Το ποίημα της Δευτέρας “Στ(ρ)έλλα” της Χριστίνας Οικονομίδου
Στ(ρ)έλλα Ας ξεμπερδεύουμε επιτέλους μ’ ετούτο το σαρκίο που σωρεύει αγωνίες κι ενοχές, κάμαρες άδειες από πόθο (μαυσωλεία μιας κανονικής ζωής). Κι αν ό,τι έπεται προϋποθέτει ό,τι προηγήθηκε αν μας ονοματίζει μόνο ο αγέρας που λυσσομανά αφού, έτσι κι αλλιώς, προστακτικά μας ξεγυμνώνει αποκαλύπτοντας ανυπεράσπιστες τις ρίζες μας. [Θέλω να πω, τα μάτια σου […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Τα παράθυρα θροΐζουν στον αέρα” του Φάνη Παπαγεωργίου
Τα παράθυρα θροΐζουν στον αέρα Τα κύματα κάθε λογής Μεταφέρουν στους θαλάμους τους Κάθε είδους επιβάτη Να επινοεί διαρκώς μια ιστορία Αυτό το λέμε ηχητική και άλγος Γιατί, βεβαίως, πρόκειται για ιστορίες πόνου Έρχονται σαν λυγμοί από τα παράθυρα Εκείνα τα κουβούκλια στεναγμών Κοριτσίστικες κραυγές από τις τέντες Εκείνα τα προικιά που έμειναν θαμμένα […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Τα μυστικά της Βερόνικα” του Νίκου Γαλάνη
[απόσπασμα] …Εδώ περπάτησαν άνθρωποι πολλοί που δεν κατάφεραν ποτέ τους να μιλήσουν Άνθρωποι που αισθάνονται το κρύο δικό τους που αγάπησαν κι εκείνοι που έφτυσαν που έφυγαν κάποτε μεγάλοι θαυμαστοί Άνθρωποι που δεν δείλιασαν στιγμή να προχωρήσουν απάνω στον αφανή πάγο του ρημαγμένου ουρανού τους Κι όταν ο πάγος έσπασε χωρίς κραυγές και θρήνους […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Η άνοιξη σπάει σαν στάμνα” του Αργύρη Παλούκα
Η ΑΝΟΙΞΗ ΣΠΑΕΙ ΣΑΝ ΣΤΑΜΝΑ μπροστά σε διψασμένο οδοιπόρο. Ούτε οι μυρωδιές της, ούτε το λιβάνι, ούτε κανένας που να πεθαίνει και ν’ αναστένεται ούτε τ’ αστεία μας, που έτσι κι αλλιώς παλιώνουν. Μόνο τα χέρια σου ήσυχα μέσα στις τσέπες. Και τα στραβά κυπαρίσσια μες στην κατάφωτη νύχτα. Αργύρης Παλούκας από την ποιητική […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Γι’ αυτόν που δεν αγάπησε ποτέ του καλοκαίρι” του Ορφέα Απέργη
Γι’ αυτόν που δεν αγάπησε ποτέ του καλοκαίρι Το καλοκαίρι είναι πάντα ένα μπαλκόνι απρόσκοπτο. Τα υποστυλώματά του είναι μπράτσα χυτεμένα από πόθο. Τα κάγκελά του έχουνε σκουριάσει και χάσκουνε. Τα τσιμέντα του είναι πυρωμένα και τα διατρέχουνε στρατιές μυρμήγκια πεινασμένα. Οι καρέκλες του είναι όλες από μπλε ατόφιο, από τη στόφα τ’ […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Επιλογές” της Τζίνας Ξυνογιαννακοπούλου
ΕΠΙΛΟΓΕΣ Υπόσταση, απόσταση, διάσταση, παράσταση, ένσταση, έκσταση. Θέμα πρόθεσης ποια στάση σου ταιριάζει. Εξαιρείται η Ανάσταση. Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου από τη συλλογή της Ένας τρόπος (εκδόσεις Κοράλλι, 2023)
Το ποίημα της Δευτέρας: «Ένα ακόμα επανασταστικό πριν το τέλος» της Σοφίας Κουκουλά
Ένα ακόμα επανασταστικό πριν το τέλος Θα σου μιλήσω για τον Σεργκέι. Όμως δεν θα σου πω τίποτα για το χυμένο κρασί πάνω στο ξύλινο τραπέζι Πως μύριζε όλες τις θλίψεις και τα ανάθεμα, που ‘χε προχθές ποτίσει. Για τα χτυπήματα, τα γέλια, όταν τσουγκρίζαμε τα ποτήρια μας και τα τακούνια της, […]
Το ποίημα της Πρωτομαγιάς: «Εντύπωση» του Σρέτσκο Κοσοβέλ
Εντύπωση Μια καταιγίδα από τα νοτιοανατολικά ανοίγει το παράθυρο. Ζεστά αστέρια γκρεμίζονται στο χωράφι. Η άνοιξη. Η άνοιξη. Έξω στο κυανό, ένα χλωμό μάγουλο πήρε χρώμα και το μετάξι θρόισε στην κοιλάδα. Επάνω μας έσπασε ο γαλάζιος ουρανός σε αφράτα σύννεφα. Μετάξι. Σρέτσκο Κοσοβέλ από τη συλλογή του Κονς και άλλα ποιήματα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Διαφημίσεις” του Λεωνίδα Κακάρογλου
Διαφημίσεις Το όνομα του πατέρα Στη διαφήμιση της εφημερίδας Κι από κάτω Υφάσματα, Νήματα, Ψιλικά Ήρθε από την Μικρασία Κι έντυσε την ζωή του με υφάσματα Έδεσε την ζωή του με νήματα Αλλά προπάντων Την κέντησε με ψιλικά Ολόκληρη ζωή με ψιλικά Λεωνίδας Κακάρογλου από τη συλλογή του Η πρωτεύουσα των δακρύων εκδόσεις […]
Το ποίημα της Δευτέρας μετά το Πάσχα: «Στη γυναίκα μου, εν είδει απολογίας που δεν τη συνόδευσα αυτό το βράδυ» της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη
Στη γυναίκα μου, εν είδει απολογίας που δεν τη συνόδευσα αυτό το βράδυ Βγήκα έξω. Μύριζε άνοιξη κι ο ουρανός είχε ένα μπλε βαθύ, σαν την υπόσχεση που δίνουν τ’ ανοιχτά παράθυρα και τ’ αναμμένα φώτα. Ήσουν στο σπίτι, ούτε που ήξερες τι σκεφτόμουν σαν περπατούσαˑ ούτε που ξέρεις πόσο συχνά, σαν περπατώ, κάνω την […]