Disability: Τρία ποιήματα του Heiner Müller
ΠΑΡΑΚΜΗ ΟΔΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ Κάτι με κατατρώει – [Κάτι με τρώει από μέσα] Καπνίζω πάρα πολύ Πίνω πάρα πολύ Πεθαίνω πάρα πολύ αργά. 1981
11/03/2026
ΠΑΡΑΚΜΗ ΟΔΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ Κάτι με κατατρώει – [Κάτι με τρώει από μέσα] Καπνίζω πάρα πολύ Πίνω πάρα πολύ Πεθαίνω πάρα πολύ αργά. 1981
Και το ποίημα σε μετάφραση της Αντιγόνης Κατσαδήμα: ΑΥΤΗ, Η ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ Εκείνο το απόγευμα, μετά το μεσημέρι, όταν η σιωπή βαραίνει από
Δεκανίκι Δεν κρατάω λύσεις. Κρατάω βάρδιες. Στέκομαι δίπλα σου όταν το μυαλό σου αφρίζει κι οι λέξεις σπάνε πριν γίνουν φωνή. Δεν σε ηρεμώ. Σε
Ένα βήμα κάθε μέρα (απόσπασμα) …Πριν ακόμη στερηθεί τον ίδιο της τον εαυτό, δυσκολευόμουν να ανεχθώ την αδυναμία της, τη μειωμένη αντοχή της στον σωματικό
[άτιτλο] Κατάντικρυ πάνω στον τοίχο τον ωχρό τον στέρφο σε πρόχειρο ευτελές χαρτί επιγραφή βαρύνουσας αξίας απλωνόταν: “Σχέδιο διαφυγής” κι ένα καρφί μονάχο και βουβό
Back and forth Πηγαινοερχόταν. Μπρος πίσω, μπρος πίσω. Back and forth μέχρι την άκρη του πεζοδρομίου της μεγάλης λεωφόρου, ως εκεί. Και πριν από την