]
Σε πρώτη δημοσίευση: “Ανοίκεια” της Κατερίνας Καρασούλα
Ανοίκεια Δύσκολους καιρούς εισπράττω ανόρεχτα. Πώς μυρίζουν; Tην ευωδία της άνοιξης στην απογοήτευση, το αεράκι της τραγουδισμένης θάλασσας στο δάκρυ, το απαλό άγγιγμα στον πόνο, την αποξηραμένη ανθοδέσμη στην αγάπη, την μυρωδιά του σπιτιού στη μοναξιά. Δεν μυρίζει εδώ πια καλούς ανθρώπους.
Σε πρώτη δημοσίευση: “Μελαγχολική αργία” της Αρίστης Τρεντέλ
Μελαγχολική Αργία Στον Γ. Β. Παρασκευή σήμερα και Μεγάλη μάλιστα αργία στην Αλσατία χάρη στην Ιστορία λαμπρή γιορτή η Πασχαλινή εδώ και εκεί Καλή Ανάσταση έτσι την ξάφνιασε από εκεί την είχε εντελώς ξεχάσει μαζί με το μυστήριο της ζωής και τη λέξη μαζί Αγία Παρασκευή εδώ στο τηλέφωνο είχε πει μα […]
“Όταν τα χέρια σιωπούν…” της Πωλλέτας Ψυχογυιοπούλου
Αγαπημένα μου χέρια, Χέρια της αφής, του δέρματος, των ζωντανών και των νεκρών, αν σας έχουν απομείνει ακόμη λίγα χάδια, διαβάστε αυτή την επιστολή. Από όλο μου το σώμα, εσάς αγαπώ περισσότερο. Έχω ανάγκη την άφατη ομορφιά των χαδιών σας. Γίνομαι επαίτης για το άγγιγμά σας και για το κράτημα της έμπνευσής μου. Το ξέρω: […]