Το ποίημα της Δευτέρας “Ποίημα” της Louise Glück
ΠΟΙΗΜΑ Η μέρα και η νύχτα έρχονται χέρι με χέρι σαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που στέκονται μόνο για να φάνε άγρια μούρα από ένα πιάτο διακοσμημένο με σχέδια πουλιών. Ανεβαίνουν το ψηλό χιονισμένο βουνό και στη συνέχεια πετούν μακριά. Εσύ κι εγώ όμως δεν κάνουμε τέτοια πράγματα – Ανεβαίνουμε το ίδιο βουνό· προσεύχομαι […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Το νεύμα” του Απόστολου Παλιεράκη
Το νεύμα Μη φανταστείς πολλά Μια αμμουδιά, ένα λευκό βραχάκι το γαλάζιο να συναντά το γαλάζιο Μη φανταστείς πολλά Ο ένας της δείκτης ήταν που μου ένευε Έλα.. έλα κοντά… πλησίασε Κι ένα χαμόγελό της αχνό πολύ κι αμφίσημο ήταν μαγνήτης… πήγα Μη φανταστείς πολλά Το άπαν μόνο Απόστολος Παλιεράκης από τη συλλογή του […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Επισκέπτες” της Νιόβης Ιωάννου
Επισκέπτες ποτέ δεν σε άκουσα, μητέρα πάντα μιλούσα σε αγνώστους όταν στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη το ξημέρωμα τους άφηνα να εισχωρούν στο δωμάτιο πατώντας στις μύτες των ποδιών μου εσύ στεκόσουν βραχνή κι απροσπέλαστη να ραπίζεις μία-μία τις λέξεις κάτω απ’ τα λουλούδια του προσώπου ίσια η πλάτη, μητέρα η φρίκη συσσωρεύεται στα δάχτυλα η […]
Δύο ποιήματα του Ανδρέα Μιχαηλίδη για όλες τις μέρες
Ασυνήθιστες ικανότητες, 1 Ένα παιδί σηκώνεται στις μύτες των ποδιών κρυφοκοιτώντας πέρ’ από την ηλικία του να δει πόσα στο μέλλον συναθροίστηκαν θηρία. Ασυνήθιστες ικανότητες, 2 Επαναστάτης νέος εκτός εαυτού καρφώνει στο πεζοδρόμιο τη σκιά του κι έπειτα μ’ ένα βηματάκι απομακρύνεται ασυνόδευτος. Ανδρέας Μιχαηλίδης από τη συλλογή του Εξαπτέρυγα σιωπής εκδ. […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Σε θυμάμαι” της Αλεξίας Βίκτωρος
ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ Μασουλάει μια ξινισμένη προσευχή για τον άδικο θεό που αύριο θα τη θανατώσει. Ιβάν Γκολ, “Το μέτρο του θανάτου”, μτφρ. Επ. Γονατάς Θα σε θυμηθώ στα ναυάγια, στις συναντήσεις μου με τον σφαγμένο κόκορα και στις άδειες θέσεις των καφενείων, των παραστάσεων και των σκέψεών μου στα νοσοκομεία εκτός της πόλης, όταν δε […]
Το ποίημα της Δευτέρας [Ένα κάτι πιο αργά] του Ζ. Δ. Αϊναλή
[άτιτλο] Ένα κάτι πιο αργά σιωπές και παροράματα καταπίστευμα η ζωή μου ένα σωρό παροπλισμένα δρομολόγια απ’ το εδώ στο τίποτα σε κάτι ημιθανή αστικά λεωφορεία. Ακούω τους ήχους που ξυπνάνε βαθιά μέσα απ’ το χώμα και καμώνομαι πως τους προσέχω τι νέες φρίκες καιροφυλακτούν εκείνες οι άλλες φωνές που μου μιλάνε σε γλώσσες παράξενες […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Η αυλή των χαμένων θαυμάτων” της Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου
Η αυλή των χαμένων θαυμάτων, της Ελένης Αρτεμίου-Φωτιάδου Να είχαμε πέντε φιλιά και δυο αγκαλιές ευλογημένες από μυστικό θεό μας Και το κρασί να μην τελειώνει Γιατί η δίψα είναι πάντοτε λυγμός στον ουρανίσκο Και η μέθη θέλει κάτι κόκκινο για να κρατάει γαλανό τον δρόμο Το πρωί με πλούσια λόγια Ως το βράδυ […]
Το ποίημα της Δευτέρας – “Το νυστέρι” της Βάννας Πασούλη
ΤΟ ΝΥΣΤΕΡΙ Στις σκάλες των μαλλιών μου είναι πλεγμένα κάποια φεγγάρια του καλοκαιριού ακόμα παγιδευμένα στα χτενάκια μου. Με τον αγέρα του χειμώνα γλιστρούν ηδονικά απ’ τον αυχένα ως τη ραχοκοκκαλιά ανασαλεύοντας πόθους νεκρούς μνήμες και πρόσωπα. Το καλοκαίρι, που ανυποψίαστα έκρυψε το νυστέρι του στα ρούχα μου κυλάει δήθεν αδιάφορα ανάμεσα […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Τσουκνίδα στην άσφαλτο” της Ανθής Θεοχάρη
Τσουκνίδα στην άσφαλτο Πλήξη, εμμονή, σπασμωδικές κινήσεις Η σιωπή σου ένας ουρανός-μαχαίρι Φιλιά στα δόντια Βγάλτε τα κουδούνια απ’ τα διαμερίσματα και βάλτε τα στα τραγιά Τα περιστέρια στον φούρνο Οι καλόγριες έχουν περίοδο το καλοκαίρι Λίγη κλεμμένη καύλα από «Μέγα Ανατολικό» Η σκόνη μπήκε σε κονσέρβα Οι σόλες λιώσανε· στον δρόμο έχει τσουκνίδες Ακόμα […]
Το ποίημα της Δευτέρας “Τα ποιήματα βρίσκουν μονάχα τους φαροφύλακες” της Ειρήνης Παραδεισανού
Τα ποιήματα βρίσκουν μονάχα τους φαροφύλακες Τα ποιήματα γράφονται στη ρωγμή του μετώπου ανθρώπων που γεννήθηκαν λειψοί, μα δεν το ξέραν γιατί τους βρήκε η συμφορά στη μήτρα και βάζαν τα χέρια ασπίδα στον κύκλο που τους βάραινε το στέρνο. Τα ποιήματα βρίσκουν μοναχά τους φαροφύλακες. Στέκουν στα ραγισμένα δωμάτια με τα δάχτυλα σκάφτουν […]