Τα (μαθηματικά) ποιήματα της Δευτέρας είναι του Γιώργου Καλιεντζίδη
Η ποίηση των ορίων Εντός του πεδίου ορισμού μιας συνάρτησης, από το μείον άπειρο, το εγώ, έως το συν άπειρο, το εσύ, ανιχνεύουμε, ιχνηλατούμε τη διακύμανση της επαφής μας με τις λέξεις. Στο τέλος, σαν κατορθώσουμε να φέρουμε εις πέρας αυτή την επαφή, η γραφική της παράσταση, μια απροσδιοριστία του χάους. Ο μαθηματικός ορισμός […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Κάτι” της Μαρίας Γουλιδάκη
Κάτι Καμιά απάντηση δεν μπορεί να με σώσει. Αυτό που ταλανίζει τα πιστεύω μου, να το, μπροστά μου. Πάντα ορθό και κίβδηλο, να με κοιτάζει στα μάτια αναίσχυντο, αισχρό. Η αλήθεια μια πόρνη που με σκισμένα τα ρούχα της ορμάει ν’ αρπάξει τα δικά μου, ν’ αφήσει μόνο τη γλίτσα απ’ τα χέρια της πάνω […]
Το ποίημα της Δευτέρας την Τρίτη: “Ύμνος εις την ελευθερίαν” της Ιωάννας Λεκκάκου
Ύμνος εις την ελευθερίαν Τα πουλιά εγκλωβισμένα κοιτάνε ψηλά και βλέπουν επιτέλους τη στέγη να’χει πετάξει Πάνε τα λέπια τα κεραμιδένια Πάει κι η στέγη, χάθηκε Ανοίγουνε φτερά Ξανοίγονται στον ορίζοντα Φτου ξελευθερία Χαίρε – Χαίρε – Ω Χαίρε ελευθεριά και μετά χάνονται πίσω από τα φτερά της Απτέρου Νίκης. Ποτέ δεν μ’ αφήσαν τα […]
Τα ποιήματα της Δευτέρας: “Πορίμμα” των Μαρία Δαλαμήτρου και Ελένης Σιγαλού
Πορίμμα Να ξημερώνεις σημαίνει να γυρνάς γυμνός απ’ τη μεγάλη νύχτα μισό φεγγάρι να καρφώνει τη στιγμή σφαγή στη νοσταλγία σκιές πουλιά να κελαηδούν το φως της γέννας ήλιος διπλός η πληρωμή παρθένα νίκη. Στα βλέφαρα η μέρα να φυτρώσει. Το αίμα πάλι να κρυφτεί. Ελένη Σιγαλού Πορίμμα Παντού οι άνθρωποι μπορούν να πεθάνου, […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε” της Ελένης Καλαντζή
Στη μνήμη εκείνου που υπήρξε Σ’ εκείνη την κηδεία πήγα μόνη Στάθηκα στη βροχή Δεν υπήρχε δίπλα μου άλλος κανείς Το χέρι να μου κρατήσει Μαζί μου να θρηνήσει Δεν υπήρχε άλλος τον πόνο μου να νιώσει Μόνο εγώ ήμουν εκεί κι αυτός που κάποτε υπήρξε. Κι αναρωτήθηκα πού πήγαν όλοι; Πώς γίνεται κανένας άλλος […]
Δύο ποιήματα για την Καθαρά Δευτέρα
Λεηλατημένοι Άδεια σώματα ανεμοδούρια σε πασσάλους. Χαρταετοί που ξέφυγαν από παιδιών τα χέρια κι ένα σούρουπο ξεψύχησαν γεννώντας τα αστέρια. Ιωάννα Καραμαλή από τη συλλογή της Συνέβη. εκδόσεις Βακχικόν, 2024 Απόκριες Πετούσε ψηλά, πολύ ψηλά τρόμαζαν οι γονείς του μήπως πέσει στη θάλασσα. Κι αυτό όλο μπλεκόταν στα σύννεφα και αντηχούσε μελωδίες και […]
Το ποίημα της Δευτέρας: [Είμαι προσεκτική με τα πράγματα] της Μαρίνας Μιχαήλ Χρηστάκη
Είμαι προσεκτική με τα πράγματα που είναι εύθραυστα. Τα κρατάω στα χέρια μου όπως ένα κρύσταλλο καθαρό. Διάφανο. Σκύβω και κοιτάζω. Πατάω το κουμπί και αρχίζουν να ξεδιπλώνονται ιστορίες. Θυμάσαι εκείνο το παιδικό παιγνίδι που έμοιαζε με κιάλια; Τοποθετούσαμε έναν χάρτινο δίσκο με φωτογραφίες και κλικ-κλικ οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη. Βάζαμε τα […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Πασχαλίτσες” του Θόδωρου Πετρόπουλου
Πασχαλίτσες Ένας καφές σ’ ένα μπαλκόνι δεν είναι το θέμα. Ούτε μια φωτογραφία. Το θέμα είναι δυο άνθρωποι να μοιραστούν μια γουλιά καφέ ένα γλυκό τριαντάφυλλο να σταματήσει δυο λεπτά τον χρόνο δυο πασχαλίτσες να προσγειωθούν στο πέτο σου ένα μικρό σπουργίτι να τσιμπολογήσει ψίχουλο αγάπης. Αλλιώς ένας καφές είναι ένας καφές. Μια φωτογραφία είναι […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες” της Ευτυχίας Κατελανάκη
Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες κινητό κλειδιά λεφτά καφές. Προστίθεται η βεντάλια το κεφάλι μου το κεφάλι σου ένα στιλό ενίοτε κι ένα πλαν μπι. Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες αν το κεφάλι μου δεν αντέξει. Τα δάχτυλά μας είναι κρεμάστρες όταν καμία νύχτα δεν είναι άγια για τους ανθρώπους […]
Το ποίημα της Δευτέρας: “[χρόνια τώρα στέκομαι μπροστά]” της Ράνιας Καραχάλιου
χρόνια τώρα στέκομαι μπροστά σ’ ετούτο το φόβητρο κουτί, χωρίς να το κουνήσω ρούπι περνούν περαστικοί, με λυπούνται, τόσες μέρες, τόσες νύχτες, προσοχή, μου ρίχνουν κέρματα στο στόμα, μα εγώ δεν είμαι παιχνίδι κουρδιστό, δεν παίρνω μπρος, δεν φεύγωˑ τις προάλλες, μια κυρία που πότιζε τους κήπους, ήρθε κι εμένα να με ποτίσει, έκτοτε, έρχεται […]