Το ποίημα της Δευτέρας: “Κωπηλατώντας στο παρελθόν” του Γιώργου Μεταξά
Κωπηλατώντας στο παρελθόν Καθώς τις πίκρες μέτραγες με τ’ ακροδάχτυλά σου τις πονεμένες θύμιζες μπαλάντες του Βιγιόν μα όταν λέξεις σου ‘γραφε στο τζάμι πάνω με κραγιόν αυτή που χρόνια στόλιζε με φως την αρχοντιά σου. Μπορούσες κι άνοιγες φτερά μακριά στην Εσπερία με μία γλώσσα συντροφιά γλυκιά λησμονημένη -στο σπίτι όπου έζησες μικρός αλήθεια […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Αγρανάπαυση” της Ευσταθίας Π.
Αγρανάπαυση τον ρωτώ πώς θα ζήσουμε εδώ που δεν μένει κανένας και δεν φτάνει ούτε ήλιος τραβά την άκρη απ’ το σκοινί που έχει δέσει στον λαιμό μου γυαλίζει το μαχαίρι το μαχαίρι είν’ η λέξη ο λαιμός μου είναι τώρα το πιο γόνιμο χωράφι και του βάζει φωτιά μπήγει φουρφούρι φυσάει κι όλο γίνομαι […]
Το αναστάσιμο ποίημα είναι της Μαρίας Σκουρολιάκου
Δυο χελιδόνια Επίμονη ηχώ σαν άρπα και σαν όρθρος κυκλαδικού πρωινού συμβαίνει άξαφνα στην κάμαρη. Στο μισόφωτο εισχωρεί όψιμη ευωδία μακάριο νερό από παλιά βροχή κοχύλια φυλακτά χνάρι τριαντάφυλλο και θυμαριού σταγόνες. Απ’ το παράθυρο ζεστός νοτιάς στο σώμα έφερε δυο χελιδόνια. Μαρία Σκουρολιάκου από τη συλλογή της Ιδού Εμείς Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, […]
Το ποίημα της Μεγάλης Εβδομάδας είναι της Κατερίνας Μαρδακιούπη
Η γέννηση του άρρωστου ζώου Βρισκόμαστε μέσα στην άνοιξη κρατώ στα χέρια μου ένα τόσο δα προβατάκι λευκό σα θαύμα Τρέχοντας το κρατώ στο απέραντο λιβάδι που απλώνεται ο ήλιος είναι ένα άστρο νεογέννητο στην αγκαλιά του Θεού Κρατώ στα χέρια μου το ζώο που στέκει ακίνητο και με κοιτά γιατί βρισκόμαστε μέσα στην άνοιξη […]
Τα (μαθηματικά) ποιήματα της Δευτέρας είναι του Γιώργου Καλιεντζίδη
Η ποίηση των ορίων Εντός του πεδίου ορισμού μιας συνάρτησης, από το μείον άπειρο, το εγώ, έως το συν άπειρο, το εσύ, ανιχνεύουμε, ιχνηλατούμε τη διακύμανση της επαφής μας με τις λέξεις. Στο τέλος, σαν κατορθώσουμε να φέρουμε εις πέρας αυτή την επαφή, η γραφική της παράσταση, μια απροσδιοριστία του χάους. Ο μαθηματικός ορισμός […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Κάτι” της Μαρίας Γουλιδάκη
Κάτι Καμιά απάντηση δεν μπορεί να με σώσει. Αυτό που ταλανίζει τα πιστεύω μου, να το, μπροστά μου. Πάντα ορθό και κίβδηλο, να με κοιτάζει στα μάτια αναίσχυντο, αισχρό. Η αλήθεια μια πόρνη που με σκισμένα τα ρούχα της ορμάει ν’ αρπάξει τα δικά μου, ν’ αφήσει μόνο τη γλίτσα απ’ τα χέρια της πάνω […]
Το ποίημα της Δευτέρας την Τρίτη: “Ύμνος εις την ελευθερίαν” της Ιωάννας Λεκκάκου
Ύμνος εις την ελευθερίαν Τα πουλιά εγκλωβισμένα κοιτάνε ψηλά και βλέπουν επιτέλους τη στέγη να’χει πετάξει Πάνε τα λέπια τα κεραμιδένια Πάει κι η στέγη, χάθηκε Ανοίγουνε φτερά Ξανοίγονται στον ορίζοντα Φτου ξελευθερία Χαίρε – Χαίρε – Ω Χαίρε ελευθεριά και μετά χάνονται πίσω από τα φτερά της Απτέρου Νίκης. Ποτέ δεν μ’ αφήσαν τα […]
Τα ποιήματα της Δευτέρας: “Πορίμμα” των Μαρία Δαλαμήτρου και Ελένης Σιγαλού
Πορίμμα Να ξημερώνεις σημαίνει να γυρνάς γυμνός απ’ τη μεγάλη νύχτα μισό φεγγάρι να καρφώνει τη στιγμή σφαγή στη νοσταλγία σκιές πουλιά να κελαηδούν το φως της γέννας ήλιος διπλός η πληρωμή παρθένα νίκη. Στα βλέφαρα η μέρα να φυτρώσει. Το αίμα πάλι να κρυφτεί. Ελένη Σιγαλού Πορίμμα Παντού οι άνθρωποι μπορούν να πεθάνου, […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε” της Ελένης Καλαντζή
Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε Σ’ εκείνη την κηδεία πήγα μόνη Στάθηκα στη βροχή Δεν υπήρχε δίπλα μου άλλος κανείς Το χέρι να μου κρατήσει Μαζί μου να θρηνήσει Δεν υπήρχε άλλος τον πόνο μου να νιώσει Μόνο εγώ ήμουν εκεί κι αυτός που κάποτε υπήρξε. Κι αναρωτήθηκα πού πήγαν όλοι; Πώς γίνεται κανένας άλλος […]
Δύο ποιήματα για την Καθαρά Δευτέρα
Λεηλατημένοι Άδεια σώματα ανεμοδούρια σε πασσάλους. Χαρταετοί που ξέφυγαν από παιδιών τα χέρια κι ένα σούρουπο ξεψύχησαν γεννώντας τα αστέρια. Ιωάννα Καραμαλή από τη συλλογή της Συνέβη. εκδόσεις Βακχικόν, 2024 Απόκριες Πετούσε ψηλά, πολύ ψηλά τρόμαζαν οι γονείς του μήπως πέσει στη θάλασσα. Κι αυτό όλο μπλεκόταν στα σύννεφα και αντηχούσε μελωδίες και […]